ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਦੇ ਸੱਤਾਈਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਖਰ ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧਣ ਲੱਗਾ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਖਸਸਾਂ ਦੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਉਤਾਵਲੇਪਣ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ। ਤੂੰ ਦੇਖੇਂਗਾ ਕਿ ਰਾਮ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸੱਚਾ ਸਹਿਯੋਗੀ ਹਾਂ, ਅੱਜ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਰਾਮ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸਸਾਂ ਲਈ ਮਰਨਯੋਗ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਜਾਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਲਈ ਮੌਤ ਬਣਾਂਗਾ ਜਾਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ। ਤੂੰ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਸਿਰਫ਼ ਗਵਾਹ ਬਣ। ਜੇ ਰਾਮ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜਨਸਥਾਨ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਜੇ ਮੈਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਰਾਮ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਆਵੀਂ।" ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਖਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, "ਜਾ, ਜੰਗ ਕਰ।" ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਵੱਲ ਇੰਝ ਵਧਿਆ ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲਾ ਪਹਾੜ ਹੋਵੇ। ਉਸਨੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਛੱਡੀਆਂ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਸਨ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਬਾਣ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉਸਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਬਲੀ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ, ਆਮਨੇ-ਸਾਮਨੇ ਆ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਤੇ ਹਾਥੀ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਟੱਕਰ ਹੋਵੇ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਨੇ ਤਿੰਨ ਬਾਣ ਰਾਮ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਮਾਰੇ। ਰਾਮ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਅੱਗਹੋ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਵਾਹ! ਇਸ ਰਾਖਸਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕਿੰਨੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ! ਇਸਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਘਾਇਲ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਛੂਹ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।" ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ, ਤੂੰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਬਾਣ ਸਹਿ।" ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਜਿਓਂ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਹੋਣ, ਐਸੇ ਬਾਣ ਚੁੱਕੇ। ਰਾਮ ਨੇ ਚੌਦਾਂ ਬਾਣ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਮਾਰੇ, ਚਾਰ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਘਾਇਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਮ ਨੇ ਸਾਰੇ ਚਾਰ ਘੋੜੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਅੱਠ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਰਥਵਾਹਕ ਨੂੰ ਵੀ ਰਥ ਦੇ ਫਰਸ਼ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਮ ਨੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਬਾਣ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਦਾ ਝੰਡਾ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਆਪਣੇ ਨਾਸ ਹੋਏ ਰਥ ਤੋਂ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਉੱਤਰਾ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਬਾਣ ਮਾਰੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅਣਮਾਪ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੋਰ ਬਾਣ ਵੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਉੱਤੇ ਵਰਸਾਏ। ਫਿਰ, ਤਿੰਨ ਤੇਜ਼ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸਿਰ ਉੱਡਾ ਦਿੱਤੇ। ਧੂੰਆਂ ਤੇ ਲਹੂ ਵਗਦਾ ਹੋਇਆ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਰਾਮ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਹੋਰ ਰਾਖਸਸ ਬਚ ਗਏ ਸਨ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਖਰ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਿਰਣ ਭੱਜਦੇ ਹਨ। ਖਰ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੋੜਿਆ ਤੇ ਆਪ ਰਾਮ ਵੱਲ ਇੰਝ ਵਧਿਆ ਜਿਵੇਂ ਰਾਹੁ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਖਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੂਸ਼ਣ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਦੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਉਹ ਵੀ ਡਰ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਮ ਨੇ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਉਸਦੀ ਵੱਡੀ ਰਾਖਸਸ ਫੌਜ, ਦੂਸ਼ਣ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਸਮੇਤ, ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦਾ ਵਧਾ ਹਿੱਸਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਖਰ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਨਮੁਚੀ ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਸੀ। ਖਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਨੁਕੀਲੇ ਤੇ ਖੂਨ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਬਾਣ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਛੱਡੇ, ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ। ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਡੋਰੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਦਿਖਾਉਂਦਾ, ਖਰ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਚੋਂ ਬਾਣ ਛੱਡਦਾ ਹੋਇਆ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਿਆ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਨੇ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਹਵਾ ਭਰ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਰਾਮ ਨੇ ਅਜਿਹੇ ਬਾਣ ਛੱਡੇ ਜੋ ਰੋਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ, ਅਤੇ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਇੰਝ ਭਰ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਹਵਾ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਖਰ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ, ਆਸਮਾਨ ਹਰ ਪਾਸੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਕੋਈ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਨਾ ਰਹੀ। ਬਾਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਵੀ ਢੱਕ ਗਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਯੋਧੇ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੇ ਇरਾਦੇ ਨਾਲ। ਫਿਰ, ਖਰ ਨੇ ਨਲਿਕਾ, ਨਰਾਚ ਅਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਵਿਕਰਨੀ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਅੰਕੁਸ਼ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ। ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਸ ਰਾਖਸਸ ਨੂੰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਕੇ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਫਾਹਾ ਲੈ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋਵੇ। ਖਰ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਅਟੱਲ ਅਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਸੀ, ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝਿਆ। ਪਰ ਰਾਮ, ਜੋ ਸਿੰਘ ਵਰਗਾ ਨਿਡਰ ਸੀ, ਖਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਨਹੀਂ ਡਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਕਿਸੇ ਛੋਟੇ ਜਾਨਵਰ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ। ਫਿਰ ਖਰ ਆਪਣਾ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਤੰਗਾ ਅੱਗ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਖਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਕਲਾ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਮ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਬਾਣ ਨੂੰ ਮੱਠੇ ਤੋਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਤਦ ਰਾਮ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਸੱਤ ਹੋਰ ਬਾਣ ਚੁੱਕੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਖਰ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਮਾਰੇ। ਖਰ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰਾਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਖਰ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਮਾਰੀ। ਫਿਰ, ਖਰ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੀ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦਾਰ ਕਵਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।