ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਰਲੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਗਦਿਆਂ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਭਾਲਿਆਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜਿਹੜੇ ਘਣਘੋਰ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਕਕੁਤਥਸ ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਆਏ। ਉਹ ਰਾਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਈ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਹਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਰਾਮ, ਚਹੁੰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਿਹੜੇ ਤੇਜ਼ ਮੀਂਹ ਵਗਾ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਘਵ ਰਾਮ ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਾਮ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰ ਵੱਜੇ, ਪਰ ਰਾਮ ਕਦੇ ਡਿਗਿਆ ਨਹੀਂ। ਰਾਮ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪੂਰਾ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿਦਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਿਥੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਤਪਦੇ ਬਿਜਲੀਆਂ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ ਹੋਣ। ਉਹ ਰਾਮ ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਬੱਦਲ ਢੱਕ ਲੈਂ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਮ ਇਕੱਲਾ ਹੈ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਗੋਲ ਘੁੰਮਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਛੱਡੇ, ਜਿਹੜੇ ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਸਨ—ਮੌਤ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਾਂਗ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਤੀਰ, ਰਾਮ ਨੇ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਛੱਡੇ ਤੇ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਪੈ ਗਏ। ਉਹ ਤੀਰ ਮੌਤ ਦੇ ਫੰਦਿਆਂ ਵਾਂਗ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੀਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿੱਝਦੇ, ਤਾਂ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਿਥੜ ਜਾਂਦੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਤੀਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤਪਦੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰ ਬੇਅੰਤ ਸਨ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਗੋਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਤੀਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼, ਝੰਡਿਆਂ ਦੇ ਚੋਟੀ, ਢਾਲਾਂ ਤੇ ਬਕਤਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਨੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਹਿਣਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਵਾਂਗ ਮੋਟੀਆਂ رانਾਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਹਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਲਗਾਮ ਵਾਲੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰਥੀਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਵਾਰਾਂ, ਅਤੇ ਘੁੜਸਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰ, ਜਿਹੜੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਡੋਰ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ ਚਕਨਾਚੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ। ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਮਲੋਕ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸਾਰੀ ਫੌਜ, ਜਿਹੜੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮੂਲ ਸਥਾਨਾਂ ਤੱਕ ਛੇਦੀ ਗਈ ਸੀ, ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਰਾਹਤ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕਾ ਜੰਗਲ ਅੱਗ ਤੋਂ ਰਾਹਤ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਦਾ। ਕੁਝ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਬਹੁਤ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਭਾਲੇ, ਸੂਲ ਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਪਰ ਮਹਾਬਲੀ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਮ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਏ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਈ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਗਲਾਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਟ ਗਏ, ਢਾਲਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁਰ-ਚੁਰ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਸਿਆਂ ਸੁੱਟੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ ਪਏ ਰਹਿ ਗਏ। ਜਿਹੜੇ ਬਚ ਗਏ, ਉਹ ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਖ਼ਰਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਸਦੇ ਆਸਰੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਦੂਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਸਭ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰੋਧੀ ਮੌਤ ਆਪ ਆ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਦੀ ਹੌਸਲਾ ਅਫ਼ਜ਼ਾਈ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਡਰ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਕੇ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਤੂੜ ਪਏ। ਉਹ ਸਾਲ ਤੇ ਤਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ, ਪੱਥਰ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਭਾਲੇ, ਗਦੀਆਂ, ਰੱਸੀਆਂ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਜੰਗ ਅਜੀਬ, ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਤੇ ਰੋਂਗਟੇ ਖੜੇ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ। ਮੁੜ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਚਹੁੰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਤੇ ਰਾਮ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਲੜਾਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਜਦ ਰਾਮ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾ-ਕੋਣ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਮ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਧੁਨੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਚਮਕਦਾਰ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਗੰਧਰਵ ਅਸਤਰ ਦੀ ਉਪਾਏਗਤਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਗੋਲ ਤੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਨਿਕਲੇ, ਜੋ ਦੱਸੇ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਦੇ ਹੋਏ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜਿਹੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਝੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਉੱਤਮ ਤੀਰ ਚੁੱਕਦੇ, ਤਾਣਦੇ ਤੇ ਛੱਡਦੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਘਣਘੋਰ ਛਾਂ, ਸੂਰਜ ਮੌਜੂਦ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਗਈ। ਰਾਮ ਖੜਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਅਨੇਕਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਇਕਠੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਨੇਕਾਂ ਇਕਠੇ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਟੁੱਟੇ-ਫੱਟੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਪੱਗਾਂ ਤੇ ਸਿਰਾਂ, ਕੰਗਣਾਂ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ, رانਾਂ ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਟੁੱਟੇ-ਵੱਖ ਹੋਏ ਹਿੱਸੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਏ ਸਨ। ਘੋੜੇ, ਉੱਤਮ ਹਾਥੀ, ਰਥ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਤਬਾਹ ਹੋਏ ਪਏ ਸਨ; ਚਾਮਰ, ਛਤਰ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਝੰਡੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਖਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਧੇਰੇ ਹਥਿਆਰ, ਭਾਲੇ, ਸੂਲ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਟੁੱਟੀਆਂ ਤੇ ਵਿਖਰੀਆਂ ਪਈਆਂ ਸਨ। ਪੱਥਰ ਚੂਰਨ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਨਵੇਂ-ਨਵੇਂ ਅਦਭੁਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਟੁੱਟੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਜਦ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਗਰਾਂ ਦਾ ਜੇਤੂ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੋਈ ਵੀ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਇੱਥੇ ਛੱਬੀਵਾਂ ਸਰਗ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।