ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਜੀ ਨੇ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਹੀਰੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਬਚੀ-ਖੁਚੀ ਫੌਜ ਉਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਤੀਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੰਖ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਨ, ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਾਮ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੌ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀਆਂ ਜੰਗੀਆਂ ਅਤੇ ਗਹਣੇ ਟੁੱਟ ਕੇ ਖੰਡਰ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਦਾਨਵ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਥਪਥ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਧਰਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਯੱਗ ਵਿੱਚ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਪਸਰੀ ਹੋਵੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਸਰੀਰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜੰਗਲ ਜੋ ਮਾਰੇ ਗਏ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਨਰਕ ਵਾਂਗ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਮਾਸ ਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਤਪਤ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਭਿਆਨਕ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸਿਰਫ਼ ਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ, ਪੈਦਲ ਹੀ ਲੜਦਿਆਂ, ਮਾਰੇ ਗਏ। ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚੋਂ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਖਰ, ਜੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਥੀ ਸੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਹੀ ਬਚੇ ਰਹਿ ਗਏ। ਬਾਕੀ, ਜੋ ਸਭ ਵੱਡੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸਨ, ਉਹ ਰਾਮ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਸੀ, ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਖਰ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਭਾਰੀ ਫੌਜ ਮਹਾਨ ਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ 'ਚ ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਬਿਲਕੁਲ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਵਜਰ ਉਠਾ ਕੇ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਿਆਕਾਂਡ ਦੇ ਸੱਤਾਈਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ ਸੁਣੋ। ਜਦ ਖਰ ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ, ਜੋ ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸੀ, ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਖਿਆ, “ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹਾਂ, ਆਗਿਆ ਦੇ, ਤੂੰ ਇਸ ਬੇਸਮਝੀ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾ; ਦੇਖ, ਰਾਮ, ਜੋ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਭੁਜਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਵੇਗਾ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚ ਵਚਨ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹਾਂ: ਮੈਂ ਉਸ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ। ਜਾਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਲਈ ਮੌਤ ਬਣਾਂਗਾ, ਜਾਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ। ਤੂੰ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਲਈ ਆਪਣੀ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੋਕ, ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਕ ਬਣ। ਜੇ ਰਾਮ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜਨਸਥਾਨ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇਂਗਾ; ਜਾਂ ਜੇ ਮੈਂ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਰਾਮ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲੜੇਂਗਾ।” ਖਰ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਗਿਆ ਤੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, “ਜਾ, ਲੜ,” ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧ ਗਿਆ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਚਮਕਦੇ ਰਥ 'ਚ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁਤਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ-ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਛੱਡੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਬੱਦਲ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਡੋਲ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਜਦ ਰਾਮ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ, ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬਲਵਾਨ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਤੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਟੱਕਰ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਦੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਵੱਜਿਆ। ਰਾਮ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਅਪਮਾਨ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, “ਵਾਹ! ਇਸ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਪਾਸ ਕਿੰਨੀ ਤਾਕਤ ਹੈ! ਉਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਛੋਹਿਆ ਹੋਵੇ, ਜ਼ਖਮੀ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ—ਇਹ ਤੀਰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤੁ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੰਪਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਉਸ ਨੇ ਚੌਦਾਂ ਤੀਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਚ ਮਾਰੇ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਚਾਰ, ਜੋ ਨੁਕੀਲੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਸ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ 'ਤੇ ਵੱਜੇ। ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚਾਰ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਅੱਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਰਥ ਦੇ ਮੰਚ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਨੇ ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਉੱਚਾ ਝੰਡਾ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਨਾਸ ਹੋਏ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੀਆ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਸੀਮ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਭੇਦਿਆ। ਆਖ਼ਰ, ਤਿੰਨ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸਿਰ ਉਡਾ ਦਿੱਤੇ। ਧੂੰਏਂ ਅਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਬਾਕੀ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਹਰਾਏ ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਖਰ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ। ਉਹ ਖੜੇ ਨਾ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਘ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਰਣ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਖਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੋੜਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਹੂ ਚੰਨ ਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਿਆਕਾਂਡ ਦੇ ਅਠਾਈਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ ਸੁਣੋ। ਜਦ ਖਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੂਸ਼ਣ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਰਾਮ ਦੀ ਵੀਰਤਾ ਦੇ ਦਰਸਨ ਕਰਕੇ ਡਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਮ ਨੇ ਇਕੱਲੇ ਹੀ, ਦੂਸ਼ਣ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਸਮੇਤ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋਈ ਵੇਖਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਖਰ ਹੌਂਸਲਾ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਮੁਚੀ ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਿਆ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ, ਖੂਨ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਰਾਮ ਵੱਲ ਸੁੱਟੇ, ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੰਪ ਹੋਣ। ਆਪਣੀ ਤੰਤੁ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕਲਾਵਤਤਾ ਦਿਖਾਉਂਦੇ, ਖਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਵਿੱਚੋਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਵਰਸਾਏ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਸੀ; ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਅਜਿਹੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਜੋ ਰੋਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਹਵਾ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ, ਖਰ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਆਸਮਾਨ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ।