ਖਰਾ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਰਥ ਦੀ ਗਤੀ ਤੇ ਧੁੰਨ ਨਾਲ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਗੂੰਜ ਉਠੀਆਂ। ਖਰਾ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਬਹੁਤ ਵਧ ਗਿਆ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰੜੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਲਪਕਿਆ, ਅਤੇ ਰਥਵਾਹਕ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਚੀਕ ਕੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਗਰਜਦੇ ਹੋਣ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯ ਕਾਂਡ ਦੇ ਤੇਈਵੀਂ ਸਰਗਾ ਦੀ ਵਾਰਤਾ ਸੁਣੋ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ, ਅਸੁਭ army ਚਲ ਪਈ, ਤਦ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਹਲਚਲ ਭਰੀ ਖੂਨ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਜੋ ਗਧੇ ਦੇ ਰੰਗ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਪੈ ਗਈ। ਤੇਜ਼ ਰਥ ਦੇ ਘੋੜੇ ਰਾਜਮਾਰਗ 'ਤੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ, ਅਚਾਨਕ ਢਹਿ ਗਏ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕ ਕਾਲਾ ਤੇ ਖੂਨ-ਰੰਗਾ ਚੱਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਤਪਦਾ ਪਹੀਆ, ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਸੋਨੇ ਦੀ ਉੱਚੀ ਧਜੀ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਇਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਗਿੱਧ ਆ ਬੈਠਾ। ਜਨਸਥਾਨ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਮਾਸ-ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ, ਖਰਾ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਏ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਜਲਦੀ ਬਲਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਵੀ ਸਨ, ਰਾਤ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹੌਂਸਲੇ ਪੂਰੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੱਢਣ ਲੱਗੇ। ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ, ਜਿਵੇਂ ਫਟੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀ, ਖੂਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਲੈ ਕੇ ਆਸਮਾਨ 'ਤੇ ਛਾ ਗਏ; ਆਸਮਾਨ ਦਿਸਣਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਕ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਹਲਚਲ ਭਰੀ ਹਨੇਰੀ ਉਠੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ; ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਪਾਸੇ ਵੀ ਠੀਕ-ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੇ। ਬੇ-ਵੇਲੇ ਦੀ ਸ਼ਾਮ, ਤਾਜ਼ਾ ਖੂਨ ਦੇ ਰੰਗ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ; ਡਰਾਉਣੇ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਖਰਾ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਚੀਕਦੇ। ਬਗਲੇ, ਗਿੱਧ ਤੇ ਸियार, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਮਾੜੇ ਸੰਕੇਤ ਦਿੰਦੇ। ਬਾਲਾ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਉਗਲਦੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਇਕ ਕਬੰਧਾ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੜ੍ਹ ਵਾਂਗ, ਸੂਰਜ ਨੇੜੇ ਦਿਸਿਆ। ਮਹਾ-ਰਾਕਸ਼ਸ ਸਵਰਭਾਨੂ ਨੇ ਗਲਤ ਸਮੇਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ; ਹਵਾ ਤੇਜ਼ ਚੱਲੀ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਗਈ। ਤਾਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਜुगਨੂ, ਰਾਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਦਿਸਣ ਲੱਗੇ; ਕੰਵਲੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਤੇ ਮੱਛੀਆਂ ਲੁਕ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਸੁੱਕ ਗਏ। ਦਰੱਖਤਾਂ 'ਤੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਮੁੱਕ ਗਏ; ਲਾਲ ਧੂੜ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਹਵਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਉਠੀ। ਸਟਾਰਲਿੰਗ ਪੰਛੀ "ਚੀਚੀ" ਤੇ "ਕੂਚੀ" ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; ਡਰਾਉਣੇ ਉਲਕਾ-ਪਿੰਡ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗੇ। ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਵਣ, ਸਭ ਕੰਬਣ ਲੱਗੇ; ਖਰਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਚਤੁਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਚ ਗਰਜਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਖੱਬੀ ਬਾਂਹ ਕੰਬੀ, ਆਵਾਜ਼ ਡਗਮਗਾਈ, ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ, ਜਦ ਉਹ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਿਆ। ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਦਰਦ ਉਠੀ, ਪਰ ਉਹ ਭੁੱਲ-ਭੁੱਲ ਕੇ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਮੁੜਿਆ; ਉਹ ਵੱਡੇ, ਰੋਮ-ਖੜੇ ਕਰਦੇ ਸੰਕੇਤ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਤੇ, ਖਰਾ ਹੱਸ ਕੇ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਵੱਡੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸੰਕੇਤ ਉੱਠੇ ਹਨ।" "ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤਾਰੇ ਵੀ ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।" "ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ 'ਚ, ਮੌਤ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਰਾਘਵ—ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਗਰੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਲਖ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।" "ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੇ ਬਿਨਾਂ, ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਮੁੜ ਸਕਦਾ; ਰਾਮ ਤੇ ਲਖ਼ਮਣ ਦੀ ਨਾਸ ਮੇਰਾ ਉਦੇਸ਼ ਹੈ।" "ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ; ਮੈਂ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ। ਗੁੱਸੇ 'ਚ, ਮੈਂ ਇੰਦ੍ਰ, ਜੋ ਨਸ਼ੇੜੀ ਏਰਾਵਤ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੈ, ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।" "ਜੰਗ 'ਚ ਵੱਜਰ-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ—ਫਿਰ ਇਹ ਦੋ ਮਨੁੱਖ ਕੀ ਹਨ?" ਖਰਾ ਦੇ ਗਰਜਣ 'ਤੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ army, ਮੌਤ ਦੇ ਫੰਦੇ 'ਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੀ। ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਜੰਗ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਨੇਕ ਕਰਤਬ ਵਾਲੇ ਬਾਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। "ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਜਗਤ ਵਿਚ ਮਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਰਾਘਵ, ਜੰਗ 'ਚ ਪੌਲਸਤੀਆਂ, ਰਾਤ-ਵਾਸੀ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤੇ।" "ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਚਕ੍ਰ-ਧਾਰੀ, ਸਭ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਇਹ ਵੀ ਕਰੇ।" ਇੰਝ ਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ 'ਚ, ਉੱਚ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਦੇਵਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਰਥਾਂ 'ਚ ਠਿਕਾਣਾ ਲਾਇਆ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ army ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੀਵਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਮੁੱਕ ਚੁਕੀ ਸੀ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗੇ। ਫਿਰ, ਖਰਾ, ਬਾਜ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, army ਦੇ ਮੁਖ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ; ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਪ੍ਰਥੁਗਰੀਵਾ, ਯਜ੍ਣਸ਼ਤ੍ਰੂ, ਵਿਹੰਗਮਾ, ਦੁਰਜਯਾ, ਕਰਵੀਰਾਕਸ਼, ਪਰੁਸ਼, ਕਾਲਕਾਰਮੁਕ, ਹੇਮਮਾਲੀ, ਮਹਾਮਾਲੀ, ਸਰਪਾਸਯਾ ਅਤੇ ਰੁਧਿਰਾਸ਼ਨ—ਇਹ ਬਾਰਾਂ ਵੱਡੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਖਰਾ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਚਲੇ। ਮਹਾਕਪਾਲ, ਸਥੂਲਾਕਸ਼, ਪ੍ਰਮਾਥ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ—ਇਹ ਚਾਰ ਦੂਸ਼ਣ ਦੇ army ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ। ਇਹ army, ਜੋ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਸੀ, ਅਚਾਨਕ ਦੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ (ਰਾਮ ਤੇ ਲਖ਼ਮਣ) ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ, ਜਿਵੇਂ ਗਲਦਾਰ ਪਲੈਨਟ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਚੌਵੀਂ ਸਰਗਾ ਸੁਣੋ। ਅਰਣਯ ਕਾਂਡ ਦੀ ਚੌਵੀਂ ਸਰਗਾ ਇੱਥੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਖਰਾ, ਮਹਾਨ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲਿਆ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸਮੇਤ ਉਹੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸੰਕੇਤ ਵੇਖੇ। ਉਹਨਾਂ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਡਰਾਵਨੇ ਸੰਕੇਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਚਿੰਤਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਲਖ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਦੇਖੋ, ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੂ, ਇਹ ਵੱਡੇ ਤੇ ਨਾਸਕ ਸੰਕੇਤ ਉਠੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਹਨ।