ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਢੇ ਹੋਏ, ਢਾਲਾਂ ਟੁੱਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਜ਼ਮੀਨ ’ਤੇ ਪਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡੇ ਹੋਏ ਰੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਬਚ ਗਏ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ ਹੌਸਲਾ ਹਾਰ ਗਏ, ਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਵਾਸੀ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਰਾਖਸ਼ਸ ਖ਼ਰਾ ਕੋਲ ਭੱਜ ਕੇ ਉਸਦੇ ਪਾਸ ਆ ਡਿੱਗੇ। ਦੂषण ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇ ਕੇ, ਭਾਰੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਲਈ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲੈ-ਕਾਲ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਸਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਡਰ ਮੁਕਾ ਕੇ ਮੁੜ ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਤੇ ਸਾਲ ਤੇ ਤਾਲ ਰੁੱਖ, ਪੱਥਰ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ, ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਲੇ, ਗਦਾ, ਰੱਸੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰ ਗਏ। ਰਾਖਸ਼ਸ ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਵਰਗਾ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਜੰਗ ਐਨੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਉਲਝਣ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ ਕਿ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਰੋਆਂ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਫਿਰ, ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸ ਮੁੜ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਤੂਫਾਨ ਵਾਂਗ ਹਮਲਾ ਕਰ ਗਏ, ਤੇ ਜੰਗ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣੀ ਹੋ ਗਈ। ਹੁਣ, ਰਾਮ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ, ਸਾਰੇ ਖੇਤਰ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਢੱਕ ਗਿਆ। ਤਦ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਮ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਧੁਨੀ ਕਰਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਿਆ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਅਸਤਰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਣੀ ਤੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਨਿਕਲੇ, ਦੱਸੋ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਹੀ ਤੀਰ ਛਾ ਗਏ। ਰਾਖਸ਼ਸ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਰਾਮ ਕਿਵੇਂ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਤੀਰ ਚੁੱਕਦਾ, ਤਾਣਦਾ ਤੇ ਛੱਡਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਐਨੀ ਘਣਘੋਰ ਵਰਖਾ ਹੋਈ ਕਿ ਸੂਰਜ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਆਸਮਾਨ ਅੰਧਕਾਰਮਈ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਾਮ ਤੀਰ ਬਰਸਾਉਂਦਾ ਖੜਾ ਸੀ। ਇਕ ਵਾਰੀ ਫਿਰ, ਕਈ ਰਾਖਸ਼ਸ ਇਕੱਠਿਆਂ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਕਈ ਇਕ ਓਲੇ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਕਈ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਪਏ ਰਹਿ ਗਏ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸ ਮਾਰੇ, ਡਿੱਗੇ, ਥੱਕੇ, ਵੱਢੇ, ਚੀਰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਜਗ੍ਹਾ ਜਗ੍ਹਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੱਗ, ਸਿਰ, ਬਾਂਹਾਂ, ਕੁਹਣੀਆਂ, ਗਲਿਆਂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅੰਗ ਵੱਖ ਹੋਏ ਪਏ ਸਨ। ਘੋੜੇ, ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ, ਤੇ ਰਥ ਵੀ ਵਿਗੜੇ ਪਏ, ਚਮਰ, ਛਤਰ ਤੇ ਨਾਨਾ ਕਿਸਮ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਟੁੱਟੀਆਂ, ਸੂਲ, ਫਰਸੇ ਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਚੁਰ-ਮੁਰ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਪੱਥਰਾਂ ਤੱਕ ਚੂਰਨ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਲੱਖਣ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਹੁਣ ਰਾਮ, ਜਿਹੜਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਦਾ ਜੇਤੂ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੋਲ ਜਾਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾ ਰਹੀ। ਹੁਣ ਦੂਸਰਾ ਸਰਗ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਦੂषण ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣੀ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੈਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਐਸੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਚੁਣੇ ਜੋ ਕਦੇ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦੇ। ਉਹ ਭਾਲੇ, ਸੂਲ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚਾਰੋ ਪਾਸੋਂ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ-ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਵਾਲੀ ਬਰਖਾ ਪਈ। ਪਰ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਘਵ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਵਰਖਾ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਹਿ ਗਿਆ, ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਅਡਿੱਕ ਕੇ ਖੜਾ ਰਿਹਾ। ਜਦ ਰਾਮ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ, ਦੂषण ਸਮੇਤ, ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਦੂਸ਼ਣ ਨੇ ਵੀ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਰਾਮ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਕਮਾਨ ਦੀ ਧਾਰ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਚਲਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੂਸ਼ਣ ਦਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ, ਤੇ ਅਰਧ-ਚੰਦ੍ਰਾਕਾਰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਸਾਰਥੀ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦਾ ਸੀਨਾ ਭੇਦ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ, ਧਨੁਸ਼, ਰਥ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਕੇ, ਦੂਸ਼ਣ ਨੇ ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਫੜੀ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੱਟਿਆਂ ਨਾਲ ਜੜੀ ਹੋਈ, ਪਰਬਤ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਸੀ। ਉਸ ਗਦੇ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਲੋਹੇ ਦੇ ਕੰਡੇ, ਲਹੂ ਤੇ ਚਰਬੀ ਲੱਗੀ ਹੋਈ, ਛੂਹਾ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ, ਕਿਲੇ ਤੋੜਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਦੂਸ਼ਣ, ਉਹ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ, ਰਾਤ ਦਾ ਵਾਸੀ, ਕਰੂੜ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਾਲਾ, ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਜਦ ਦੂਸ਼ਣ ਨੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਦੋ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਗਹਿਣਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਢ ਦਿਤੀਆਂ। ਹਥਿਆਰ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਵੱਢੀ ਹੋਈ ਗਦਾ ਹਥੋਂ ਡਿੱਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦਾ ਧਵਜ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ-ਕਾਇਆ ਰਾਖਸ਼ਸ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਟੁੱਟਣ ਮਗਰੋਂ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੂਸ਼ਣ ਡਿੱਗਿਆ ਤੇ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਕਕੁਤਥ (ਰਾਮ) ਦੀ ਵੱਡੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, "ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!" ਉਸ ਵੇਲੇ, ਫੌਜ ਦੇ ਤਿੰਨ ਕਪਟੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਣ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਉਹ ਸਨ ਮਹਾਕਪਾਲ, ਸਥੂਲਾਕਸ਼ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਪ੍ਰਮਾਥੀ। ਮਹਾਕਪਾਲ ਨੇ ਵੱਡਾ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕਿਆ, ਸਥੂਲਾਕਸ਼ ਨੇ ਪੱਟੀਸ਼ਾ ਤੇ ਪ੍ਰਮਾਥੀ ਨੇ ਫਰਸਾ ਫੜਿਆ। ਉਹ ਤਿੰਨੇ ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਰਾਘਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਤਿਥੀ ਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਰਘੁਕੁਲ-ਮਣੀ ਨੇ ਮਹਾਕਪਾਲ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ।