ਜਦੋ ਖ਼ਰਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ, ਉਹ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਗਦਾ, ਭਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਤੇਜ਼ ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਚੱਕਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਲੰਸ, ਭਾਰੀ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਸਲਾਖਾਂ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼, ਮੁਗਦਰ, ਸੌਂਟੀਆਂ, ਮੋਤ ਦੇ ਵਜਰ ਵਰਗੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਦਰਾਉਣੇ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦੋ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਦੌੜ ਪਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖ਼ਰਾ ਆਪਣੀ ਰਥ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਖ਼ਰਾ ਦਾ ਰਥ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਅਤੇ ਮੱਧ ਦੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਖ਼ਰਾ, ਹੁਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਰਕਸ਼ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਉੱਤੇ ਚੀਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਨਾਸ ਵਾਸਤੇ ਵਧਦਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਥਰ ਵਰਗਾ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਜਦੋ ਇਹ ਭਾਰੀ, ਅਸ਼ੁਭ ਸੈਨਾ ਨਿਕਲੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਖੂਨ ਵਰਗਾ, ਗਧੇ ਦੇ ਰੰਗ ਵਰਗਾ ਭਾਰੀ, ਭਿਆਨਕ ਮੀਂਹ ਪੈਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਖ਼ਰਾ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਜੋ ਘੋੜੇ ਜੋਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਅਚਾਨਕ ਢਹਿ ਪਏ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਲਾਲ-ਕਾਲਾ ਚੱਕਰ ਦਿਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਸੋਨੇ ਦੀ ਝੰਡਾ ਉੱਤੇ, ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਦੇਹ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣਾ ਗਿੱਧ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਜਨਸਥਾਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਮਾਸਖੋਰ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ, ਖ਼ਰਾ ਦੇ ਨਾਂ ਦੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਆ ਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੱਢਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਜੀਵ, ਰਾਤ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਭਿਆਨਕ ਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚੀਕਦੇ ਰਹੇ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਹੋਣ, ਖੂਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਧਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਪੂਰਾ ਆਕਾਸ਼ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਇੰਨਾ ਕਿ ਆਕਾਸ਼ ਹੀ ਦਿਸਦਾ ਨਾ ਸੀ। ਡਰਾਉਣੀ, ਉਲਝਣ ਭਰੀ ਹਨੇਰੀ ਛਾ ਗਈ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਮੱਧ ਦੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੀ ਸਾਫ਼ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਆਈਆਂ। ਸਵੇਰ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਾ ਦਿਸਦਾ, ਪਰ ਸਭ ਕੁਝ ਤਾਜ਼ੇ ਖੂਨ ਵਰਗਾ ਲਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਭਿਆਨਕ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਖ਼ਰਾ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੇ। ਬਗਲੇ, ਗਿੱਦੜ ਤੇ ਗਿੱਧ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਦੇਂਦੇ ਹੋਏ, ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੱਢ ਰਹੇ ਸਨ। ਬਾਲਾ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਉਗਲਦੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਇਕ ਕਬੰਧ, ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਵਾਂਗ, ਸੂਰਜ ਨੇੜੇ ਦਿਸਿਆ। ਮਹਾਦੈਤ ਸਵਰਭਾਨੂ ਨੇ ਗਲਤ ਸਮੇਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਆ ਘੇਰਿਆ; ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਚੱਲੀ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਗਈ। ਤਾਰਿਆਂ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੁਗਨੂੰ ਹੋਣ, ਰਾਤ ਦੇ ਬਿਨਾ ਹੀ ਚਮਕਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਮੱਛ ਤੇ ਪੰਛੀ ਲੁਕ ਗਏ, ਸੁੱਕ ਗਏ ਤੇ ਮੁਰਝਾ ਗਏ। ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੋਂ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਲਾਲ ਧੂੜ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਬਿਨਾ ਹਵਾ ਦੇ ਉੱਡਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਤਿਤਲੀਆਂ 'ਚ "ਚੀਚੀ" ਤੇ "ਕੂਚੀ" ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਉਣ ਲੱਗੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਧੁੰਧ-ਧੁੰਧ meteors ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਧਰਤੀ, ਆਪਣੇ ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਉਪਵਨਾਂ ਸਮੇਤ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਜਦ ਖ਼ਰਾ ਰਥ ਵਿਚੋਂ ਗੱਜਿਆ। ਉਸਦੀ ਖੱਬੀ ਬਾਂਹ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀ, ਆਵਾਜ਼ ਲਰਜ ਗਈ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ। ਮੱਥੇ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਉਠਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਡਰ ਜਾਂ ਮੂਹ-ਭੁੱਲ ਕਰਕੇ ਵਾਪਸ ਨਾ ਮੁੜਿਆ; ਉਹ ਵੱਡੇ ਤੇ ਰੋਆਂ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸੰਕੇਤ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਖ਼ਰਾ ਹੱਸ ਕੇ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਇਹ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਉੱਠੇ ਹਨ। ਪਰ ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ। ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਤਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੈਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਡਿੱਗਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਆ ਕੇ, ਮੌਤ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਰਾਘਵ ਤੇ ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਘਾਰ ਨਾ ਦਿਆਂ, ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਮੁੜ ਸਕਦਾ; ਮੇਰਾ ਉਦੇਸ਼ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨਾ ਹੀ ਹੈ।" "ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਾਫ਼ ਹੈ; ਮੈਂ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ। ਜੇ ਚਾਹੁੰ ਤਾਂ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਆ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੁੰਦੇ, ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਜਰ ਧਾਰੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ—ਫਿਰ ਉਹ ਦੋ ਮਨੁੱਖ ਕੀ ਚੀਜ਼ ਹਨ?" ਖ਼ਰਾ ਦੀ ਇਹ ਗੱਜਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਮੌਤ ਦੀ ਫਾਹੀ 'ਚ ਫਸੀ ਹੋਈ ਵੀ, ਅਤੁੱਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਜੰਗ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਾਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, "ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਰਾਘਵ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪੌਲਸਤ ਰਾਤ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇ। ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਉੱਚਤਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ। ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨਾਂ 'ਚ ਬੈਠੇ, ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਉਹ ਫੌਜ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਖ਼ਰਾ, ਬਾਜ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਰਥ 'ਚ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਥੁਗ੍ਰੀਵ, ਯਜ੍ਞਸ਼ਤ੍ਰੁ, ਵਿਹੰਗਮ, ਦੁਰਜਯ, ਕਰਵੀਰਾਖ੍ਸ਼, ਪਰੁਸ਼, ਕਾਲਕਾਰਮੁਕ, ਹੇਮਮਾਲੀ, ਮਹਾਮਾਲੀ, ਸਰਪਾਸ੍ਯ ਤੇ ਰੁਧਿਰਾਸ਼ਨ—ਇਹ ਬਾਰਾਂ ਮਹਾਂਵੀਰ ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹੋ ਗਏ। ਮਹਾਕਪਾਲ, ਸਥੂਲਾਖ੍ਸ਼, ਪ੍ਰਮਾਥ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ—ਇਹ ਚਾਰ ਦੂਸ਼ਣ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਫੌਜ ਦੇ ਪਿੱਛਲੇ ਹਿੱਸੇ 'ਚ ਚਲੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਤਪਰ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਉਹ ਫੌਜ, ਅਚਾਨਕ ਦੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਗਲਦੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।