ਰਾਘਵ ਰਾਮ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸੈਨਾ-ਪਤੀ ਦੁਸ਼ਣ ਨੇ ਵਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੀਖੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਕ੍ਰੋਧ ਉੱਠਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਰੇਜ਼ਰ-ਧਾਰੀ ਬਾਣ ਚਲਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਣ ਦਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਚਾਰ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਚਾਰੋ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਤੀਖੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਰਧ-ਚੰਦ ਆਕਾਰ ਦੇ ਬਾਣ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ, ਧਨੁਸ਼, ਰਥ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ, ਦੁਸ਼ਣ ਨੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਲੋਹੇ ਦਾ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਕੰਟੇ, ਖੂਨ ਤੇ ਚਰਬੀ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਵੀ ਜਿਵੇਂ ਵਿਜਲੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀ। ਉਸ ਗਦੇ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਸੀ, ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ, ਕਠੋਰ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਾਲਾ ਦੁਸ਼ਣ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਦੁਸ਼ਣ ਨੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਰਾਮ ਨੇ ਦੋ ਤੀਖੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਦੋਨੋਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਬਾਂਹਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ, ਦੁਸ਼ਣ ਆਪਣੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਸਮੇਤ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦਾ ਝੰਡਾ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੈ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਦੁਸ਼ਣ, ਜਿਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਡਿੱਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਦੰਤ ਟੁੱਟੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਵੇਖੀਏ। ਜਦੋਂ ਸਭ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਣ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਤੇ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਕਕੁਤ੍ਸਥ ਰਾਮ ਦੀ ਵਾਹ ਵਾਹ ਕੀਤੀ—"ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!" ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਤਿੰਨ ਉੱਤਮ ਯੋਧੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਦੀ ਫਾਂਸੀ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਣ, ਇਕਠੇ ਹੋ ਕੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਇਹ ਸਨ: ਮਹਾਕਪਾਲ, ਸਥੂਲਾਕਸ਼, ਅਤੇ ਪ੍ਰਮਾਥੀ। ਮਹਾਕਪਾਲ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕਿਆ, ਸਥੂਲਾਕਸ਼ ਨੇ ਪੱਟੀਸ਼ਾ (ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦਾ ਹਥਿਆਰ) ਫੜਿਆ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਮਾਥੀ ਨੇ ਯੁੱਧ-ਕੁਹਾੜੀ। ਇਹ ਤਿੰਨੋ ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਤੀਖੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਪ੍ਰਸੰਨ ਆਏ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਕਰੇ। ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਰਤਨ ਰਾਮ ਨੇ ਮਹਾਕਪਾਲ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਬੇਅੰਤ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੇ ਪ੍ਰਮਾਥੀ ਨੂੰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਸਥੂਲਾਕਸ਼ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਵੱਡਾ ਦਰੱਖਤ ਜਿਵੇਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਵੇ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਰਾਮ ਨੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਣ ਦੇ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਮਲੋਕ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਦੁਸ਼ਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਖਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਫੌਜ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ—"ਦੁਸ਼ਣ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਬਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਜਾ ਕੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਹੈ, ਨਾਲ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜੋ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰੋ!" ਫਿਰ ਕਰਵੀਰਾਕਸ਼, ਪਰੁਸ਼, ਕਾਲਕਾਰਮੁਕ, ਹੇਮਮਾਲੀ, ਮਹਾਮਾਲੀ, ਸਰਪਾਸਯ, ਰੁਧਿਰਾਸ਼ਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੀ ਵੀਰਤਾ ਵਾਲੇ ਬਾਰਾਂ ਸੈਨਾਪਤੀ ਆਪਣੇ ਦਲ-ਸਮੂਹਾਂ ਸਮੇਤ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਰਾਮ ਵੱਲ ਤੀਖੇ ਬਾਣਾਂ ਛੱਡਦੇ ਹੋਏ ਵਧੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਮ ਨੇ ਬਾਕੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਹੀਰੇ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਬਾਣ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੰਖੀਆਂ ਨਾਲ, ਧੂੰਆਂ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਿੱਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ। ਰਾਮ ਨੇ ਜਿੱਥੇ ਸੌ ਰਾਖਸ਼ਸ ਸਨ, ਉਥੇ ਸੌ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ, ਜਿੱਥੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਨ, ਉਥੇ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜੰਗੀਆਂ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਕੇ ਛਿਣ-ਭਿਣ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਥਪਥ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਖੁੱਲੀਆਂ ਲਟਾਂ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈਆਂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਐਸਾ ਢੱਕ ਗਈਆਂ ਜਿਵੇਂ ਯਜ్ఞ-ਵੇਦਿਕਾ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ਾ-ਘਾਸ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਓਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ, ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਰਕ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਮਾਸ ਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਮਿੱਟੀ ਗੰਦਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਇੱਕਲੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਲੜਦੇ ਰਾਮ ਨੇ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਭਿਆਨਕ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਤਿੰਨ ਬਚੇ—ਰਥੀ ਖਰ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ ਤੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਵੱਡੀ ਵੀਰਤਾ ਵਾਲੇ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਹੁਣ, ਜਦੋਂ ਖਰ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਭਾਰੀ ਫੌਜ ਮਹਾਨ ਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਨਾਸ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਉੱਚੀ ਗੱਜ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਦੇ ਸਤਾਈਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਖਰ ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ, ਜੋ ਇੱਕ ਰਾਖਸ਼ਸ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ, ਮੈਂ ਬੜੀ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਰੁਕ ਜਾ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਵੇਖ। ਮੈਂ ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹਾਂ—ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਯੋਗ ਹੈ, ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਜਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਲਈ ਮੌਤ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗਾ ਜਾਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ। ਤੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਠਹਿਰ ਕੇ ਇਹ ਜੰਗ ਦੇਖ। ਜੇ ਰਾਮ ਮਰ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਜਨਸਥਾਨ ਵਾਪਸ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾ ਜਾਵੀਂਗਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਜੇ ਮੈਂ ਮਰ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਰਾਮ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਆਵੀਂਗਾ।" ਖਰ, ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਗਿਆ ਤੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, "ਜਾ, ਲੜ।" ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ ਆਪਣਾ ਚਮਕਦਾ ਰਥ ਲੈ ਕੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋਤਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਿੰਨ-ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਛੱਡੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਬੱਦਲ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਡੰਗ ਵਜਾਉਂਦਾ ਹੋਵੇ।