ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ, ਰਾਮ ਦੇ ਅਤਿ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੱਥਾਂ ਨੇ ਖਰਾ ਦੀ ਭਾਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਖਰਾ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਚੀ ਵਜਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਜਦ ਖਰਾ ਰਾਮ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ ਨਾਮਕ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਤੇ ਖਰਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਜਲਦੀ ਨਾ ਕਰੋ। ਤੂੰ ਦੇਖੇਗਾ ਕਿ ਰਾਮ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇਗਾ। ਮੈਂ ਸੱਚਾ ਵਚਨ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹਾਂ—ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚ ਮਰਨਯੋਗ ਹੈ। ਜੇ ਮੈਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਲੜਾਈ ਲਈ ਜਾਵੋ। ਜੇ ਰਾਮ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੁਸੀਂ ਜਨਸਥਾਨਾ ਵਾਪਸ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਓ।” ਖਰਾ, ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ, ਆਗਿਆ ਦੇ ਦਿੱਤੀ: “ਜਾ, ਲੜਾਈ ਕਰ।” ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਰਾਮ ਵੱਲ ਤਿੰਨ-ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਛੱਡੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਬੱਦਲ ਵਜਦਾ ਹੋਵੇ। ਰਾਮ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਹਿਲਾਏ। ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਸਿੰਘ ਤੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਭਿਆਨਕ ਟੱਕਰ ਹੋਈ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਰਾਮ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਮਾਰੇ। ਰਾਮ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਬੋਲੇ, “ਵਾਹ! ਕਿੰਨੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਇਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਿਚ! ਮੇਰਾ ਮੱਥਾ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋਇਆ।” ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ। ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਰਾਮ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਚੌਦਾਂ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਅਤੇ ਚਾਰ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ। ਰਾਮ ਨੇ ਚਾਰੋ ਘੋੜੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਅੱਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਰਥ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਇਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਝੰਡਾ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ ਆਪਣੇ ਨਸ਼ਟ ਰਥ ਤੋਂ ਛਲਾਂਗ ਮਾਰ ਕੇ ਉੱਤਰਿਆ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ 'ਤੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਨੇ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ। ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਧੂੰਆਂ ਅਤੇ ਖੂਨ ਵਗਦਾ ਹੋਇਆ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਖਮੀ ਸੀ, ਲੜਾਈ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਬਾਕੀ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਰਾਮ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ, ਖਰਾ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ। ਉਹ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਸਿੰਘ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ, ਰਣਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਟਿਕੇ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਖਰਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੋੜਿਆ ਤੇ ਖੁਦ ਰਾਮ ਵੱਲ ਰਾਹੂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੰਦ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਦਾ ਅਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ। ਜਦ ਦੂਸ਼ਣ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਖਰਾ ਨੂੰ ਰਾਮ ਦੀ ਸ਼ੂਰਵਿਰਤਾ ਦੇਖ ਕੇ ਡਰ ਲੱਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਮ ਨੇ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਫੌਜ, ਦੂਸ਼ਣ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ ਸਮੇਤ, ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਮੁਕਦੀ ਹੋਈ ਦੇਖ ਕੇ, ਖਰਾ ਹਤਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਨਮੁਚੀ ਵਾਂਗ ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਖਰਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਖੇ ਤੇ ਖੂਨ ਪਿਆਸੇ ਤੀਰ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਛੱਡੇ। ਉਹ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਹਥਿਆਰਬਾਜ਼ੀ ਵਿਖਾ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਛੱਡਦਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ। ਰਾਮ ਨੇ ਅਜਿਹੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਜੋ ਰੋਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੀ ਚਿੰਗਾਰੀ। ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਆਉਣ ਤੇ ਹਵਾ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਖਰਾ ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਭਰ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸੂਰਜ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਯੋਧੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਮੌਤ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਦੇ, ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਖਰਾ ਨੇ ਨਲਿਕਾ, ਨਰਾਚਾ, ਤੇ ਵਿਕਰਨੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਅੰਕੁਸ਼ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ, ਧਨੁਸ਼ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜੇ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘਿਰੇ ਖਰਾ ਨੂੰ, ਮੌਤ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ, ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਖਰਾ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਅਟੱਲ ਸ਼ੂਰਤਾ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੀ, ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝਿਆ। ਰਾਮ ਨੇ ਖਰਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਨਿੜਰ ਤੇ ਸਿੰਘ ਦੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ, ਡਰ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਛੋਟੇ ਜੀਵ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ। ਫਿਰ ਖਰਾ, ਆਪਣਾ ਚਮਕਦਾ ਰਥ ਲੈ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਤੰਗਾ ਅੱਗ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਖਰਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਥਿਆਰਬਾਜ਼ੀ ਵਿਖਾ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਨੂੰ, ਲੜਾਈ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਗ੍ਰਿਪ 'ਤੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸੱਤ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਖਰਾ ਦੇ ਮੁੱਖ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਮਾਰੇ। ਖਰਾ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤਿ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕਰਕੇ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੱਜਾ।