ਰਾਵਣ ਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਜਦ ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ-ਬਿੰਦੂ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਮ ਵੱਲੋਂ ਕੋਈ ਰਾਹਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕੀ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਅੱਗ ਤੋਂ ਕੋਈ ਰਾਹਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਕੁਝ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਤ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਭਾਲੇ, ਬਰਛੇ, ਤੇ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀਆਂ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗੇ। ਪਰ ਮਹਾਂਬਲੀ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਰੋਕ ਲਏ, ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਗਲਾਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ, ਢਾਲਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਿਗੜ ਗਏ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਵਿਖਰ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਟਹਿਣੀਆਂ। ਜਿਹੜੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਚ ਗਏ, ਉਹ ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਡਰੇ ਹੋਏ, ਖਰਾ ਕੋਲ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਲਈ ਭੱਜ ਗਏ। ਦੁਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਹौंਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਭੜਕ ਉਠਿਆ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਦੁਸ਼ਣ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਪਸ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਲ, ਤਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ, ਤੇ ਪੱਥਰ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਭਾਲੇ, ਗਦਾ, ਰੱਸੀਆਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕੀਤੀ। ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕੀਤੀ; ਜੰਗ ਅਸਧਾਰਨ, ਸ਼ੋਰ-ਗੁਲ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਰੋਮਾਂ-ਵਾਂਗ ਖੜੀ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੋਂ ਭੜਕ ਕੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; ਰਾਮ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਈ। ਰਾਮ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਖੇਤਰ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਤਬ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਰਾਮ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਧੁਨੀ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਿਆ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਉੱਤੇ ਗੰਧਰਵ ਅਸਤ੍ਰ ਚਲਾਇਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਮ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਮੋੜ ਤੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਨਿਕਲੇ, ਤੇ ਦਸੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਤੀਰ ਖਿੱਚਦੇ, ਛੱਡਦੇ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਤੀਰ ਵਰਤਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਛਾਂ, ਸੂਰਜ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਢੱਕ ਗਈ; ਰਾਮ ਖੜਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਇੱਕ-ਵਾਰ ਹੀ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਇੱਕ-ਵਾਰ ਹੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਇੱਕ-ਵਾਰ ਹੀ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਲਸ਼ਕਰ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ। ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਡਿੱਗੇ, ਥੱਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋਏ, ਟੁੱਟੇ, ਤੇ ਚੀਰ-ਚੀਰ ਹੋਏ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖੇ ਗਏ। ਪੱਗਾਂ ਤੇ ਸਿਰਾਂ, ਕੰਗਣ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ, ਜੰਘਾਂ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵੱਖ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋਏ। ਘੋੜੇ, ਉੱਤਮ ਹਾਥੀ, ਤੇ ਰਥ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਯਕ-ਪੁਛਾ ਪੰਖੇ, ਛਤਰੀਆਂ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਝੰਡੇ ਵੀ ਪਏ ਹੋਏ। ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਭਾਲੇ ਤੇ ਬਰਛੇ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਜੈਵਲਿਨ ਵਿਖਰ ਗਏ, ਤੇ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀਆਂ ਚਰਚਾ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਪੱਥਰ ਪਿਸ ਕੇ ਚੂਰਨ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਅਸਧਾਰਨ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਦੀ ਧਰਤੀ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੋ ਗਈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ। ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਰਾਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦਾ ਜੇਤੂ ਸੀ, ਉੱਤੇ ਵਧਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹੇ। ਹੁਣ, ਛਬੀ-26 ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ। ਦੁਸ਼ਣ, ਜਦ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੀ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਮਹਾਂਬਲੀ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਪਿੱਠ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਉਂਦੇ; ਉਹ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਭਾਲੇ, ਬਰਛੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ, ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੋਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਅਟੁੱਟ ਬਰਸਾਤ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਕੀਤੀ; ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਜਾਨ-ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਬਰਸਾਤ ਵੀ ਹੋਈ। ਰਾਘਵ, ਧਰਮ-ਆਤਮਾ, ਨੇ ਉਸ ਬਰਸਾਤ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਹਿ ਲਿਆ; ਉਸ ਨੇ, ਬਰਸਾਤ ਸਹਿ ਕੇ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ ਅੱਖਾਂ ਮੂੜ ਕੇ, ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਹਿਆ। ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੀ ਫੌਜ ਦੇ ਕਾਰਣ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਭੜਕ ਉਠਣ ਵਾਲਾ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ; ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਫੌਜ ਨੂੰ, ਦੁਸ਼ਣ ਸਮੇਤ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੋਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭਰਿਆ, ਦੁਸ਼ਣ, ਜੋ ਸ਼ੱਤ੍ਰੂ-ਵਿਨਾਸਕ ਸੀ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਜੋ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਸੀ; ਫਿਰ, ਰਾਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਰੇਜ਼ਰ-ਧਾਰੀ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਚਾਰ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਚੰਦ੍ਰ-ਧਾਰੀ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਰਥ-ਚਾਲਕ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਧਨੁਸ਼, ਰਥ, ਘੋੜੇ, ਤੇ ਰਥ-ਚਾਲਕ ਤੋਂ ਵਿਹਣ ਹੋ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਣ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਲੋਹੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਫੀਤੇ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ। ਉਹ ਗਦਾ ਤੇਜ਼ ਲੋਹੀ ਕੀਲਾਂ ਨਾਲ ਜੜੀ ਹੋਈ, ਖੂਨ ਤੇ ਚਰਬੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਛੁਹਾਵਾ ਵਜਰ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਸ਼ੱਤ੍ਰੂ-ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ। ਉਹ ਗਦਾ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ, ਚੁੱਕ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਣ, ਜੋ ਰਾਤ ਦਾ ਵਾਸੀ ਤੇ ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਧਿਆ। ਜਦ ਦੁਸ਼ਣ ਵਧਿਆ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ, ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਵਿਹਣ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾ-ਸ਼ਰੀਰੀ ਜੰਗ-ਭੂਮੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਹਥੀ ਗਦਾ ਸਮੇਤ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਿੱਗੀ। ਦੁਸ਼ਣ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਉੱਤਮ-ਭਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਜਿਸ ਦੇ ਦੰਦ ਟੁੱਟ ਗਏ। ਜਦ ਦੁਸ਼ਣ ਜੰਗ-ਭੂਮੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਤੇ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਕਕੁਤਸਥ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!' ਆਖਦੇ ਹੋਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਫੌਜ ਦੇ ਤਿੰਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਨੇਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਦੇ ਫੰਦੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਵਧੇ।