ਕ੍ਰਿਸ਼ਾਸ਼ਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਸਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਕਾਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਤੇਜਸਵੀ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਵਲਿਆਂ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਜਯਾ ਅਤੇ ਸੁਪ੍ਰਭਾ, ਜੋ ਦੱਖ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੌ ਚਮਕਦਾਰ ਅਸਤਰਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਜਯਾ ਨੇ, ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਪੰਜਾਹ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਣਮਾਪਣਯੋਗ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਸਨ। ਸੁਪ੍ਰਭਾ ਨੇ ਵੀ ਪੰਜਾਹ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮੇ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਅਜੇਤੂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ 'ਨਾਸਕ' ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਹਰਾਉਣਾ ਔਖਾ ਸੀ। ਕੁਸ਼ਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤਰਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਨਵੇਂ ਅਸਤਰ ਵੀ ਰਚ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਹੈ, ਰਾਘਵ, ਉਸ ਨੂੰ ਭੂਤ-ਭਵਿੱਖ ਕੁਝ ਵੀ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ। ਐਸੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜਸਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਾਨ ਖ਼ਿਆਤਿ ਹੈ, ਦੇ ਬਾਰੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਰਾਮ ਦੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਤਾਂ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਾਜਾ ਦਾ ਮਨ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਣ ਨੂੰ ਸਵਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਨ ਵਾਲ਼ਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਬਾਲਕਾਂਡ ਦੇ ਬਾਈਵੀਂ ਸਰਗ ਨੂੰ ਸੁਣੋ। ਜਦੋਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਇਉਂ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਮਾਂ, ਪਿਤਾ ਦਸ਼ਰਥ ਅਤੇ ਪੁਜਾਰੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਵਲੋਂ ਸ਼ੁਭ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਏ ਗਏ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਸੁੰਘਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਕੁਸ਼ਿਕ ਪੁੱਤਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਰਾਮ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ ਚੱਲ ਪਿਆ, ਤਾਂ ਹੌਲੀ ਤੇ ਸੁਤੰਤਰ ਹਵਾ ਵਹੀ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਢੋਲ ਵੱਜੇ, ਅਤੇ ਸ਼ੰਖ ਧੁਨੀ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਮ ਚਲ ਪਿਆ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚੱਲਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਮ, ਜਿਸ ਨੇ ਕੇਸ਼ ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਂਗ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਲਕਸ਼ਮਣ ਚੱਲ ਪਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਤਰਕਸ਼ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਦਸੋ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਦੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਤਿੰਨ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ। ਦੋਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਦਾਦਾ ਪਿਛੇ, ਚਮਕਦੇ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਚਲ ਪਏ। ਦੋਵੇਂ ਦਸ਼ਰਥਪੁਤ੍ਰ, ਧਨੁਸ਼ ਹੱਥ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਵਚ ਅਤੇ ਪਾਸੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਲਟਕੀਆਂ, ਕੁਸ਼ਿਕ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪਏ। ਯੁਵਕ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੇ, ਮੰਜ਼ਰ ਨੂੰ ਹੋਰ ਭੀ ਸੁੰਦਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਚਿੰਤਯ ਦੇਵ ਸਥਾਣੂ ਜਾਂ ਅੱਗ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨਾਲ ਚੱਲ ਪਏ; ਅੱਧਾ ਯੋਜਨ ਤੈਅ ਕਰਕੇ, ਦੱਖਣੀ ਸਰਯੂ ਕੰਢੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕੋਮਲ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਜਲ ਲੈ ਲਵੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਚਿਤ ਸਮਾਂ ਨਿਕਲ ਨਾ ਜਾਵੇ।" "ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਬਲਾ ਅਤੇ ਅਤਿਬਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਲੈ ਲਵੋ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਥਕਾਵਟ, ਜ਼ੁਕਾਮ ਜਾਂ ਰੂਪ-ਵਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।" "ਕੋਈ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ, ਤੈਨੂੰ ਨੀਂਦ ਜਾਂ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਵਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ; ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਸਾਨ ਨਹੀਂ।" "ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਾਘਵ, ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਤੁਲ ਨਹੀਂ; ਜਦ ਤੂੰ ਬਲਾ ਅਤੇ ਅਤਿਬਲਾ ਜਪੇਂਗਾ।" "ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਭਾਗ, ਦਾਨ, ਗਿਆਨ, ਬੁੱਧੀ, ਜਾਂ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਵਿੱਚ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਤੁਲ ਨਹੀਂ।" "ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਕੋਈ ਤੇਰਾ ਤੁਲ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ; ਬਲਾ ਅਤੇ ਅਤਿਬਲਾ ਸਾਰੀ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹਨ।" "ਹੇ ਰਾਮ, ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਗੌਰਵ, ਤੈਨੂੰ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਇਹ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਸਿੱਖ ਲਵੇਂਗਾ।" "ਇਹ ਦੋ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਲੈ ਲਵੋ, ਲੋਕ-ਰੱਖਿਆ ਲਈ; ਜਦ ਇਹ ਪੜ੍ਹੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੇਰੀ ਖਿਆਤਿ ਹੋਵੇਗੀ; ਇਹ ਚਮਕਦਾਰ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਹਨ।" "ਕਕੁਤਥ ਵੰਸ਼ੀ, ਤੂੰ ਹੀ ਇਹ ਲੈਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" "ਇਹ, ਤਪ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣਗੀਆਂ।" ਫਿਰ ਰਾਮ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ਚਿਹਰਾ ਹੋ ਕੇ, ਜਲ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਿਆ। ਸੂਰਜ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਪਤਝੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕੁਸ਼ਿਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਕੇ, ਤਿੰਨੇ ਨੇ ਉਹ ਰਾਤ ਸਰਯੂ ਕੰਢੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੁਜਾਰੀ। ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਦੋ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਘਾਹ ਦੀ ਅਨੁਚਿਤ ਵਿਛੌਣੀ ਉੱਤੇ ਲੇਟੇ, ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਿਕ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਤ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਨ ਵਾਲ਼ਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਤੇਵੀਂ ਸਰਗ ਨੂੰ ਸੁਣੋ। ਜਦੋਂ ਰਾਤ ਲੰਘ ਗਈ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਵਿਛੌਣੀ ਉੱਤੇ ਲੈਂਦੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। "ਹੇ ਕਉਸਲਿਆ ਨੰਦਨ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਪੁੱਤਰ, ਸਵੇਰ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ; ਉਠ, ਨਰਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੇਵ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਹਨ।" ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਉੱਚੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਸੁਣਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ ਪ੍ਰਿੰਸ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਜਲ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਜਪ ਕੀਤਾ। ਸਵੇਰ ਦੇ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਨਾਇਕ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, austerity ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਨਾਇਕ ਚੱਲੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਰਯੂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੰਗਮ ਤੇ ਤ੍ਰਿਵੇਣੀ ਵਾਲੀ ਦਿਵਯ ਨਦੀ ਦੇਖੀ। ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦਾ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਉੱਚਤਮ ਤਪਸਿਆ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਰਘੁਕੁਲ ਪੁੱਤਰ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।