ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਨੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਪੀਸ ਕੇ, ਅਜਬ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਪਟੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਜੰਗ ਕਰਨ ਦੀ ਹिम्मਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ। ਦੂਸ਼ਣ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਹੋਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਭਾਰੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦੇ ਸੀ। ਉਹ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਬਰਛੀਆਂ, ਭਾਲੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਅਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਚਾਰਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਉਹ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਅਟੁੱਟ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਲੈ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਵਰਖਾ ਵੀ ਪਈ। ਪਰ ਰਾਮ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸੀ, ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਰਹਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲੀਆਂ ਹੋਣ। ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੀ ਫੌਜ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ। ਰਾਮ ਨੇ ਦੂਸ਼ਣ ਸਮੇਤ ਫੌਜ ਨੂੰ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਦੂਸ਼ਣ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਵੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਦਾ ਰਸਤਾ ਰੋਕਿਆ। ਪਰ ਰਾਮ ਨੇ, ਤੇਜ਼ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਰੇਜ਼ਰ-ਮੁੰਹ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਦੂਸ਼ਣ ਦਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਰਾਮ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ, ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰ-ਮੁੰਹ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਦਾ ਸਿਰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੂਸ਼ਣ ਦੇ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਭੇਦ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਦੂਸ਼ਣ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਨਾ ਧਨੁਸ਼, ਨਾ ਰਥ, ਨਾ ਘੋੜੇ, ਨਾ ਸਾਰਥੀ ਰਹੇ, ਨੇ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ। ਉਹ ਗਦਾ, ਤੇਜ਼ ਲੋਹੇ ਦੇ ਕਾਂਟਿਆਂ ਨਾਲ ਜੜੀ ਹੋਈ, ਲਹੂ ਤੇ ਚਰਬੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਛੂਹਾ ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ। ਦੂਸ਼ਣ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਠੋਰ ਤੇ ਅੰਧੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਨੇ ਉਹ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਰਾਮ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ। ਜਦ ਦੂਸ਼ਣ ਨੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਰਾਮ ਨੇ ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ, ਜੋ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਦੂਸ਼ਣ, ਆਪਣੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਸਮੇਤ, ਹੱਥ ਵੱਖਰੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੀਆਂ, ਦੂਸ਼ਣ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ ਜਿਸ ਦੇ ਦੰਦ ਟੁੱਟ ਗਏ ਹੋਣ। ਦੂਸ਼ਣ ਨੂੰ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਾ ਤੇ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਕਕੁਤਸਥ ਰਾਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, 'ਸ਼ਾਬਾਸ! ਸ਼ਾਬਾਸ!' ਕਹਿ ਕੇ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਫੌਜ ਦੇ ਤਿੰਨ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਨੇਤਾ, ਮੌਤ ਦੀ ਫਾਹੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਜਿਵੇਂ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਮਹਾਕਪਾਲ, ਸਥੂਲਾਕਸ਼, ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪ੍ਰਮਾਥੀ—ਮਹਾਕਪਾਲ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕਿਆ। ਸਥੂਲਾਕਸ਼ ਨੇ ਪੱਟੀਸ਼ਾ ਚੁੱਕਿਆ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਮਾਥੀ ਨੇ ਜੰਗੀ-ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਣਚਾਹੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦਾ ਕਰੇ। ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਨੇ ਮਹਾਕਪਾਲ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਅਣਗਿਣਤ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਨੇ ਪ੍ਰਮਾਥੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਸਥੂਲਾਕਸ਼ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਦਰੱਖਤ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਕੱਟੀਆਂ ਹੋਣ। ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦੂਸ਼ਣ ਦੇ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਥੀਆਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਦੂਸ਼ਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਖਰਾ ਨੇ ਫੌਜ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ: 'ਦੂਸ਼ਣ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਵੀ।' 'ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਰਾਮ—ਇੱਕ ਆਮ ਆਦਮੀ—ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਜੰਗ ਕਰੋ; ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਓ!' ਫਿਰ, ਕਰਵੀਰਾਕਸ਼ਾ, ਪਰੂਸ਼ਾ, ਕਾਲਕਾਰਮੁਕ, ਹੇਮਮਾਲੀ, ਮਹਾਮਾਲੀ, ਸਰਪਾਸਿਆ, ਰੁਧਿਰਾਸ਼ਨ—ਇਹ ਬਾਰਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਦਲ-ਸਮੂਹਾਂ ਸਮੇਤ, ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਤਦ, ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਮ ਨੇ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਹੀਰੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਫੌਜ ਦੇ ਬਾਕੀ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਤੀਰ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ, ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗਾ ਦਿੰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ। ਰਾਮ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੌ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਵਚਾਂ ਤੇ ਗਹਣੇ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਤੇ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਹੋ ਗਏ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਏ। ਧਰਤੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਖੁਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ, ਖੁਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਯਜਨ-ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਕੂਸ਼ਾ ਘਾਸ ਵਾਂਗ ਪੂਰੀ ਪਟੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਜੰਗਲ, ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਨਰਕ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਗੰਦਾ। ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਭਿਆਨਕ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ, ਰਾਮ—ਇੱਕ ਪੈਦਲ ਆਦਮੀ—ਨੇ ਇਕੱਲਾ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਕੇਵਲ ਖਰਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਥ-ਯੋਧਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਅਤੇ ਰਾਮ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ। ਬਾਕੀ, ਜੋ ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਭਾਰੀ, ਸੀ, ਰਾਮ ਨੇ—ਲਖਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ—ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਖਰਾ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਭਾਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਆਪਣਾ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ ਲੈ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਉੱਚੀ ਬਿਜਲੀ ਚੁੱਕੀ ਹੋਈ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।