ਰਾਮਚੰਦਰ ਜੀ, ਜਦ ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਵਹਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਰੀਰ 'ਤੇ ਡਰਾਵਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਸ਼ ਹੋਈ, ਪਰ ਰਾਮ ਜੀ ਹਿਲੇ ਨਹੀਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਤੀਰ ਲੱਗੇ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨੀ ਬਿਜਲੀਆਂ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਮ ਜੀ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਬੱਦਲ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ—all became hopeless seeing this. ਰਾਮ ਜੀ, ਇਕੱਲੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੈਂਕੜੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਬੇਹਿਸਾਬ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਲਈ ਰੋਕਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਮੌਤ ਦੀ ਫਾਂਸ ਵਾਂਗ। ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਪੰਖੀ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਬੜੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਛੱਡੇ, ਜਿਵੇਂ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਉਹ ਤੀਰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ 'ਤੇ ਪਏ। ਉਹ ਤੀਰ ਮੌਤ ਦੀ ਫਾਂਸ ਵਾਂਗ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲੈਂਦੇ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਤੀਰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ। ਇਹ ਤੀਰ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਚਮਕਦੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤੀਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਅਨੇਕਾਂ ਤੀਰ ਨਿਕਲਦੇ, ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈਂਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼, ਬੈਨਰ, ਢਾਲਾਂ ਤੇ ਕਵਚ ਕੱਟ ਦਿੰਦੇ। ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਸੈਂਕੜੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕੰਗਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡੀ ਵਾਂਗ ਮੋਟੀਆਂ ਤੰਗਾਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਜੁੜਾਈ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਰਥੀ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਰ, ਅਤੇ ਅਸਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਤੀਰ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਡੋਰ ਤੋਂ ਛੱਡੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ-ਤੋੜ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ। ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ 'ਚ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਮਲੋਕ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਫੌਜ, ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਹੜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ-ਬਿੰਦੂ ਚੀਰਦੇ, ਸੁੱਕੇ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ। ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਜੀ 'ਤੇ ਬਰਛੀਆਂ, ਭਾਲੇ, ਕੁਟਾਰੀਆਂ ਸੁੱਟਦੇ। ਪਰ ਰਾਮ ਜੀ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਰੋਕ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲੈਂਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਗਲਾਂ ਕੱਟ ਦਿੰਦੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਢਾਲਾਂ, ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਰੀਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਿਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਢਾਹ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਬਚ ਜਾਂਦੇ, ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ, ਦਿਲ ਹਾਰ ਕੇ, ਖਰਾ ਕੋਲ ਭੱਜ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ। ਦੁਸ਼ਣ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੰਦਾ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਯੁੱਧ 'ਚ ਉਤਰ ਆਉਂਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਹੌਸਲਾ-ਅਫਜ਼ਾਈ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਮੁੜਦੇ, ਸਾਲ ਤੇ ਤਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਪਥਰ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੇ। ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਭਾਲੇ ਤੇ ਗਦਾ, ਰੱਸੀ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਵਜਾਉਂਦੇ। ਰਾਖਸ਼ਸ ਰੁੱਖ ਤੇ ਪਥਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਕਰਦੇ, ਯੁੱਧ ਬੜਾ ਅਜੀਬ, ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਤੇ ਰੋਮਾਂ-ਰੋਮ ਖੜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸ ਇਕ ਵਾਰ ਫਿਰ, ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ, ਰਾਮ ਜੀ 'ਤੇ ਭੜਕ ਕੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਯੁੱਧ ਬੜਾ ਡਰਾਉਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਰਾਮ ਜੀ ਵੇਖਦੇ ਕਿ ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ, ਹਰ ਕੋਣ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤਬ ਰਾਮ ਜੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਦੇ, ਗੰਧਰਵ ਅਸਤਰ ਦਾ ਉਪਯੋਗ ਕਰਦੇ। ਉਸ ਅਸਤਰ ਨਾਲ, ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਨਿਕਲਦੇ, ਜੋ ਦਸੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੇ। ਰਾਖਸ਼ਸ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਕਿ ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਤੀਰ ਵਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੀ, ਚਾਹੇ ਸੂਰਜ ਹੋਵੇ। ਰਾਮ ਜੀ ਖੜੇ, ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਦੇ। ਇਕ ਵਾਰ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਇਕ-ਸਮੇਂ ਡਿੱਗਦੇ, ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ। ਕੱਟੇ, ਡਿੱਗੇ, ਥੱਕੇ, ਟੁੱਟੇ, ਫਟੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦਿਸਦੇ। ਪੱਗਾਂ, ਸਿਰ, ਕੰਗਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਤੰਗਾਂ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਏ। ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ, ਰਥ—ਸਭ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਯਕ-ਪੁਛੀਆਂ, ਛਤਰ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੈਨਰਾਂ ਨਾਲ। ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਤੀਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਬਰਛੀਆਂ, ਕੁਟਾਰੀਆਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਈਆਂ। ਪਥਰ ਪਿਸ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਟੁੱਟੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ। ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਵੇਖਦੇ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਬੜੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਰਾਮ ਜੀ, ਵਿਰੋਧੀ ਨਗਰਾਂ ਦੇ ਜੇਤੂ, ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਲਚਲ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਚੀਸਵਾਂ ਸਰਗਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਦੂਸ਼ਣ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੰਦਾ। ਉਹ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੰਦਾ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦੇ; ਉਹ ਭਾਲਿਆਂ, ਬਰਛੀਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਪਥਰਾਂ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ। ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਅਟੁੱਟ ਬਰਖਾ ਰਾਮ ਜੀ 'ਤੇ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ-ਪਥਰਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਵਾਲੀ ਬਰਖਾ ਵੀ ਪੈਂਦੀ। ਰਾਘਵ, ਧਰਮਾਤਮਾ, ਉਸ ਬਰਖਾ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਉਹ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ, ਅਡੋਲ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਰਾਮ ਜੀ, ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਦਿਸਦੇ।