ਜਦ ਦੂषण ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਦੇ ਵੀ ਜੰਗ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦੇ ਸਨ, ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਉਹ ਭਾਲਿਆਂ, ਭਾਰੀ ਗਦਿਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਅਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ। ਉਹ ਸਭ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਨਿਰੰਤਰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਪੱਥਰ ਵੀ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਵਰ੍ਹ ਰਹੇ ਸਨ। ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਘਵ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੀ ਵਰਖਾ ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਬੇਹੱਦ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਈ। ਉਹ ਇਹ ਸਭ ਸਹਿ ਕੇ, ਇੱਕ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਨਿੱਡਰ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਰਿਹਾ। ਰਾਮ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਦੇ ਕਾਰਨ ਭਾਰੀ ਗੁੱਸਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਹ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਦੂषण ਸਮੇਤ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਦੂषण, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ। ਦੂषण ਨੇ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਰਾਘਵ ਦਾ ਰਸਤਾ ਰੋਕਿਆ, ਪਰ ਰਾਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਇਕ ਤਿੱਖੇ ਕਪਾਲ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਦੂषण ਦਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਚਾਰ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਕੇ, ਅਰਧਚੰਦ ਤੀਰ ਨਾਲ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਭੇਦ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਦੂषण, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼, ਰਥ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰਥੀ ਤੋਂ ਵੰਞਾ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਉਹ ਗਦਾ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਭਾਰੀ ਤੇ ਭਾਰੀ ਯੁੱਧ ਹਥਿਆਰ ਸੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਇਸ ਗਦੇ ਵਿੱਚ ਨੁਕੀਲੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਕੰਟੇ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਖੂਨ ਅਤੇ ਚਰਬੀ ਨਾਲ ਲਿਪਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਛੂਹ ਕੌਂਧੇ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਇਹ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਸਕਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਇਹ ਗਦਾ, ਜੋ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਚੁੱਕ ਕੇ ਦੂषण, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਭਟਕਣ ਵਾਲਾ, ਨਿਰਦਈ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਜਦ ਦੂषण ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਇਆ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ, ਜੋ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਬਾਂਹਾਂ ਤੋਂ ਵੰਞਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਵੀ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦਾ ਝੰਡਾ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਹੋਵੇ। ਦੂषण, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਾਥੀ, ਜਿਸਦੇ ਦੰਦ ਟੁੱਟ ਗਏ ਹੋਣ। ਜਦ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਦੂषण ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਹੋਏ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਕਕੁਤਸਥ ਰਾਮ ਦੀ ਵਾਹ ਵਾਹ ਕੀਤੀ, 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!' ਉਸ ਵੇਲੇ ਫੌਜ ਦੇ ਤਿੰਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਨੇਤਾ, ਮੌਤ ਦੇ ਫਾਹੇ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਵਾਂਗ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਰਾਮ ਵੱਲ ਦੌੜੇ। ਇਹ ਸਨ ਮਹਾਕਪਾਲ, ਸਥੂਲਾਕਸ਼ ਅਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਪ੍ਰਮਾਥੀ। ਮਹਾਕਪਾਲ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕਿਆ, ਸਥੂਲਾਕਸ਼ ਨੇ ਪੱਟੀਸ਼ਾ ਚੁੱਕਿਆ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਮਾਥੀ ਨੇ ਯੁੱਧ ਕੁਰਾਲਾ। ਜਦ ਉਹ ਤਿੰਨੇ ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਾਮਣਾ ਤਿੱਖੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਨ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦਾ ਕਰੇ। ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਰਮਣੀ ਨੇ ਮਹਾਕਪਾਲ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਬੇਅੰਤ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਮਾਥੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸਥੂਲਾਕਸ਼ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਉਹ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਦਰੱਖਤ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹੋਣ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਦੂषण ਦੇ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਮਲੋਕ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਦੂषण ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਖਰਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਫੌਜ ਦੇ ਮਹਾਬਲੀ ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, 'ਦੂषण ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।' 'ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਰਾਮ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਹੈ, ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰੋ। ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਓ!' ਫਿਰ ਕਰਵੀਰਾਖਸ਼, ਪਰੁਸ਼, ਕਾਲਕਰਮੁਕ, ਹੇਮਮਾਲੀ, ਮਹਾਮਾਲੀ, ਸਰਪਾਸਯ ਅਤੇ ਰੁਧਿਰਾਸ਼ਨ—ਇਹ ਬਾਰਾਂ ਮਹਾਬਲੀ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦਲਾਂ ਸਮੇਤ, ਵਧੀਆ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਮ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਬਾਕੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭਸਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਤੀਰ ਸੋਨੇ ਤੇ ਹੀਰੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੰਖੀਆਂ ਵਾਲੇ ਉਹ ਤੀਰ ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਓਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਿੱਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੌਂਧੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਰਾਮ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੌ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਕਤਰੀਆਂ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜੇ ਤੇ ਭੰਨ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਭਟਕਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਧਰਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਯਜ੍ਯ ਵਿੱਚ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ਼ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਵੇ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁੱਲੇ ਹੋਏ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਜੰਗਲ, ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਡਰਾਉਣਾ ਨਰਕ ਵਾਂਗ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਮਾਸ ਤੇ ਖੂਨ ਦਾ ਮੈਲ ਸੀ। ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਭਿਆਨਕ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਕੇਵਲ ਰਾਮ—ਇੱਕ ਪੈਦਲ ਆਦਮੀ—ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਖਰਾ, ਜੋ ਰਥੀ ਸੀ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਰਾਮ ਹੀ ਬਚੇ ਸਨ। ਬਾਕੀ, ਸਾਰੇ ਮਹਾਬਲੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ, ਰਾਮ ਨੇ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਜਦ ਖਰਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਾਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਮ ਵੱਲੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰਥ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਵੱਜਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਜਾਵੇ। ਹੁਣ, ਮਹਾਨ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰੰਯਕਾਂਡ ਦੇ ਸਤਾਈਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ ਸੁਣੋ। ਜਦ ਖਰਾ ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਉਸਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸੀ, ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ, ਮੈਂ ਬੜਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਇਹ ਜਲਬਾਜ਼ੀ ਛੱਡ ਦੇ; ਵੇਖ, ਰਾਮ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਢੇਰ ਹੋਇਆ ਪਿਆ ਹੈ।