ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸੁਪ੍ਰਭਾ ਨੇ ਪੰਜਾਹ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਕਿ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਅਗਮਯੋਗ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਮ 'ਵਿਧਵੰਸਕ' ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ ਕਿਸੇ ਲਈ ਵੀ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਕੁਸ਼ਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੀਂਤ ਹੋਣ ਕਾਰਨ, ਨਵੇਂ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਵੀ ਰੱਖਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸਾਧੂ ਸਨ, ਜੋ ਕਿ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਅਤੇ ਰਾਘਵ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਪੁਰਾਣਾ ਜਾਂ ਭਵਿੱਖ ਕੁਝ ਵੀ ਗੁਪਤ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਪੰਨ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਰਾਮ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਦੋਂ ਸਾਧੂ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਰਘੂ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ, ਰਾਮ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਕੁਸ਼ਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਕੇ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਮਾਂ ਤੋਂ ਮਿਲੀਆਂ ਸ਼ੁਭਕਾਮਨਾਵਾਂ, ਪਿਤਾ ਦਸ਼ਰਥ ਅਤੇ ਪੰਡਿਤ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਦੀ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਚੁੰਮ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਰਾਮ, ਜੋ ਕਿ ਕੰਨ੍ਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਨਰਮ, ਧੂੜ ਰਹਿਤ ਹਵਾ ਚਲਣ ਲੱਗੀ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਡੁਮਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਨਿਕਲੇ ਤਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਚਮਕੀ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਅੱਗੇ ਚਲੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਕਿ ਯੋਧੇ ਦੀ ਸ਼ੈਲੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਤੀਰ ਕੱਢੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਆਏ। ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੰਧਾਂ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਢਿੱਡੇ ਲਗਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੋ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੱਲੇ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਾਦਾ ਦਾ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਦੋ ਯੁਵਕ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸਨ। ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਕਿ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਸਨ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਕਿ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ ਸਨ, ਕੁਸ਼ਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਫਰ ਕਰਦੇ ਗਏ, ਉਹ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਰਾ ਯਾਤਰਾ ਕਰਕੇ ਸਾਰਯੂ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਰਮ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਪਾਣੀ ਪੀਓ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਮਾਂ ਨਾ ਬਰਬਾਦ ਹੋਵੇ।" "ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਲਓ—ਬਲਾ ਅਤੇ ਅਤਿਬਲਾ। ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਵੀ ਥਕਾਵਟ, ਬੁਖਾਰ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਬਦਲਾਅ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰੋਂਗੇ।" "ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਬੁਰੇ ਆਤਮਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਬਾਏਗਾ, ਚਾਹੇ ਤੁਸੀਂ ਸੋ ਰਹੇ ਹੋ ਜਾਂ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋ।" "ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੋਵੋਗੇ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਬਲਾ ਅਤੇ ਅਤਿਬਲਾ ਦਾ ਉਚਾਰਨ ਕਰੋਗੇ।" "ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ, ਦਾਨ, ਗਿਆਨ, ਅਤੇ ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੋ।" "ਜਦੋਂ ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇਗਾ, ਕੋਈ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।" "ਬਲਾ ਅਤੇ ਅਤਿਬਲਾ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਮਾਂ ਹਨ।" "ਹੇ ਰਾਮ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਤ੍ਰਾਸ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਬਲਾ ਅਤੇ ਅਤਿਬਲਾ ਸਿੱਖ ਲੋਗੇ।" "ਇਹ ਦੋ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖੋ, ਹੇ ਰਘੂ ਦੀ ਵੰਸ਼, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ; ਜਦੋਂ ਇਹ ਦੋ ਸਿੱਖੀਆਂ ਜਾਵੇਗੀਆਂ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਵਧੇਗੀ; ਇਹ ਵਿਦਿਆਵਾਂ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਹਨ, ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਹਨ।" "ਹੇ ਕਕੁਤਸਥ ਦੇ ਵੰਸ਼, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਇਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ; ਸੱਚਮੁਚ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦਹ ਨਹੀਂ।" ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਪਸਿਆ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੇਗਾ; ਫਿਰ ਰਾਮ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ, ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲਾ ਸੁੂਰਜ, ਪਤਝੜ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ, ਕੁਸ਼ਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸੌਂਪ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਬੰਦੇ ਸਾਰਯੂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਤ ਬਿਤਾਈ। ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਦੋ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਕਿ ਘਾਹ ਦੇ ਅਣਉਪਯੋਗ ਬਿਛੌਨੇ 'ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਤ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਰਾਤ ਗੁਜ਼ਰ ਗਈ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਸਾਧੂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਕਕੁਤਸਥ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਿ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਬਿਛੌਨੇ 'ਤੇ ਲੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। "ਹੇ ਰਾਮ, ਕੌਸਲਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਵੇਰ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਉਠੋ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਦਿਵਿਆ ਕਾਰਜ ਕਰਨੇ ਹਨ।" ਸਾਧੂ ਦੇ ਇਹ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣਕੇ, ਦੋ ਬਹਾਦਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ ਨ੍ਹਾਉਣ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਅਰਧੀ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਕਿ ਤਪਸਿਆ ਵਿੱਚ ਧਨੀ ਸਨ, ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਨਿਕਲੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸ੍ਰੋਤਾਂ ਦੇ ਤਿੰਨ ਧਾਰਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੰਯੋਗ 'ਤੇ ਦੇਖਿਆ। ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੇ ਸਾਧੂਆਂ ਦਾ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਉੱਚ ਤਪਸਿਆ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੋ ਰਘੂ ਪੁੱਤਰ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ: "ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ? ਇੱਥੇ ਕੌਣ ਵਸਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਆਦਰਨੀਯ? ਅਸੀਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਵੱਡੀ ਹੈ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣਕੇ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਨੇ ਮੁਸਕੁਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਸੁਣੋ, ਰਾਮ, ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਆਸ਼ਰਮ ਕਿਸ ਦਾ ਸੀ।" ਕਾਮ, ਜੋ ਕਿ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਇੱਥੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਤਪਸਿਆ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਸਖ਼ਤ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਰਾਮ ਦੇ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।