ਰਾਮ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ, ਦੋਵੇਂ ਬੜੇ ਹੀ ਬਲਵਾਨ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਇਕ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਟਕਰਾਏ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਨ ਤੀਰ ਰਾਮ ਦੀ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਮਾਰੇ। ਇਸ ਘਾਅ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਬੋਲੇ, "ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਕਿੰਨਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ! ਇਸਦੇ ਤੀਰ ਮੇਰੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਤੀਰ ਵੀ ਸਹਿ ਲੈ।" ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ, ਜੰਗਲੀ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚੌਦਾਂ ਤੀਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ ਦੇ ਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ, ਤੇ ਚਾਰ ਹੋਰ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਲਖਾ। ਰਾਮ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਚਾਰ ਘੋੜੇ ਡਾਲ਼ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਅੱਠ ਤੀਰ ਮਾਰ ਕੇ ਉਸਦੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਇਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ ਦੀ ਝੰਡਾ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ ਆਪਣਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋਇਆ ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ ਉੱਛਲਿਆ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਸਦੇ ਹਿਰਦੇ 'ਤੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਾਮ ਨੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਤੀਰ ਚਲਾਏ, ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸਿਰ ਤਿੰਨ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਧੂੰਏਂ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਬਾਕੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਭਗਦੇ ਹੋਏ ਖਰਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਹ ਸਿੰਘ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਭੱਜ ਗਏ। ਖਰਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੋੜਿਆ ਤੇ ਰਾਮ ਵੱਲ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਦੌੜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਹੂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਦੇ ਅਠਾਈਵੀਂ ਸਰਗਾ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ। ਦੂਣ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇਖ ਕੇ ਖਰਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਰਾਮ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਮ ਨੇ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਉਸਦੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ, ਦੂਣ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ ਸਮੇਤ, ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਮੁੜ ਕੇ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਨਾਸ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਖਰਾ ਹੌਸਲਾ ਹਾਰ ਗਿਆ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਨਮੁਚੀ ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਸੀ। ਖਰਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਿਆ, ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ, ਖੂਨ ਪਿਆਸੇ ਤੀਰ ਰਾਮ ਵੱਲ ਸੁੱਟੇ, ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰੋਧੀ ਜਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਛੱਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੇ ਤੀਰ ਸੱਟਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਸਤ੍ਰ-ਕਲਾ ਵਿਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਭਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਹਾਨ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਅਜਿਹੇ ਤੀਰ ਚਲਾਏ ਜੋ ਰੋਕਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੀ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਹੋਣ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦੀ ਛਮ ਛਮ ਹਵਾ ਨੂੰ ਭਰ ਦੇਂਦੀ ਹੈ। ਖਰਾ ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਕੋਈ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਵੀ ਛੁਪ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਯੋਧੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਖਰਾ ਨੇ ਨਲੀਕ, ਨਰਾਚ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਵਿਕਰਨੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਅੰਕੁਸ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਜੀਵ-ਜੰਤੂ ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਧਨੁਸ਼ ਹੱਥ ਵਿਚ, ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਫੰਦਾ ਫੜੇ ਖੜੀ ਹੋਵੇ। ਖਰਾ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਅਟਲ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਸੀ, ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝਿਆ। ਪਰ ਰਾਮ ਨੇ, ਖਰਾ ਨੂੰ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਨਿੜਰ ਤੇ ਅਡੋਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਡਰ ਮਹਿਸੂਸ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਕਿਸੇ ਛੋਟੇ ਜੰਤੂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ। ਖਰਾ ਆਪਣੇ ਰਥ ਸਮੇਤ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਤੰਗਾ ਅੱਗ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਖਰਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਵਿਖਾ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਰਾਮ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ, ਤੀਰ ਸਮੇਤ, ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਸੱਤ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਏ, ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਖਰਾ ਦੇ ਮੁੱਖ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਮਾਰੇ। ਖਰਾ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰ ਮਾਰ ਕੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਪੀੜਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਦਹਾੜਿਆ। ਖਰਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਕਵਚ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਰਾਮ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਜਿਹੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਧੂੰਏ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਅੰਤ ਲਈ, ਹੋਰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਤੰਤਨਾਟੀ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸਰਵਨਾਸ਼ਕ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਮਹਾਨ ਵੈਸ਼ਣਵ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਤੇ ਖਰਾ ਵੱਲ ਵਧ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੰਖੀਆਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਖਰਾ ਦੀ ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਸੁਵਰਨ ਝੰਡਾ, ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਕੱਟੀ ਹੋਈ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਖਰਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਚਾਰ ਤੀਰ ਰਾਮ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਹਿਰਦਾ ਵੀ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ ਭੇਦਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਮ, ਖਰਾ ਦੇ ਅਨੇਕ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਕ੍ਰੋਧੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਤੀਰਬੰਧ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਛੇ ਸੁਚਿੱਤ ਤੀਰ ਛੱਡੇ। ਇਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਖਰਾ ਦਾ ਮੱਥਾ ਮਾਰਿਆ, ਦੋ ਨਾਲ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਅਰਧਚੰਦ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਸੀਨਾ ਭੇਦਿਆ। ਇਕ ਹੋਰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੇ ਰਥ ਦਾ ਜੋਆ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਚਿੱਤਕਬਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਛੇਵੇਂ ਤੀਰ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖਰਾ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਦਾ ਸੀਸ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।