ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਜੀ ਦੀ ਮਹਾ-ਯੁਧ ਗਾਥਾ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ ਨਾਮਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਰਾਮ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਤਿੱਖੇ ਬਾਣ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੋਵਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ, ਸ਼ੇਰ ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਵਰਗਾ ਭਿਆਨਕ ਟਕਰਾਅ ਹੋਇਆ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਿੰਨ ਬਾਣ ਰਾਮ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਮਾਰੇ। ਰਾਮ, ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਖ਼ਫ਼ਾ ਹੋ ਕੇ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਵਾਹ! ਕਿੰਨੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਇਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਿੱਚ। ਉਸ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਛੋਹਿਆ ਹੋਵੇ।" ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਣੀ 'ਤੇ ਤੋਂ ਤਿੱਖੇ ਬਾਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਜਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਲੈ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ ਵੱਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੇ। ਚੌਦਾਂ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ ਦੇ ਚੇਸਤ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਚਾਰ ਹੋਰ ਤਿੱਖੇ ਅਤੇ ਪੱਖੀ ਵਾਲੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਰਾਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਅੱਠ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੇ ਰਥ-ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਰਥ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਮ ਨੇ ਇੱਕ ਬਾਣ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ ਦਾ ਉਚਾ ਝੰਡਾ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ, ਰਥ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ ਤੇ, ਉੱਡ ਕੇ ਉਤਰਿਆ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ 'ਤੇ ਬਾਣ ਮਾਰੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਮ ਦੀ ਅਤੁੱਲ ਆਤਮਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਭੇਦਿਆ। ਤਿੰਨ ਤੇਜ਼ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸਿਰ ਢਾਹ ਦਿੱਤੇ। ਧੂੰਆਂ ਤੇ ਲਹੂ ਵਹਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ, ਰਾਮ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਬਾਕੀ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਡਰ ਕੇ, ਖਰਾ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ। ਉਹ ਰਾਮ ਤੋਂ ਸ਼ੇਰ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਭੱਜਦੇ ਹਨ। ਖਰਾ, ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰਾਮ ਵੱਲ ਰਾਹੂ ਵਾਂਗ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਦੇ ਅਠਾਈਂ ਸਰਗਾ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ। ਜਦ ਦੂਸ਼ਣ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਖਰਾ ਵੀ ਰਾਮ ਦੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਦੇਖ ਕੇ ਡਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਫੌਜ, ਦੂਸ਼ਣ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ ਸਮੇਤ, ਨਸ਼ਟ ਹੋਈ ਵੇਖੀ। ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇ ਵੱਧਤਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼, ਖਰਾ ਨੂੰ ਨਿਰਾਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਵੱਲ ਨਮੂਚੀ ਵਾਂਗ ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਖਰਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧਨੁਸ਼ ਤਣਿਆ ਅਤੇ ਤਿੱਖੇ, ਲਹੂ-ਪਿਆਸੇ ਬਾਣ, ਜਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਸੁੱਟੇ। ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਣੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਆਪਣੀ ਹਥਿਆਰੀ ਕਲਾ ਵਿਖਾਉਂਦਾ, ਖਰਾ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਚੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਗੇ ਵਧਦਾ, ਬਾਣ ਛੱਡਦਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਨੂੰ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਹਾ-ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ। ਰਾਮ ਨੇ ਅਜਿਹੇ ਬਾਣ ਛੱਡੇ, ਜੋ ਰੋਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ, ਅੱਗ ਦੀ ਚਿੰਗਾਰੀ ਵਾਂਗ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਹਵਾ ਨੂੰ ਭਰ ਦੇਵੇ। ਖਰਾ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਤਿੱਖੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ, ਆਸ-ਪਾਸ ਦਾ ਅਸਮਾਨ, ਕੋਈ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਛੱਡੀ। ਬਾਣਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਵੀ ਢਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੋਵਾਂ ਯੋਧੇ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਨਾਸ਼ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ, ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਖਰਾ ਨੇ ਨਲਿਕਾ, ਨਰਾਚਾ, ਅਤੇ ਵਿਖਰਣੀ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਅੰਕੁਸ਼ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ। ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਖਰਾ ਨੂੰ, ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ, ਧਨੁਸ਼ ਹੱਥ ਵਿੱਚ, ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਘਿਰਿਆ, ਮੌਤ ਦੀ ਫਾਂਸੀ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਖਰਾ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਥੱਕਾ ਹੋਇਆ ਸਮਝਿਆ। ਰਾਮ, ਖਰਾ ਨੂੰ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਨਿੜਰ ਅਤੇ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਚਾਲ ਵਾਲਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਡਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਛੋਟੇ ਜੀਵ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ। ਖਰਾ, ਆਪਣਾ ਰਥ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਤੰਗਾ ਅੱਗ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਖਰਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਥਿਆਰੀ ਕਲਾ ਵਿਖਾ ਕੇ, ਰਾਮ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਬਾਣ, ਮੱਧ-ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਗ੍ਰਿਪ 'ਤੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਮ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸੱਤ ਬਾਣ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਖਰਾ ਦੇ ਜੰਗੀ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਖਰਾ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਚੀਖਿਆ। ਖਰਾ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਕਵਚ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਤੇਜ ਸੀ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਰਾਮ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸਰੀਰ 'ਚ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਭੇਦਿਆ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਧੂੰਆਂ ਰਹਿਤ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਉਠਾ। ਰਾਮ, ਵੈਰੀ-ਸੰਘਾਰਕ, ਹੋਰ ਇਕ ਮਹਾ-ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਤਣਿਆ, ਵੈਰੀ ਦੇ ਅੰਤ ਲਈ, ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ। ਰਾਮ ਨੇ ਮਹਾਨ ਮਹਾਤਮਾ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਵੈਸ਼ਣਵ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਖਰਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਨੇ ਸੁਣਹਿਰੀ ਪੱਖੀ ਵਾਲੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖਰਾ ਦਾ ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਸੁਣਹਿਰੀ ਝੰਡਾ, ਕਈ ਥਾਂ ਤੋਂ ਕੱਟਿਆ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਖਰਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਚਾਰ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਭੇਦਿਆ, ਦਿਲ 'ਤੇ ਵੀ ਸਹੀ ਥਾਂ ਤੇ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਬਰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਮ, ਖਰਾ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ, ਲਹੂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਫਿਰ, ਰਾਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਨੁਰਧਾਰੀ, ਜੰਗ ਦੇ ਮਹਾਨ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਛੇ ਬਾਣ ਸੁੱਟੇ। ਇੱਕ ਬਾਣ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੇ ਖਰਾ ਦਾ ਸਿਰ, ਦੋ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਬਾਂਹਾਂ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਅਰਧ-ਚੰਦ੍ਰਾਕਾਰ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਭੇਦਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਦੀ ਮਹਾ-ਯੁਧ ਗਾਥਾ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਅਤੇ ਖਰਾ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਟਕਰਾਅ, ਆਸ-ਪਾਸ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਰੌਂਝੀ ਹੋਈ ਜੰਗ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।