ਜਦੋਂ ਰਾਖਸ਼ਸ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਆ ਗਏ, ਸਾਰੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਖੇਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਸ਼ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਗਈ, ਤਾਂ ਮਹਾਂਬਲੀ ਰਾਮ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਧੁਨੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਚਮਕਦਾਰ ਗੰਧਰਵ ਅਸਤਰ ਦਾ ਉਪਯੋਗ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਨਿਕਲੇ, ਜੋ ਦਸਾਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਏ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਸਾਰਾ ਆਕਾਸ਼ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਰਾਖਸ਼ਸ ਵੇਖਦੇ ਰਹਿ ਗਏ ਕਿ ਰਾਮ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਉੱਤਮ ਤੀਰ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਘਣਘੋਰ ਛਾਂਵਾਂ ਨੇ ਸੂਰਜ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਹਨੇਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਿੱਥੇ ਤੱਕ ਨਜ਼ਰ ਜਾਂਦੀ, ਰਾਮ ਹੀ ਤੀਰ ਵਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਇਕ ਹੀ ਵਾਰ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਮਾਰੇ ਗਏ ਜਾਂ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ ਗਏ, ਧਰਤੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ। ਹਰ ਥਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸ ਮਰੇ ਹੋਏ, ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਟੁੱਟੇ-ਫੁੱਟੇ, ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਦਿਸਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੱਗ, ਸਿਰ, ਕੰਗਣ, ਬਾਂਹਾਂ, ਜੰਘਾਂ, ਅੰਗ-ਅੰਗ ਵੱਖਰੇ ਪਏ ਸਨ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਸੋਨੇ-ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ, ਰਥ ਕਈ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਚਕਨਾਚੂਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਚਮਰੇ ਦੇ ਪੱਖੇ, ਛਤਰ, ਤੇ ਨਾਨਾ ਕਿਸਮ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵੀ ਵਿਖੰਡਤ ਪਏ ਸਨ। ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਬਰਛੀਆਂ ਅਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਖੰਡ-ਖੰਡ ਹੋ ਕੇ ਪਏ ਸਨ। ਪੱਥਰ ਰੇਤ ਬਣ ਗਏ, ਤੇ ਨਿਰਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇੰਨਾ ਕੁ ਨਾਸ ਦੇਖ ਕੇ ਬਾਕੀ ਰਾਖਸ਼ਸ ਡਰ ਗਏ, ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੂਹਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪঁਝਵੀ ਸਰਗਾ ਮੁਕਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਛੱਬੀ ਸਰਗਾ ਸੁਣੋ। ਦੂਸ਼ਣ, ਜਿਸਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਐਸੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਮੁੜਦੇ। ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸ ਭਾਲਿਆਂ, ਬਰਛੀਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਅਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਬਾਰਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ-ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਬਾਰਸ਼ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਘਵ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰਾ ਹਮਲਾ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਅਡਿੱਗ ਖੜਾ ਰਿਹਾ। ਜਦ ਰਾਮ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਭਾਰੀ ਕ੍ਰੋਧ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਇਆ ਤੇ ਦੂਸ਼ਣ ਸਮੇਤ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦੂਸ਼ਣ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਚਲਾਏ। ਪਰ ਰਾਮ ਨੇ ਇੱਕ ਉੱਕਾ-ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਅਰਧ-ਚੰਦ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਰਥ-ਸਾਰਥੀ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੇ ਸੀਨੇ ਨੂੰ ਭੇਦ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਦੂਸ਼ਣ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼, ਰਥ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰਥੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਜੋ ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ ਨਾਲ ਲਪਟੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਸ ਗਦੇ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਲੋਹੇ ਦੇ ਕੰਟੇ ਜੜੇ ਹੋਏ, ਖੂਨ ਤੇ ਚਰਬੀ ਨਾਲ ਲਿਪੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦਾ ਛੂਹਾ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋੜਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਦੂਸ਼ਣ, ਜੋ ਰਾਤ ਦਾ ਭਟਕਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਗਦੇ ਨੂੰ ਸਾਂਪ ਵਾਂਗ ਲਪੇਟ ਕੇ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਤੂੜ ਪਿਆ। ਜਦ ਦੂਸ਼ਣ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਇਆ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਗਹਣਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਦੂਸ਼ਣ, ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਹੱਥ ਤੇ ਗਦਾ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦਾ ਝੰਡਾ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਪੈ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਛੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਦੰਦ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ ਹੋਣ। ਦੂਸ਼ਣ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਰਾਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲ ਪਏ: "ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!"। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਫੌਜ ਦੇ ਤਿੰਨ ਭਿਆਨਕ ਅਗਵਾ, ਮੌਤ ਦੇ ਫਾਹੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਜਿਵੇਂ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਤੂੜ ਪਏ। ਮਹਾਕਪਾਲ, ਥੂਲਾਕਸ਼, ਤੇ ਪ੍ਰਮਾਥੀ—ਇਹ ਤਿੰਨੇ ਆਏ। ਮਹਾਕਪਾਲ ਨੇ ਵੱਡਾ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕਿਆ, ਥੂਲਾਕਸ਼ ਨੇ ਪੱਟੀਸ਼ਾ, ਤੇ ਪ੍ਰਮਾਥੀ ਨੇ ਕੁਹਾੜੀ। ਉਹ ਤਿੰਨੇ ਜਦ ਆ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਣਚਾਹੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਰਤਨ ਨੇ ਮਹਾਕਪਾਲ ਦਾ ਸਿਰ ਉੱਡਾ ਦਿੱਤਾ। ਅਣਗਿਣਤ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰਮਾਥੀ ਨੂੰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਥੂਲਾਕਸ਼ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿਤੀਆਂ। ਉਹ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਦਰੱਖਤ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵੱਢ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਵੇ। ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੂਸ਼ਣ ਦੇ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਯਮਲੋਕ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਦੂਸ਼ਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਖ਼ਰ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਫੌਜ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸੇਨਾਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: "ਦੂਸ਼ਣ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ।" "ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰੋ, ਤੇ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰੋ!" ਫਿਰ ਅਜੇਹੇ ਬੀਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ ਅਸੰਭਵ ਸੀ—ਕਰਵੀਰਾਕਸ਼, ਕਰਕਸ਼ ਪਰੁਸ਼, ਕਾਲਕਾਅਰਮੁਕ, ਹੇਮਮਾਲੀ, ਮਹਾਮਾਲੀ, ਸਰਪਾਸ, ਰੁਧਿਰਾਸਨ—ਇਹ ਬਾਰਾਂ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਚੰਗੇ ਤੀਰ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਤੂੜ ਪਏ।