ਜਦੋਂ ਰਾਮ, ਜੋ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਦੇ ਅੱਗੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਸਭ ਜੀਵ ਡਰ ਨਾਲ ਕਾਂਪ ਉਠੇ। ਰਾਮ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਅਤੇ ਅਥਾਹ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀ ਮੂਰਤੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਜਿਹੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕੋਪਿਤ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਤੀ ਹੋਵੇ। ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਚਾਰਣ ਜਦ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਖ ਵਖ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਦ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਭਿਆਨਕ ਚਮੜੀਆਂ ਪਹਿਨੀ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਝੰਡੇ ਲੈ ਕੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਉੱਠ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਰਾਤ ਦੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਗਈ, ਜੰਗੀ ਨਾਅਰੇ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਤਾਣ ਰਹੇ ਸਨ, ਵੱਡੀਆਂ ਜੰਭਾਈਆਂ ਲੈ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਡੰਡਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਇਹ ਭਾਰੀ ਸ਼ੋਰਗੁਲ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਫੌਜ ਨੇ ਉਸ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਡਰ ਕੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਉੱਥੋਂ ਭੱਜ ਗਏ। ਉਹ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਥਾਵਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ, ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਵੀ ਨਾ ਵੇਖਿਆ। ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਉਹ ਜਥਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਦਰਿਆ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਰਾਮ ਵਲ ਵਧੀ। ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੀ ਡੂੰਘੀ ਉਹ ਫੌਜ ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਰਾਮ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਖਰ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਆਪਣਾ ਭਾਰੀ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਿਆ ਅਤੇ ਤੀਰ ਨਿਕਾਲਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਰਾਮ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੋਂ ਭਾਰੀ ਕੋਪ ਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਐਨੀ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਈ ਕਿ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਉਹ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲੈ ਸਮੇਂ ਦੀ ਅੱਗ ਹੋਵੇ। ਰਾਮ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਮੂਰਤੀ ਦੇਖ ਕੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਕੰਬ ਪਏ। ਉਹ ਰੁੱਸੇ ਹੋਏ ਰਾਮ, ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ ਸ਼ਿਵ ਵਾਂਗ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਖ ਦੇ ਯਜ্ঞ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਣ, ਅਜਿਹੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਆਪਣੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹਥਿਆਰਾਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਬਰਚਿਆਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਦਾਨਵ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਖਰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਯੋਧਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆਸ਼ਰਮ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਫੜੇ, ਵੈਰੀ-ਵਿਧਵੰਸਕ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਵੇਖਿਆ। ਰਾਮ ਨੂੰ ਤਾਣਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਦੇਖ, ਖਰ ਨੇ ਗੱਜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਰਥਵਾਹ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਰਾਮ ਵੱਲ ਰਥ ਲੈ ਚਲ। ਖਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਰਥਵਾਹੇ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਮ ਵੱਲ ਦੌੜਾਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਮ ਇੱਕਲੇ, ਭੁਜਾ-ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਧਨੁਸ਼ ਫੜੇ ਖੜੇ ਸਨ। ਉਸਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ, ਸਾਰੇ ਰਾਤ ਦੇ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਮੰਤਰੀ ਸਨ, ਉਸਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਮਚਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਖਰ, ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਚ ਖੜਾ, ਉਹਨਾਂ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਲਾਲ ਗ੍ਰਹਿ ਮੰਗਲ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਚੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਖਰ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਛੱਡੇ ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਗੱਜ ਮਾਰੀ। ਸਾਰੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਾਤ ਦੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਅਜੇਹਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਕੋਈ ਹਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਹੋ ਕੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਗਦਾ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਭਾਲੇ, ਸੂਲੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਜਿਹੜੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਰਥਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਕਕੁਤਸਥ (ਰਾਮ) ਵੱਲ ਦੌੜੇ। ਉਹ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹਕੇ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵਧਦੇ ਗਏ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਘੇਰ ਲੈਂ। ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੰਗੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਐਸੇ ਹੀ ਰਘੁਕੁਲ ਨੰਦਨ (ਰਾਮ) ਨੇ ਯਾਤੁਧਾਨਾਂ ਵਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਸਹੇ। ਉਸਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਹਮਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੁੱਕਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਜਲ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਰਾਮ ਕਦੇ ਵੀ ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ। ਰਾਮ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਪੂਰਾ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿਣ ਗਿਆ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਿਪਟ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕਈ ਸੜਕਦੇ ਵਜਰ ਪਏ ਹੋਣ। ਰਾਮ, ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਮਾਯੂਸ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਇੱਕਲਾ, ਲੱਖਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਦੇਖ, ਰਾਮ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੱਕਰਕਾਰ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੈਂਕੜਿਆਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼, ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਸਹਿ ਤੀਰ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਦੇ ਫੰਦੇ ਹੋਣ। ਰਾਮ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਪਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਛੱਡੇ, ਉਹ ਤੀਰ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਪੈਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਤੀਰ ਮੌਤ ਦੇ ਫੰਦਿਆਂ ਵਾਂਗ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈਂਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਛੀਰ ਕੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਿਪਟ ਜਾਂਦੇ। ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ; ਰਾਮ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਘੇਰੇ ਵਿਚੋਂ ਅਣਗਿਣਤ ਤੀਰ ਨਿਕਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਤੀਰ ਬੜੇ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਰਾਮ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਧਨੁਸ਼, ਝੰਡੇ, ਢਾਲਾਂ ਤੇ ਬਰਚੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਨੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਕੰਗਣ ਪਾਏ ਹੋਏ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਵਰਗੀਆਂ ਰਾਨਾਂ ਵੱਢ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਜੂਤ ਪਾਈਆਂ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥਵਾਹਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਘੁੜਸਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤੁ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਦੇ ਗਏ; ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਮਲੋਕ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਫੌਜ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਹੜੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜਾਨ ਵਾਲੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਛੀਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਵਧੀਕ ਤਬਾਹੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ। ਉਹ ਰਾਮ ਤੋਂ ਐਸਾ ਹੀ ਬਚਾਅ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕਾ ਜੰਗਲ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਕਈ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਅਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਰਾਤ ਦੇ ਦਾਨਵ, ਭਾਰੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਭਾਲੇ, ਸੂਲੇ ਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਵਲੀਆਂ। ਪਰ ਮਹਾਬਲੀ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਮ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਏ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਈ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਗਰਦਨਾਂ ਵੱਢ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਲ, ਕੋਪ ਅਤੇ ਅਸਧਾਰਣ ਯੋਧਾ-ਕਲਾ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਜੰਗਲ, ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।