ਇਹ ਘੜੀ ਆਈ ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਚੰਗਾ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਘਟਨਾ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਿਆਣਪ ਨਾਲ ਸੰਭਾਵੀ ਖਤਰੇ ਨੂੰ ਭਾਂਪ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਉਹ ਵੈਦੇਹੀ (ਸੀਤਾ) ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਤੀਰ ਚਕੜ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਕਿਸੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਅਤੇ ਘਣੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਵਾਲੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਆਸ਼੍ਰਯ ਲੈ ਲੈ। ਰਾਮ ਨੇ ਫ਼ਰਮਾਇਆ, "ਮੈਂ ਖੁਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਨਾ ਕਰ। ਜਾ, ਪੂਤ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਦੇਰ ਨਾ ਕਰ।" ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਵੀਰਤਾ ਦੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜ਼ਾਹਿਰ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਖੁਦ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇਗਾ। ਰਾਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਮਤਾਬਕ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਤੀਰ ਚਕੜ ਕੇ, ਉਸ ਮਜ਼ਬੂਤ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਆਸ਼੍ਰਯ ਲੈ ਲਿਆ। ਜਦ ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਸੀਤਾ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਉਣ ਦਿਓ!" ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਲਿਆ। ਉਸ ਕਵਚ ਨਾਲ ਰਾਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ; ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਭੜਕਦੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚਕੜ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਣੀ ਹੋਈ ਤਾਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਚੌਹੀਂ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤਾ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ—ਉਹ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ—ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਜੰਗ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ। ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਰਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖ, ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, "ਗਾਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ! ਰਾਘਵ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪੌਲਸਤ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤੇ!" ਉਹ ਵਿਰਾਟ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰਾਮ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ ਫਿਰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਅਤੇ ਰਾਮ—ਇੱਕਲਾ, ਧਰਮਕ—ਇਹ ਜੰਗ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇਗੀ?" ਰਾਮ ਦੀ ਉਰਜਾ ਨਾਲ ਭੜਕਦਾ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੋਹਰੇ ਖੜਾ, ਜਦੋਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਗਏ। ਰਾਮ ਦਾ ਰੂਪ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਰਤਬ ਅਥਾਹ ਹਨ, ਅਤੁਲਣੀਯ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਰੁਦ੍ਰਾ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਦੇਵਤਾ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਚਾਰਣ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਠੀ, ਡਰਾਉਣੇ ਚਮੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਝੰਡੇ ਲੈ ਕੇ, ਡੂੰਘੀ ਗਰਜ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ। ਰਾਤ ਦੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਚੌਹੀਂ ਪਾਸੇ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ, ਜੰਗੀ ਨਾਅਰੇ ਲਗਾਉਂਦੇ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਣਦੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਖਿੱਚਦੇ, ਉਬਾਸੀਆਂ ਲੈਂਦੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਡਰਮਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਅਤੇ ਸ਼ੋਰ ਨੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਚੁਪ-ਚਾਪ ਥਾਂ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ, ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਨਾ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਭਾਰੀ ਫੌਜ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਹਾਅ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਰਾਮ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚੀ। ਉਹ ਫੌਜ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਡੂੰਘੀ, ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜੀ; ਰਾਮ, ਜੰਗ ਦੇ ਪ੍ਰਵੇਣ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰਦਾ। ਉਸ ਨੇ ਖਰਾ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਆਪਣਾ ਭਾਰੀ ਧਨੁਸ਼ ਤਣਿਆ, ਤੀਰ ਕਵਰ ਤੋਂ ਕੱਢੇ। ਰਾਮ ਨੇ ਸਮੂਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਗੁੱਸਾ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅਤਿ ਭਿਆਨਕ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਭੜਕਦੀ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੀਤ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਕੰਬ ਗਏ; ਰਾਮ ਦਾ ਰੂਪ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ ਸ਼ਿਵ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਵੇ। ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼, ਗਹਿਣੇ, ਰਥ ਅਤੇ ਕਵਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਸੂਰਜ ਉਗਣ ਸਮੇਂ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਵੈਦ ਵਾਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਦੀ ਪਚਵੀ ਸਰਗਾ ਸੁਣਣਯੋਗ ਹੈ। ਖਰਾ, ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ, ਆਸ਼੍ਰਮ ਵੱਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਧਨੁਸ਼ ਚਕੜਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਖਰਾ ਨੇ ਗਰਜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਰਾਮ ਵੱਲ ਰਥ ਚਲਾਓ। ਖਰਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਰਥੀ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾ ਥਾਂ ਵੱਲ ਲਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਮ, ਭੂਜਾ-ਧਾਰੀ, ਇੱਕਲਾ, ਧਨੁਸ਼ ਚਕੜਾ ਖੜਾ ਸੀ। ਖਰਾ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ, ਰਾਤ ਦੇ ਦਾਨਵਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਖਰਾ, ਰਥ 'ਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਲਾਲ ਮੰਗਲ ਗ੍ਰਹਿ ਵਾਂਗ ਤਾਰੇ ਵਿਚ ਉਭਰਿਆ। ਫਿਰ ਖਰਾ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੁਲਣੀਯ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਗਰਜ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਰਾਤ-ਵਾਸੀ, ਰਾਮ 'ਤੇ, ਜੋ ਅਜੈਯ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਰਾਖਸ਼ਸ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੀਰ ਰਾਮ 'ਤੇ ਗਦਾ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਭਾਲੇ, ਜੈਵਲਿਨ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਵੱਡੀ ਆਕਾਰ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਕਕੁਤਸਥ (ਰਾਮ) 'ਤੇ ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਰਾਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਵਧੇ; ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਰਾਮ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਚੌਹੀਂ ਪਾਸੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਰਾਮ ਪਹਾੜ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੀਂਹ ਵਰਸਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ ਤਿਉਹਾਰ ਦੇ ਦਿਨ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਯਤੁਧਾਨਾਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਹਥਿਆਰ ਸਹਿ ਲਏ। ਰਾਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਵਹਾਅ ਨੂੰ ਸਹਿ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਹਮਲਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ। ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪੂਰਾ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿਦਰ ਅਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਿਪਤ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਈ ਜਲਦੇ ਬਿਜਲੀਆਂ ਨੇ ਵੱਜਿਆ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਧਰਮ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਅਡੋਲਤਾ ਨਾਲ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ।