ਜਦੋਂ ਖ਼ਰਾ ਦੀ ਸੈਨਾ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਈ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇਕ ਅਜੀਬੋ-ਗਰੀਬ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਆਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਕਾਲਾ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ ਖੂਨ ਵਰਗਾ ਚੱਕਰ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਝੰਡੇ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਇਕ ਵੱਡੇ ਜਹਾ, ਭਿਆਨਕ ਗਿੱਧ ਨੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠਕ ਲਾਈ। ਜਨਸਥਾਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਮਾਸਖੋਰ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ, ਖ਼ਰਾ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਆਏ। ਉਸ ਤਪਦੀਸੀਆਂ ਪਾਸੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਭਯਾਨਕ ਜੀਵਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਬੇਅੰਤ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸਨ, ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਵਾਂਗ ਘਿਨੌਣੀਆਂ ਚੀਖਾਂ ਮਾਰੀ। ਅਸਮਾਨ ਉੱਤੇ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਛਾ ਗਏ, ਜੋ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਖੂਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਹੀ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਰੋਂਗਟੇ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਸੀ; ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਪਾਸੇ ਵੀ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ ਸਨ। ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੀ ਸਾਂਝ ਤਾਜ਼ੇ ਖੂਨ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ; ਫਿਰ ਡਰਾਉਣੇ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ, ਖ਼ਰਾ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੱਢਦੇ ਸਨ। ਬਗਲੇ, ਗੀਦੜ ਤੇ ਗਿੱਧ ਅਮੰਗਲ ਚੀਖਾਂ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਹਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਭਿਆਨਕ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਬਲਾ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਉੱਗਦੀਆਂ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਇਕ ਕਬੰਧ, ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਵਰਗਾ, ਸੂਰਜ ਕੋਲ ਦਿਸਿਆ। ਮਹਾਂਰਾਕਸ਼ਸ ਸਵਰਭਾਨੂ ਨੇ ਗਲਤ ਵੇਲੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪਕੜ ਲਿਆ; ਹਵਾ ਤੇਜ਼ ਚੱਲੀ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਗਈ। ਤਾਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੁਗਨੂ ਰਾਤ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਚਮਕਦੇ, ਦਿਸਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਮੱਛੀਆਂ ਤੇ ਪੰਛੀ ਲੁਕ ਗਏ, ਤੇ ਫੁੱਲ ਸੁੱਕ ਗਏ। ਓਸ ਵੇਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਉੱਤੇ ਨਾ ਫੁੱਲ ਬਚੇ, ਨਾ ਫਲ; ਲਾਲ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਗੁਬਾਰ ਚੱਕਰ ਲਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਹਵਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਚੀਚੀ ਤੇ ਕੁਚੀ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਸਤਾਰਲਿੰਗ ਪੰਛੀ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਡਰਾਉਣੇ ਉਲਕਾਪਾਤ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਧਰਤੀ, ਆਪਣੇ ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਸਮੇਤ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਜਦ ਖ਼ਰਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਚਤੁਰ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੋਂ ਗੱਜਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਖੱਬੀ ਬਾਂਹ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀ, ਆਵਾਜ਼ ਡਿਗਣ ਲੱਗੀ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ, ਜਦ ਉਹ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ। ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਦਰਦ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਉਲਝਣ ਕਰਕੇ ਵਾਪਸ ਨਾ ਮੁੜਿਆ; ਉਹਨਾਂ ਵੱਡੀਆਂ, ਰੋਂਗਟੇ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਖ਼ਰਾ ਹੱਸ ਕੇ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਇਹ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਅਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨ ਆ ਗਏ ਹਨ। ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ; ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸਭ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਚਾਹੇ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਛੋਟਾ। ਜੇ ਚਾਹਾਂ ਤਾਂ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।" "ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਰਾਘਵ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਨੂੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਨਾ ਦੇਵਾਂ, ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਮੇਰਾ ਉਦੇਸ਼ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨਾ ਹੈ।" "ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਾਫ਼ ਹੈ; ਮੈਂ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ। ਜੇ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਵਾਂ, ਤਾਂ ਇੰਦ੍ਰ, ਜੋ ਮਸਤ ਏਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਹੜਾ ਵਜਰਧਾਰੀ ਇੰਦ੍ਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ—ਫਿਰ ਉਹ ਦੋ ਮਨੁੱਖ ਕੀ ਚੀਜ਼ ਹਨ?" ਉਸ ਦੀ ਗੱਜਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੌਤ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਿੱਚ ਫਸੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਬੇਹੱਦ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਬੀਰ, ਜੋ ਜੰਗ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ, ਨੇਕ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। "ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਮਾਣਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਰਾਘਵ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪੌਲਸਤ ਰਾਤ ਦੇ ਭਟਕਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤੇ। ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਮੁੱਖ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ, ਤਿਵੇਂ ਇਹ ਵੀ ਕਰੇ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੇ ਹਵਾਈ ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਖ਼ਰਾ, ਬਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਮਹਾਂਵੀਰ ਦੋਵਾਰਾ ਪਠਾਏ ਗਿਆਰਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਚਲੇ: ਪృਥੁਗ੍ਰੀਵ, ਯਜ੍ਞਸ਼ਤ੍ਰੁ, ਵਿਹੰਗਮ, ਦੁਰਜਯ, ਕਰਵੀਰਾਖ੍ਸ਼, ਪਰੁਸ਼, ਕਾਲਕਾਰਮੁਕ, ਹੇਮਮਾਲੀ, ਮਹਾਮਾਲੀ, ਸਰਪਾਸ੍ਯ ਤੇ ਰੁਧਿਰਾਸ਼ਨ। ਦੂਸ਼ਣ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਾਰ ਹੋਰ: ਮਹਾਕਪਾਲ, ਸਥੂਲਾਖ੍ਸ਼, ਪ੍ਰਮਾਥ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ। ਇਹ ਫੌਜ, ਜੋ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਮਹਾਂਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਚਾਨਕ ਦੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ—ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ—ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਗੁੱਛੇ ਹੋਏ ਗ੍ਰਹਿ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੌਵੀਂ ਸਰਗਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਖ਼ਰਾ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਸ਼ੌਰੀਆ ਨਾਲ, ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਨਿਕਲਿਆ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ, ਉਹੀ ਭਿਆਨਕ ਅਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵੇਖੀਆਂ। ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਲਈ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਦੇਖੋ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਇਹ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਨਾਸਕਾਰੀ ਅਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਉੱਠ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਆਈਆਂ ਹਨ।" "ਇਹ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਚੀਖਾਂ ਨਾਲ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਬਹਿ ਰਹੀਆਂ ਹਨ; ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਗਧੇ ਦੇ ਖੂਨ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਲਟ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਚੱਲ ਰਹੇ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰ, ਜੋ ਧੂੰਏਂ ਵਿੱਚ ਲਪਟੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਿੱਠ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।" "ਜੰਗਲ ਦੇ ਪੰਛੀ ਅਜੀਬ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬੋਲ ਰਹੇ ਹਨ; ਸਾਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕੋਈ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨਾਂ ਬਾਰੇ ਵੀ ਸੰਦੇਹ ਹੈ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਹੋਣੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਮੇਰੀ ਬਾਂਹ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਕੰਬ ਰਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਇਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪਰ, ਹੇ ਵੀਰ, ਜਦ ਅਸੀਂ ਸਾਹਮਣੇ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਜਿੱਤ ਸਾਡੀ ਹੋਵੇਗੀ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਹਾਰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਹੈ।