ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਖਸ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਚਾਰੋਂ ਘੋੜੇ ਢਾਹ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਅਰਧ ਚੰਦਾਕਾਰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਰਥ ਦੇ ਸਰਥੀ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਰਾਖਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਉਹ ਰਾਖਸ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼, ਰਥ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਸਰਥੀ ਤੋਂ ਵੰਝਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਪਿਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ, ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਉਹ ਗਦਾ, ਤੇਜ਼ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਕੀਲਾਂ ਨਾਲ ਜੜੀ ਹੋਈ, ਲਹੂ ਅਤੇ ਚਰਬੀ ਨਾਲ ਲਿਪੀ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਛੂਹ ਵੱਜਰ ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਚਕਨਾਚੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਸੱਪ ਵਰਗੇ ਗਦਾ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਦੂਣ—ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਭਟਕਣ ਵਾਲਾ, ਨਿਰਦਈ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਖਸ ਸੀ—ਰਾਮ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਜਦ ਦੂਣ ਨੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਰਾਘਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਜੋ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਆਂ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਜਿਊਂਦ-ਜਾਗਦੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਦੂਣ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਵੱਖ ਹੋਣ ਤੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦਾ ਝੰਡਾ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਿੱਗ ਪਵੇ। ਦੂਣ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਦੰਦ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ ਹੋਣ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਜਦ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਦੂਣ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਕੁਤਸਥ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!' ਇਸ ਵੇਲੇ, ਫੌਜ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਅਧਿਕਾਰੀ, ਮੌਤ ਦੀ ਰੱਸਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨੇ ਹੋਏ ਜਿਹਾ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਰਾਮ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ। ਮਹਾਕਪਾਲ, ਸਥੂਲਾਖਸ਼ ਅਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਪ੍ਰਮਾਥੀ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮਹਾਕਪਾਲ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕਿਆ। ਸਥੂਲਾਖਸ਼ ਨੇ ਪੱਟੀਸ਼ਾ ਫੜਿਆ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਮਾਥੀ ਨੇ ਯੁੱਧ-ਕੁਹਾੜੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰਜ ਕਰਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਨ-ਨਾਪਸੰਦ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰੇ। ਰਘੁਕੁਲ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਰਾਮ ਨੇ ਮਹਾਕਪਾਲ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਬੇਹਿਸਾਬ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਮਾਥੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਥੂਲਾਖਸ਼ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਵੱਡਾ ਦਰਖ਼ਤ ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਵੇ, ਓਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਾਮ ਨੇ ਦੂਣ ਦੇ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਘਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਖਸ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਮਲੋਕ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਦੂਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਖਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਫੌਜ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ: 'ਦੂਣ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।' 'ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਮ—ਉਸ ਆਦਮੀ—ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰੋ; ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰੋ!' ਅਜੇਤ ਕਰਵੀਰਾਖਸ਼, ਕਰੜਾ ਪਰੁਸ਼, ਕਾਲਕਾਰਮੁਕ, ਹੇਮਮਾਲੀ, ਮਹਾਮਾਲੀ, ਸਰਪਾਸ੍ਯ ਅਤੇ ਰੁਧਿਰਾਸ਼ਨ—ਇਹ ਬਾਰਾਂ ਮਹਾਨ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਦੌੜੇ। ਫਿਰ, ਉਸ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਰਾਮ ਨੇ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਹੀਰੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਬਾਕੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਤੀਰ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੰਖੀਆਂ ਨਾਲ, ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਓਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਢਾਹ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਵੱਡੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ। ਰਾਮ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੌ ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਰਾਖਸ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਕਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਗਹਣੇ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਅਤੇ ਜੋ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਏ ਹੋਏ ਉਹ ਰਾਖਸ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਵਿਛਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜੰਗਲ, ਜਿੱਥੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਰਾਖਸ ਪਏ ਸਨ, ਨਰਕ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਾਸ ਅਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਭਿਆਨਕ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ, ਕੇਵਲ ਇਕੱਲੇ ਰਾਮ—ਜੋ ਪੈਦਲ ਸੀ—ਨੇ ਸੰਘਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਖਰ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਰਾਖਸ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ, ਅਤੇ ਰਾਮ—ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਬਚੇ ਸਨ। ਬਾਕੀ, ਜੋ ਵੀਰਤਾ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕਤਾ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸਨ, ਰਾਮ ਨੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਹੁਣ, ਜਦ ਖਰ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਫੌਜ ਮਹਾਨ ਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਾਰੀ ਰਥ 'ਤੇ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵੱਜਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਹੁਣ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਦੇ ਸਤਾਈਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ ਸੁਣੋ। ਜਦ ਖਰ ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ, ਜੋ ਰਾਖਸ ਸੀ, ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹਾਂ, ਆਗਿਆ ਦੇ; ਤੂੰ ਇਸ ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾ। ਵੇਖ, ਮੈਂ ਇਸ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਢਾਹ ਦਿਆਂ।' 'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚਾ ਵਚਨ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹਾਂ: ਮੈਂ ਇਸ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਮਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਲਈ ਮੌਤ ਬਣਾਂਗਾ ਜਾਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ; ਤੂੰ ਕੁਝ ਪਲ ਲਈ ਆਪਣਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਰੋਕ ਲੈ ਅਤੇ ਗਵਾਹ ਬਣ। ਜੇ ਰਾਮ ਮਰ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜਨਸਥਾਨ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਜਾਵੇਂਗਾ; ਜਾਂ ਜੇ ਮੈਂ ਮਰ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਫਿਰ ਰਾਮ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਆਵੀਂ।' ਖਰ, ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, 'ਜਾ, ਜੰਗ ਕਰ।' ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ ਚਮਕਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਡੰਗਰ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।