ਖਰਾ ਦੇ ਦਲ-ਬਲ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਆਗੇ ਵਧਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਤ ਦੇ ਵਾਸੀ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀ, ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਮਚਾਇਆ। ਖਰਾ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਚ ਖੜਾ, ਰਾਤ ਦੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਲਾਲ ਮੰਗਲ ਗ੍ਰਹਿ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਉਗ ਆਇਆ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਖਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਅਦੁੱਤੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ ਗੱਜਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਰੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਰਾਤ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਅਜੋਕੇ ਬਾਣਾਂ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਅਜੈਯ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਰਾਕਸ਼ਸ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਨੂੰ ਗਦਾ, ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਬਰਛੀਆਂ, ਜੈਵਲਿਨ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਕੁਲਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜਿਹੜੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਝਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਕਕੁਤਸਥ (ਰਾਮ) ਉੱਤੇ ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਰਾਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਆਗੇ ਵਧੇ; ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਮ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਿਹੜੇ ਮੀਂਹ ਵਰਖਾ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੇ ਦਿਨ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਨੇ ਯਤੁਧਾਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੇ ਹਥਿਆਰ ਸਹਿ ਲਏ। ਉਸਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਵਹਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਹੋਏ, ਰਾਮ ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੇਦਿਆ ਹੋਇਆ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਕਈ ਤੂੜੀਆਂ ਬਿਜਲੀਆਂ ਪਈਆਂ ਹੋਣ। ਰਾਮ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ; ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਚੱਕਰ ਅਸਾਨ 'ਚ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤਿੱਖੇ ਬਾਣ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਛੱਡੇ, ਜੋ ਅਜੋਕੇ ਤੇ ਅਸਹਣਯ ਸੀ, ਮੌਤ ਦੇ ਫਾਂਸੇ ਵਾਂਗ। ਰਾਮ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਬਾਣ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਛੱਡੇ; ਉਹ ਬਾਣ, ਰਾਮ ਵੱਲੋਂ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਛੱਡੇ, ਵੈਰੀ ਸੈਨਿਕਾਂ 'ਤੇ ਪਏ। ਮੌਤ ਦੇ ਫਾਂਸੇ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਗਏ; ਉਹ ਬਾਣ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ 'ਚ ਵੜ ਕੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਉਹ ਬਾਣ ਆਸਮਾਨ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗੇ; ਰਾਮ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਬੇਅੰਤ ਸੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਬਾਣ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਧਨੁਸ਼, ਝੰਡੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਢਾਲਾਂ ਅਤੇ ਕਵਚ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਨੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਥ-ਕੰਧੇ, ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਸੂੰਡਾਂ ਵਾਂਗ ਪੱਟੀਆਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਸਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਲਗਾਮ ਵਾਲੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਜੋ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਥੀਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਵਾਰਾਂ, ਅਤੇ ਘੋੜਸਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਮ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਬਾਣ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਗਏ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਫੌਜ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਾਣਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ-ਬਿੰਦੂਆਂ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਸੁੱਕੀ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ, ਅੱਗ ਤੋਂ ਰਾਹਤ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕੀ। ਕੁਝ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਵਿਰਲੇ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ 'ਚ, ਰਾਤ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਬਰਛੀਆਂ, ਲੰਸ ਤੇ ਕੁਲਹਾੜੀਆਂ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗੇ। ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਮ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਗਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਗਰਦਨਾਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਟੇ, ਢਾਲਾਂ ਟੁੱਟੀਆਂ, ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ Bikhr ਗਏ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ। ਜੋ ਬਚ ਗਏ, ਉਹ ਰਾਤ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਜੋ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋਏ, ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਖਰਾ ਕੋਲ ਪਨਾਹ ਲੈਣ ਲੱਗੇ। ਦੁਸ਼ਣ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ 'ਚ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਗੇ ਵਧਿਆ। ਦੁਸ਼ਣ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਸਭ ਡਰ ਰਹੇ ਨਹੀਂ, ਮੁੜ ਕੇ, ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਸਾਲ ਤੇ ਤਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ, ਪੱਥਰ ਹਥਿਆਰ ਵਾਂਗ ਵਰਤਦੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਹੱਥ 'ਚ ਬਰਛੀਆਂ, ਗਦਾਂ, ਰੱਸੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਾਣਾਂ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਉਹ ਜੰਗ ਅਜੀਬ, ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਤੇ ਰੋਮਾਂ-ਚੰਬਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ, ਰਾਮ 'ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਤੇ ਰਾਮ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸਾਰੇ ਦਿਸਾ-ਖੇਤਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਮ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਿਆਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤ ਕੇ, ਗੰਧਰਵ ਅਸਤਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਉੱਤੇ ਛੱਡਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਣ ਨਿਕਲੇ, ਤੇ ਉਹ ਦਸੋਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਏ। ਰਾਕਸ਼ਸ, ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਬਾਣਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ, ਛੱਡਦੇ ਤੇ ਚਲਾਉਂਦੇ ਵੇਖਣ ਲੱਗੇ। ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ 'ਚ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ, ਭਾਵੇਂ ਸੂਰਜ ਮੌਜੂਦ ਸੀ; ਰਾਮ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਬਾਣ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਖੜਾ ਸੀ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਬਹੁਤ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਮਾਰੇ, ਡਿੱਗੇ, ਥੱਕੇ, ਕੱਟੇ, ਟੁੱਟੇ ਤੇ ਚੀਰ-ਫਾੜੇ ਹੋਏ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ 'ਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖੇ ਗਏ। ਪੱਗਾਂ ਤੇ ਸਿਰਾਂ, ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਬਾਹਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸੂੰਡਾਂ ਵਾਂਗ ਪੱਟੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ 'ਚ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਈਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਘੋੜੇ, ਉੱਤਮ ਹਾਥੀ, ਤੇ ਰਥ, ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਯਕ-ਪੂਛੀ ਪੱਖੀਆਂ, ਛਤਰੀਆਂ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਬਣ ਗਿਆ।