ਜਦੋਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਡੰਕੇ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰੂਰਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਹੌਂਸਲੇ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਣ ਲੱਗਾ। ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਖਤਰੇ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਵੇ। ਇਸੀ ਲਈ, ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਤੂੰ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਸੰਭਾਲ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਵਣਸਪਤੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਆੜ ਲੈ। ਮੈਂ ਖੁਦ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਾਂਗਾ। ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵਿਵਾਦ ਨਾ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਚਲ ਪਏਂ, ਸਮਾਂ ਨਾ ਗਵਾ।” ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਉਹ ਵੀਰ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਇਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਰਾਮ ਦੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਖੁਦ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਿਸਾਚਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇ। ਰਾਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲਿਆ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ ਅਤੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਜਾ ਛੁਪੇ। ਜਦ ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਸੀਤਾ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਸਤਰ ਪਹਿਨ ਲਏ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਹੁਣ ਉਹ ਆਉਣ!”। ਰਾਮ ਦਾ ਸ਼ਰੀਰ ਉਸ ਕਵਚ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਵੱਡੇ ਤੀਰ ਸੰਭਾਲੇ ਅਤੇ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਾਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਸੰਗਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਦੇਵਤਾ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਚਾਰਣ ਆ ਗਏ, ਜੋ ਇਸ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ। ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, “ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ! ਰਾਘਵ ਇਹ ਨਿਸਾਚਰ ਪੌਲਸਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤੇ!” ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਜਿਵੇਂ ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਇੰਝ ਹੀ ਰਾਮ ਵੀ ਕਰੇ।” ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਸੀ: “ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ਼ਸ ਅਤੇ ਇਕਲਾ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਮ – ਇਹ ਜੰਗ ਕਿਵੇਂ ਹੋਏਗੀ?” ਜਦ ਰਾਮ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ, ਯੁੱਧ ਦੇ ਅੱਗੇ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਗਏ। ਰਾਮ ਦਾ ਰੂਪ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਰਮ ਕਦੇ ਥੱਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਅਤੁੱਲਣੀਯ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਰੁਦ੍ਰ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਦੇਵਤਾ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਚਾਰਣ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਇਕ ਵੱਡਾ, ਡਰਾਉਣਾ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਉੱਠਿਆ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਖਾਲਾਂ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਝੰਡੇ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ, ਭਿਆਨਕ ਗੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਹਰ ਪਾਸੇ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਗਈ, ਜੰਗੀ ਨਾਅਰੇ ਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਲੱਗੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਦੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਹੱਥ ਪੈਰ ਮੋੜਦੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਤੇ ਡੰਕਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀ। ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਹਲਚਲ ਦੇਖ ਕੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਡਰ ਕੇ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਏ। ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਥਾਵਾਂ ਵੱਲ ਭੱਜੇ, ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਤੇਜ਼ ਧਾਰਾ ਵਾਂਗ ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧੀ। ਇਹ ਫੌਜ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਡੂੰਘੀ, ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਰਾਮ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੀ। ਉਸਨੇ ਖ਼ਰਾ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਿਆ ਅਤੇ ਤੀਰ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਏ। ਉਸਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੋਂ ਗੁੱਸਾ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਸ ਵੱਲ ਵੇਖਣਾ ਵੀ ਔਖਾ ਸੀ। ਰਾਮ ਦੇ ਰੋਸ਼ੀਲੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਰਾਮ, ਜਦ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ ਸ਼ਿਵ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਦੱਖਾ ਦੇ ਯਜ੍ਯ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਰੇ ਹੋਣ। ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਆਪਣੇ ਚਮਕਦਾਰ ਧਨੁਸ਼, ਗਹਣੇ, ਰਥ ਅਤੇ ਕਵਚ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਉਗਣ ਵੇਲੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਖ਼ਰਾ ਆਪਣੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਆਸ਼੍ਰਮ ਉੱਤੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਧਨੁਸ਼ ਹੱਥ ਵਿੱਚ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਸੀ। ਰਾਮ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਵੇਖ ਕੇ ਖ਼ਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਰਥ ਨੂੰ ਰਾਮ ਵੱਲ ਲੈ ਚਲੇ। ਖ਼ਰਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਮ ਵੱਲ ਦੌੜਾਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਮ ਇਕੱਲਾ, ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ, ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਨਿਸਾਚਰ, ਖ਼ਰਾ ਦੇ ਮੰਤਰੀ, ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਮਚਾ ਦਿੱਤਾ। ਖ਼ਰਾ, ਰਥ ਵਿੱਚ ਖੜਾ, ਆਪਣੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਲਾਲ ਗ੍ਰਹਿ ਮੰਗਲ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਖ਼ਰਾ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਛੱਡੇ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੱਜਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਾਰੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਨਿਸਾਚਰਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਖਸ਼ਸ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਗਦਾ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਭਾਲੇ, ਭਾਲੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਕੇ ਕਕੁਤਸਥ ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਉਹ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ, ਨਾਲ ਆਏ; ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਮ, ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਘੇਰ ਲੈਂ। ਜਿਵੇਂ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਸੰਗੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਐਸੇ ਹੀ ਰਾਘਵ ਉਹ ਯਤੁਧਾਨਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਾਮ ਨੇ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਏ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਸਦੇ ਸ਼ਰੀਰ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਵਾਰ ਹੋਏ, ਪਰ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਡਿਗਿਆ ਨਹੀਂ, ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ, ਜਿਸਨੂੰ ਦੇਵਤਾ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।