ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਜੀ ਦੇ ਤੀਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਾਣ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਛੱਡਦੇ, ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਯਮਲੋਕ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਅੰਗ-ਅੰਗ ਨੂੰ ਛੇਦ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਆਸਰਾ ਨਸੀਬ ਨਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕਾ ਜੰਗਲ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਬੜੇ ਬਹਾਦਰ ਰਾਖਸ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਭਰੇ ਹੋਏ ਰਾਮ ਵੱਲ ਭਾਲੇ, ਬਰਛੇ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਸੁੱਟਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਰਾਮ, ਜੋ ਬੜੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਗਲਾਂ ਕੱਟ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਟੇ ਹੋਏ, ਢਾਲਾਂ ਟੁੱਟੀਆਂ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਵਾਏ ਪਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੁੱਟੇ ਪਏ ਸਨ। ਜਿਹੜੇ ਬਚ ਗਏ, ਉਹ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਖਰਾ ਕੋਲ ਭੱਜ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈਣ ਲੱਗੇ। ਦੂਣ ਨੇ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਬੜੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਹੌਸਲਾ ਅਫਜ਼ਾਈ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ ਫਿਰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜੇ ਤੇ ਰਾਮ ਵੱਲ ਦੌੜੇ, ਹਥੀਂ ਸਾਲ ਤੇ ਤਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ, ਪੱਥਰ ਹਥਿਆਰ ਵਾਂਗ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ, ਹੱਥੀਂ ਭਾਲੇ, ਗਦਾਏ ਤੇ ਰੱਸੀਆਂ ਲੈ ਕੇ, ਤੀਰ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਰਾਖਸਾਂ ਨੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜੰਗ ਅਜੀਬ, ਉਲਝਣ ਭਰੀ ਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਖਸ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਤਿੱਖੇ ਹਮਲੇ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਤੇ ਰਾਮ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਜੰਗ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿਚ ਰਾਖਸਾ ਹੀ ਰਾਖਸਾ ਹਨ, ਤੇ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਬਲਵਾਨ ਰਾਮ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਚਮਕਦਾਰ ਗਾਂਧਰਵ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਨੋਕ ਤੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਨਿਕਲ ਪਏ, ਜੋ ਦੱਸੋ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੇ। ਰਾਖਸ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਖੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਸ਼ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ, ਛੱਡਦੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਦੇਖਦੇ ਰਹਿ ਗਏ। ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਘਣਘੋਰ ਛਾਵਾਂ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਭਾਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਰਾਮ ਉਸ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਵਿਚ ਅਜੇ ਵੀ ਅਡਿੱਗ ਖੜਾ ਸੀ। ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਕਈ ਰਾਖਸ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਕਈ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਕਈ ਥਾਂ-ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਧਰਤੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪਟ ਗਈ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਖਸ ਮਰੇ, ਡਿੱਗੇ, ਥੱਕੇ, ਕੱਟੇ, ਟੁੱਟੇ ਤੇ ਚੀਰ ਹੋਏ ਪਏ ਸਨ। ਕਈਆਂ ਦੇ ਪੱਗ, ਸਿਰ, ਕੰਗਣ, ਬਾਂਹਾਂ, ਜੰਘਾਂ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਹੋਰ ਗਹਣੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਏ ਸਨ। ਘੋੜੇ, ਉੱਚੇ ਹਾਥੀ, ਰਥ ਟੁੱਟ ਕੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਯਕ-ਪੂੰਛਾ ਪੰਖੇ, ਛਤਰੀਆਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਝੰਡੇ ਵੀ ਵਿਖਰ ਗਏ। ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਲਾਕ ਹੋਏ, ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਸੂਲਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਟੁੱਟੀਆਂ, ਭਾਲੇ ਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਵਿਖਰ ਗਈਆਂ। ਪੱਥਰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਜੀਬ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਪਟ ਗਿਆ। ਜਦ ਰਾਖਸਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀ ਮਰੇ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕੇ। ਹੁਣ ਦੂਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਬਲਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਜਾਬਾਜ਼ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਐਸੇ ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕਦੇ ਪਿੱਠ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ; ਉਹ ਭਾਲੇ, ਸੂਲ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਅਟੁੱਟ ਬਰਸਾਤ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਵਾਲੀ ਬਰਸਾਤ ਵੀ ਹੋਈ। ਪਰ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਘਵ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੀ ਬਰਸਾਤ ਆਪਣੇ ਤੀਖੇ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਈ, ਤੇ ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਅਡਿੱਗ, ਬਲਵਾਨ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਰਿਹਾ। ਰਾਮ, ਸਾਰੇ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਤੋਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਰੋਸ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੂਣ ਸਮੇਤ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਦੂਣ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸਕਰਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਦੇ ਹਮਲੇ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਰਾਮ ਨੇ ਬੜੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਕਮਾਨ ਨੂੰ ਕਟਾਰਾ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ, ਤੇ ਅਰਧ-ਚੰਦਰਾਕਾਰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਦਾ ਸਿਰ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ। ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਖਸ ਦੂਣ ਦੇ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ ਦੂਣ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼, ਰਥ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਗਵਾ ਬੈਠਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੱਟਿਆਂ ਨਾਲ ਜੜੀ ਸੀ, ਚੁੱਕ ਲਈ। ਇਹ ਗਦਾ ਪਰਬਤ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗੀ, ਰਕਤ ਤੇ ਚਰਬੀ ਨਾਲ ਲਿਪਟੀ ਹੋਈ, ਨੁਕੀਲੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਕੰਟਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਛੁਹਣ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਚੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਇਹ ਗਦਾ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਵਰਗੀ, ਚੁੱਕ ਕੇ ਦੂਣ, ਜੋ ਰਾਤ ਦਾ ਭਟਕਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਕਰੂੜ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ। ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਦੂਣ ਨੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਰਾਮ ਨੇ ਦੋ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ, ਜੋ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਦੂਣ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਦੇਹ ਸਮੇਤ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਤੇ ਗਦਾ ਵੀ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦਾ ਝੰਡਾ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਿੱਗ ਪਵੇ। ਦੂਣ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਓਸ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਦੰਦ ਟੁੱਟ ਗਏ ਹੋਣ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਦੂਣ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਿਆ ਤੇ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਕੁਤਸਥ ਰਾਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, “ਵਧਾਈ ਹੋਵੇ! ਵਧਾਈ ਹੋਵੇ!