ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਖਸਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਫੌਜ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹੜਕੰਪ ਮਚਾਇਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਜੰਗਲ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ। ਇਹ ਸ਼ੋਰ ਸੁਣ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਜਾਨਵਰ ਡਰ ਕੇ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਪਏ। ਉਹ ਪਿਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਵੀ ਨਾ ਦੇਖਦੇ, ਸਿਰਫ਼ ਚੁੱਪ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਥਾਵਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ। ਉਥੇ, ਰਾਖਸਾਂ ਦੀ ਉਹ ਜਥੇਬੰਦੀ, ਜੋ ਹੜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧੀ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਰਾਖਸ ਫੌਜ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਸਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੇ ਡੂੰਘੇ ਤੇ ਭਾਰੀ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਰਾਮ, ਜੋ ਜੰਗ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਸਨ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਖਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਰਾਖਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲ ਜੰਗ ਲਈ ਆ ਰਹੀ ਹੈ। ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਭਾਰੀ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਤੇ ਤੀਰ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਏ। ਸਾਰੇ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਲਈ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੋਂ ਭਾਰੀ ਕ੍ਰੋਧ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇੰਨੇ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਏ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਦੇਖਣਾ ਵੀ ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵੇਲੇ ਭੜਕਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਬਣ ਗਏ ਹੋਣ। ਰਾਮ ਦੇ ਇਸ ਜੋਤਿ-ਮਈ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਕੰਬ ਗਏ। ਉਹ ਰਾਮ, ਜਿਹੜੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਲਾਲ-ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਐਸੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ ਮਹਾਦੇਵ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਖ ਦੇ ਯਜ্ঞ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਰਾਖਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਆਪਣੇ ਚਮਕਦਾਰ ਧਨੁਸ਼ਾਂ, ਗਹਿਣਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਬਕਤਰਬੰਦ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਇਹ ਰਾਖਸ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਵੇਲੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਖਰ ਆਪਣੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਸਮੇਤ ਅਸ਼ਰਮ ਉੱਤੇ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਫੜੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਰਾਮ ਦਾ ਤਿਆਰ ਧਨੁਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ ਖਰ ਨੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਗੱਜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਰਥਵਾਹਕ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਰਥ ਨੂੰ ਰਾਮ ਵੱਲ ਦੌੜਾਏ। ਰਥਵਾਹਕ ਨੇ ਖਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਮ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਇਕੱਲੇ ਖੜੇ ਸਨ। ਖਰ ਦੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ, ਉਹਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉੱਚੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਖਰ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਖੜਾ, ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਲਾਲ ਗ੍ਰਹਿ ਮੰਗਲ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਖਰ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਛੱਡੇ, ਜੋ ਅਦੁੱਤੀਯ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਜੰਗ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਗੱਜ ਕੀਤੀ। ਇਸਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਰਾਖਸ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ, ਗੂੜ੍ਹੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਕਕੁਤ੍ਸਥ (ਰਾਮ) ਵੱਲ ਵਧੇ। ਉਹ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਸਨ, ਲੈ ਕੇ ਆਏ। ਰਾਖਸਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਨੇ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ, ਜਿਵੇਂ ਤਿਉਹਾਰਾਂ 'ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਵੇਂ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਸਹਿ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਹਮਲਿਆਂ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਵਗਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਦਾ ਸਰੀਰ ਛਿੱਦਰ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਕਦੇ ਡਗਮਗਾਏ ਨਹੀਂ। ਰਾਮ, ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਲਹੂ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਬਿਜਲੀਆਂ ਡਿੱਗ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। ਰਾਮ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਸਨੂੰ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਬੱਦਲ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਮ ਇਕੱਲੇ ਹਨ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਘੁੰਮਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਨੁਕੀਲੇ ਤੇ ਅਣਜਿੱਤ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਫਾਹਿਆਂ ਵਾਂਗ ਅਟੱਲ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸਨ। ਰਾਮ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਛੱਡੇ। ਉਹ ਤੀਰ, ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਛੱਡੇ, ਰਾਖਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੇ। ਮੌਤ ਦੇ ਫਾਹਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਰਾਖਸਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਗਏ; ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਛੀਂਦ ਕੇ, ਉਹ ਤੀਰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਤੀਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਭੜਕਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਾਮ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਅਣਗਿਣਤ ਤੀਰ ਨਿਕਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਤੀਰ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਕੇ ਰਾਖਸਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਰਹੇ ਸਨ; ਰਾਮ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼, ਝੰਡਿਆਂ ਦੇ ਚੋਟ, ਢਾਲਾਂ ਤੇ ਬਕਤਰਬੰਦ ਕੱਟ ਦਿਤੇ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਨੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਕੰਗਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਵਰਗੀਆਂ ਰਾਨਾਂ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਲਗਾਮ ਵਾਲੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਰਥਵਾਹਕ, ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਵਾਰ ਤੇ ਘੁੜਸਵਾਰ ਵੀ ਵਧਾ ਦਿੱਤੇ। ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰ, ਤਾਰ ਤੋਂ ਛੁਟ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਗਏ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਖਸਾਂ ਦੀ ਉਹ ਫੌਜ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਜਾਨ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਛਿੱਦਰ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਹਿਮਤ ਨਾ ਮਿਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕਾ ਜੰਗਲ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚਾਵ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕੇ। ਕੁਝ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਖਸ, ਅਤਿ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਭਾਲੇ, ਬਰਛੇ ਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਸੁੱਟਦੇ ਰਹੇ। ਮਹਾਬਲੀ ਤੇ ਵੀਰ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਰੋਕ ਲਏ ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਗਲਾਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਟ ਗਏ, ਢਾਲਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਧਨੁਸ਼ ਤਬਾਹ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖ਼ਤਾਂ ਵਾਂਗ ਹਵਾ ਨਾਲ ਵਿਖਰੇ ਪਏ। ਜੋ ਕੁਝ ਬਚੇ, ਉਹ ਰਾਖਸ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ ਚੁਕੇ ਸਨ, ਹੌਂਸਲਾ ਹਾਰ ਗਏ ਅਤੇ ਖਰ ਕੋਲ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਭੱਜ ਗਏ। ਦੁਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਹੌਂਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਆਪੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਦੁਸ਼ਣ ਦੇ ਹੌਂਸਲੇ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ ਜਿੰਦੇਲ ਹੋ ਗਏ, ਡਰ ਭੁਲਾ ਕੇ, ਰਾਮ ਵਲ ਵਾਪਸ ਵਧੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਸਾਲ ਤੇ ਤਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖ਼ਤ, ਪੱਥਰ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਭਾਲਿਆਂ, ਗਦਿਆਂ, ਰੱਸਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਖਸ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗਲ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਲਤਾ ਭੰਗ ਹੋ ਗਈ, ਰਾਮ-ਰਾਖਸਾਂ ਦੀ ਇਹ ਮਹਾਨ ਜੰਗ ਜਾਰੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਦੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਤੇ ਅਟੱਲਤਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਅਦੁੱਤੀਯ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।