ਰਾਮਚੰਦਰ ਜੀ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਅਤੁੱਟ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਣਗਿਣਤ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਮਾਥੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਸਥੂਲਾਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਸਥੂਲਾਕ੍ਸ਼ ਜ਼ਮੀਨ ‘ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਵਾਂਗ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹੋਣ। ਰਾਮ ਜੀ ਦਾ ਕ੍ਰੋਧ ਅਤਿਅੰਤ ਵਧ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪਲਕ ਝਪਕਦੇ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੂਣ ਦੇ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਮਲੋਕ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲੀ ਕਿ ਦੂਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਖ਼ਰਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਫੌਜ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, "ਦੂਣ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਹੈ, ਨਾਲ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰੋ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉਸਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਓ!" ਫੌਜ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸੂਰਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੇ ਅਜੇਹੜੇ ਅਜੈਯ ਕਰਵੀਰਾਕ੍ਸ਼, ਕਰਕਸ਼ ਪਰੁਸ਼, ਕਾਲਕਾਰਮੁਕ, ਹੇਮਮਾਲੀ, ਮਹਾਮਾਲੀ, ਸਰਪਾਸ੍ਯ ਅਤੇ ਰੁਧਿਰਾਸ਼ਨ ਸਨ। ਇਹ ਬਾਰਾਂ ਮਹਾਨ ਸੈਨਾਪਤੀ ਆਪਣੇ ਦਲ-ਦਲ ਨਾਲ ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧੇ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਲੱਗੇ। ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਹੀਰੇ ਨਾਲ ਜੜੇ ਹੋਏ ਸਨ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਤੀਰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੰਖੀਆਂ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਸੌ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸਨ, ਉਥੇ ਇਕ ਸੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਿੱਥੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਨ, ਉਥੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜੰਗੀਆਂ, ਗਹਿਣੇ, ਧਨੁਸ਼-ਤੋੜੇ ਹੋਏ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਖੂਨ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਜ਼ਮੀਨ ‘ਤੇ ਪਏ ਸਨ। ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਪਏ ਉਹ ਲਾਸ਼ਾਂ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀਆਂ, ਵਿੱਖੁਲੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਐਸਾ ਢੱਕ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਯਗ੍ਯ ਵਿੱਚ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਵਿਛਾਈ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਜੰਗਲ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਪਈਆਂ ਸਨ, ਨਰਕ ਵਰਗਾ ਡਰਾਉਣਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਮਾਸ ਅਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਭਿਆਨਕ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਰਾਮ, ਜੋ ਪੈਦਲ ਹੀ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਖ਼ਰਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਸੀ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ ਅਤੇ ਰਾਮ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਹੀ ਬਚੇ ਸਨ। ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਸੂਰਮੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਅਤੇ ਭੀੜ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਸੁੱਟੇ। ਹੁਣ ਖ਼ਰਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਭਾਰੀ ਫੌਜ ਰਾਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰਥ ‘ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਬਿਜਲੀ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਖ਼ਰਾ ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਉਸ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸੀ, ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਇਹ ਉਤਾਵਲੇਪਣ ਛੱਡ ਦੇ। ਤੂੰ ਵੇਖੀਂ, ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਸੱਚਾ ਵਚਨ ਹੈ, ਮੈਂ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਜਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਲਈ ਮੌਤ ਬਣਾਂਗਾ ਜਾਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ। ਤੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਰੁਕ ਜਾ, ਤੇ ਜੰਗ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ। ਜੇ ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂ, ਤੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਨਸਥਾਨ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਜੇ ਮੈਂ ਮਰ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਆਪ ਰਾਮ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰੀਂ।" ਖ਼ਰਾ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ ਨੇ ਮਨਾਇਆ, ਤਾਂ ਖ਼ਰਾ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, "ਜਾ, ਜੰਗ ਕਰ।" ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ‘ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲਾ ਪਹਾੜ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਡੋਲ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਟੱਕਰ ਹੋਈ, ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਲੜਾਈ ਹੋਵੇ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਰਾਮ ਦੇ ਮੱਥੇ ‘ਤੇ ਮਾਰੇ। ਰਾਮ ਜੀ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਵਾਹ! ਇਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਕੋਲ ਕਿੰਨੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ! ਉਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਮੱਥਾ ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਇਹ ਤੀਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ!" ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ‘ਤੇ ਚੌਦਾਂ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਚਾਰ ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰੇ। ਚਾਰੋ ਘੋੜੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਅੱਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਰਥੀ ਨੂੰ ਰਥ ਦੇ ਤਲੇ ਉੱਤੇ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਝੰਡਾ ਵੀ ਰਾਮ ਨੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ ਆਪਣਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋਇਆ ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ ਉਤਰੀਆ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਛਿੱਜ ਦਿੱਤਾ। ਤੀਨ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਧੂੰਏਂ ਅਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਬਾਕੀ ਬਚੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ ਅਤੇ ਖ਼ਰਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਰਣ, ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਨਾ ਰਹਿ ਸਕੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ, ਖ਼ਰਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੋੜਿਆ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਹੂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਜਦ ਦੂਣ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ ਦੋਵੇਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਖ਼ਰਾ ਨੇ ਵੀ ਰਾਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਡਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ।