ਰਾਮਚੰਦਰ ਜੀ ਨੇ ਜਦੋਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ, ਬਰਛੀਆਂ, ਬਲਮਾਂ, ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਹਥਿਆਰ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ, ਜਵੇਲਿਨ ਤੇ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀਆਂ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਜਬ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮੈਦਾਨ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਹਥਿਆਰ ਚੌਂਹ ਪਏ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਸ਼ਤ੍ਰੂਆਂ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵਜੀਰ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ। ਹੁਣ ਦੂਸ਼ਣ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਹੋਦੇ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਬਾਹਾਂ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕਦੇ ਪਿੱਠ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਉਂਦੇ, ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਉਹ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਬਰਛੀਆਂ, ਬਲਮਾਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ, ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਅਟੁੱਟ ਬਰਸਾਤ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਹੋਈ, ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਬਰਸਾਤ ਵੀ ਆਈ। ਪਰ ਰਾਘਵ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸੀ, ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਮਲੇ ਨੁਕਿਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਏ। ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਖੜਾ ਰਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬਲਦ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲੈਣ। ਰਾਮ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਨਸ਼ਟਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਭਾਰੀ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਸਦਾ ਰੋਸ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ। ਉਸਨੇ ਦੂਸ਼ਣ ਸਮੇਤ ਫੌਜ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਦੂਸ਼ਣ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਕੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਰਾਮ ਨੇ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਰੇਜ਼ਰ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਦੂਸ਼ਣ ਦਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਚਾਰ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਨੁਕਿਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਰਥ-ਚਾਲਕ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੂਸ਼ਣ ਦੇ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਭੇਦਿਆ। ਹੁਣ ਦੂਸ਼ਣ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼, ਰਥ, ਘੋੜੇ, ਤੇ ਰਥ-ਚਾਲਕ ਗੁਆ ਕੇ, ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਲੈ ਲਈ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ ਨਾਲ ਲਪਟੀ ਹੋਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹਥਿਆਰ। ਉਹ ਗਦਾ, ਨੁਕਿਲੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਕਿਲਾਂ ਨਾਲ, ਖੂਨ ਤੇ ਚਰਬੀ ਨਾਲ ਲਪਟੀ, ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਗਰਜ ਵਾਂਗ ਛੂਹਣ ਵਾਲੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਇਹ ਗਦਾ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ, ਲੈ ਕੇ, ਦੂਸ਼ਣ, ਜੋ ਰਾਤ ਦਾ ਵਿਹੜਾ ਤੇ ਕਰੂੜ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਇਆ। ਜਦੋਂ ਦੂਸ਼ਣ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਇਆ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਦੋ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਦੋ ਬਾਂਹ, ਜੋ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਦੂਸ਼ਣ, ਜਿਸਦਾ ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ ਸੀ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਹੱਥ ਤੇ ਗਦਾ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦਾ ਝੰਡਾ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਦੂਸ਼ਣ, ਜਿਸਦੇ ਦੋ ਬਾਂਹ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ, ਜਿਸਦੇ ਦੰਦ ਟੁੱਟ ਗਏ ਹੋਣ। ਦੂਸ਼ਣ ਨੂੰ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਡਿੱਗਾ ਤੇ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਕਕੁਤਸਥ ਰਾਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, 'ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!' ਇਸ ਵੇਲੇ, ਫੌਜ ਦੇ ਤਿੰਨ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਅਗੂ, ਮੌਤ ਦੀ ਫਾਹੀ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਜਿਵੇਂ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਏ। ਮਹਾਕਪਾਲਾ, ਸਥੂਲਾਕਸ਼ਾ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪ੍ਰਮਾਥੀ—ਮਹਾਕਪਾਲਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਬਰਛਾ ਉਠਾਇਆ। ਸਥੂਲਾਕਸ਼ਾ ਨੇ ਪੱਟੀਸ਼ਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਪ੍ਰਮਾਥੀ ਨੇ ਯੁੱਧ-ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ। ਜਦ ਉਹ ਤਿੰਨ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਏ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਿਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਅਣਚਾਹੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹੋ, ਰਾਮ ਨੇ ਮਿਲਿਆ; ਰਘੁ ਕੁਲ ਦੇ ਰਾਮ ਨੇ ਮਹਾਕਪਾਲਾ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਅਣਗਿਣਤ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੇ ਪ੍ਰਮਾਥੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸਥੂਲਾਕਸ਼ਾ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਦਰਖ਼ਤ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਕੱਟੀਆਂ ਹੋਣ; ਤੇ ਰਾਮ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਦੂਸ਼ਣ ਦੇ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ; ਦੂਸ਼ਣ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਸੁਣਾਈ ਮਿਲੀ। ਖਰਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਫੌਜ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਗੂਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: 'ਦੂਸ਼ਣ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ।' 'ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਰਾਮ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਹੈ, ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰੋ; ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰੋ!' ਫਿਰ, ਕਰਵੀਰਾਕਸ਼ਾ, ਪਰੁਸ਼ਾ, ਕਾਲਕਾਰਮੁਕਾ, ਹੇਮਮਾਲੀ, ਮਹਾਮਾਲੀ, ਸਰਪਾਸਿਆ, ਰੁਧਿਰਾਸ਼ਨਾ—ਇਹ ਬਾਰਾਂ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ, ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਏ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਮ ਨੇ ਬਾਕੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਤੇ ਹੀਰੇ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਤੀਰ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੰਖੀਆਂ ਵਾਲੇ, ਧੂੰਏ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਵੱਡੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ। ਰਾਮ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਇੱਕ ਸੌ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਗਹਣੇ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟੇ ਤੇ ਟੁਕੜੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ, ਰਾਤ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਧਰਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਵਿਚ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਨਾਲ, ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ, ਖੂਨ ਵਿਚ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਜੰਗਲ, ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਨਰਕ ਵਾਂਗ, ਮਾਸ ਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਗੰਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਭਿਆਨਕ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਰਾਮ ਨੇ, ਪੈਦਲ ਹੀ, ਇਕੱਲਾ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਵਿਚੋਂ, ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਖਰਾ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਥ-ਯੋਧਾ ਸੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾਸ਼ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਤੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਬਚੇ ਸਨ। ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸਨ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਦੁਆਰਾ ਮਾਰੇ ਗਏ।