ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਆਏ, ਉਹ ਅਜੇਤ ਕਰਵੀਰਾਖ੍ਸ਼, ਨਿਰਦਈ ਪਰੁਸ਼, ਕਾਲਕਾਰਮੁਕ, ਹੇਮਮਾਲੀ, ਮਹਾਮਾਲੀ, ਸਰਪਾਸ੍ਯ ਅਤੇ ਰੁਧਿਰਾਸ਼ਨ ਸਣੇ, ਕੁੱਲ ਬਾਰਾਂ ਮਹਾਂਵੀਰ ਸੈਨਾਪਤੀ ਆਪਣੀ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਉਹ ਸਭ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਬਾਣ ਛੱਡਦੇ ਹੋਏ ਯੁੱਧ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰ ਗਏ। ਤਦ ਰਾਮ, ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਅਤੇ ਮਹਾਂਵੀਰ ਸਨ, ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਹੀਰੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਬਾਕੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਡਾਲਿਆ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੰਖੀਆਂ ਵਾਲੇ ਬਾਣ, ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀਆਂ ਲੌਵਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਉੱਤੇ ਓਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਜੇ ਜਿਵੇਂ ਵਿਦਯੁਤ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਗਿਰਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਰਾਮ ਨੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਸੌ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਸੌ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਤੂਆਂ ਅਤੇ ਗਹਣੇ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਧਨੁਸ਼ ਤੂਟ ਗਏ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਏ ਉਹ ਲਸ਼ਕਰ, ਜਿਹੜਿਆਂ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਪਸਰੇ ਹੋਏ ਲੱਗਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਜੰਗਲ, ਜਿੱਥੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਰਾਕਸ਼ਸ ਪਏ ਸਨ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਨਰਕ ਬਣ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਮਾਸ ਅਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਭਿਆਨਕ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਸਿਰਫ ਰਾਮ ਨੇ, ਪੈਦਲ ਹੀ, ਮਾਰ ਮੁਕਾਏ। ਪੂਰੇ ਲਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚੋਂ ਹੁਣ ਕੇਵਲ ਖਰ, ਜੋ ਮਹਾਂਰਥੀ ਸੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਅਤੇ ਰਾਮ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਹੀ ਬਚੇ ਰਹਿ ਗਏ। ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਮਹਾਂਵੀਰ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ, ਰਾਮ ਨੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਜਦ ਖਰ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਭਾਰੀ ਫੌਜ ਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵਜ੍ਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਖਰ ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸੀ, ਰਾਹ ਰੋਕ ਕੇ ਆਇਆ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਉਤਾਵਲੇਪਣ ਨੂੰ ਰੋਕ, ਤੇ ਦੇਖ ਕਿ ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਮਰਨਯੋਗ ਹੈ, ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਜਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹਦੇ ਲਈ ਮੌਤ ਬਣਾਂਗਾ ਜਾਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ। ਤੂੰ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਲਈ ਯੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੋਕ, ਤੇ ਸਿਰਫ ਗਵਾਹੀ ਦੇ। ਜੇ ਰਾਮ ਮਰ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜਨਸਥਾਨ ਵਾਪਸ ਜਾਵੀਂਗਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਜੇ ਮੈਂ ਮਰ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਰਾਮ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰੇਂਗਾ।" ਖਰ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਜਾ, ਯੁੱਧ ਕਰ।" ਤਦ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਚਮਕਦੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲਾ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਬੜੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਜਲ-ਭਰੇ ਬੱਦਲ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਰਾਮ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਤਿੱਖੇ ਬਾਣ ਲੈ ਕੇ, ਉਸਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਂਬਲੀ, ਰਾਮ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ, ਸ਼ੇਰ ਤੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਭਿਆਨਕ ਟੱਕਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਨੇ ਤਿੰਨ ਬਾਣ ਰਾਮ ਦੀ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਮਾਰੇ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਮ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਅੱਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਵਾਹ! ਕਿੰਨਾ ਬਲ ਹੈ ਇਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਿੱਚ! ਮੇਰੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਇਸਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚੋਟ ਕੀਤੀ। ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਵੀ ਇਹ ਬਾਣ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ!" ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਬਾਣ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਚੌਦਾਂ ਬਾਣ ਮਾਰੇ, ਤੇ ਚਾਰ ਹੋਰ ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਪੰਖੀਆਂ ਵਾਲੇ ਬਾਣ ਉਸਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰੇ। ਰਾਮ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਚਾਰੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਅੱਠ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਰਥ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸਦੀ ਉੱਚੀ ਕੀਤੀ ਝੰਡਾ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ, ਜਿਸਦਾ ਰਥ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਉੱਤੋਂ ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਕੇ ਉਤਰਾ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਸਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਬਾਣ ਮਾਰੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਤੁੱਲ ਬਲ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਭੰਨ-ਭੰਨ ਕੇ ਵੱਧਿਆ। ਫਿਰ, ਤਿੰਨ ਤੇਜ਼ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਤਿੰਨ ਮੱਥੇ ਉੱਡਾ ਦਿੱਤੇ। ਧੂੰਆ ਤੇ ਲਹੂ ਵਗਦਾ ਹੋਇਆ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜ਼ਖਮੀ ਸੀ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਏ ਰਾਕਸ਼ਸ ਡਰ ਕੇ ਖਰ ਕੋਲ ਭੱਜ ਗਏ। ਉਹ ਇੰਨੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਬਾਗ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਹਰਣ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ, ਖਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੋੜਿਆ ਤੇ ਆਪ ਵੀ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਹੂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਜਦ ਦੂਸ਼ਣ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਦੋਵੇਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਖਰ ਨੂੰ ਵੀ ਰਾਮ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦੇਖ ਕੇ ਡਰ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸਦੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਫੌਜ, ਸਿਰਫ ਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ, ਦੂਸ਼ਣ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਸਮੇਤ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ। ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਬਚਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਨਮੁਚੀ ਇੰਦਰ ਉੱਤੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ, ਲਹੂ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਕਾਂਟਿਆਂ ਵਾਲੇ ਬਾਣ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਵਰਸਾਏ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਡੱਸਣ। ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤਣ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਵਿਦਿਆ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਖਰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਬਾਣ ਛੱਡਦਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਮਹਾਂਰਥੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਰਾਮ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਮਹਾਨ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗ ਦਾ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਦ੍ਰਿਸ਼, ਜਿੱਥੇ ਰਾਮ ਇੱਕਲੇ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੁਣ ਖਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਕਾਬਲਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਅਤਿ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਬਣ ਗਿਆ।