ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ, ਖ਼ਰਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਫੌਜ ਭਾਰੀ ਹਥਿਆਰ, ਜੰਗੀ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀ ਹੋਈ ਨਿਕਲ ਪਈ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਗਦਾ, ਭਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਤੇਜ਼ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਚੱਕਰ, ਜੈਵਲਿਨ ਤੇ ਮਗਰਮੱਤੀਆਂ ਸੀ; ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਫੌਜ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਲੰਸ, ਡਰਾਉਣੀ ਲੋਹੀ ਸਲਾਖਾਂ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼, ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਪਿਸਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮਗਰਮੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਵਿਦਯੁਤ-ਵਜਰ ਵਰਗੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਰੱਖੇ, ਜੋ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਡਰਾ ਦੇਣ। ਇਹ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਖ਼ਰਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ। ਜਦ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਫੌਜ ਦੌੜ ਰਹੀ ਸੀ, ਖ਼ਰਾ ਦਾ ਰਥ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਿਆ। ਖ਼ਰਾ ਦਾ ਰਥ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾ-ਮੱਧ ਭਰ ਗਈ। ਖ਼ਰਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਬਹੁਤ ਵਧ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਰਥਚਾਲਕ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਫਟਕਾਰਦਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਇਹ ਅਸ਼ੁਭ, ਡਰਾਉਣੀ ਫੌਜ ਨਿਕਲੀ, ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਖੂਨ ਦੀ ਮੀਂਹ, ਜੋ ਗਧੇ ਦੇ ਰੰਗ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ 'ਤੇ ਪੈ ਗਈ। ਖ਼ਰਾ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਘੋੜੇ, ਰਾਜਮਾਰਗ 'ਤੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲੱਦੀਆਂ ਥਾਂ, ਅਚਾਨਕ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਇੱਕ ਗੂੜ੍ਹਾ, ਖੂਨ-ਰੰਗ ਦਾ ਚਕ੍ਰ, ਜਲਦੇ ਪਹੀਏ ਵਾਂਗ, ਦਿਸ਼ਣ ਲੱਗਾ। ਸੁਨਹਿਰੀ ਝੰਡੇ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਗ੍ਰਿਧ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਜਨਸਥਾਨ ਨੇੜੇ, ਮਾਸਖਾਉਣ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ, ਖ਼ਰਾ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਏ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਪਾਈਆਂ। ਜਲਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ, ਪਰ ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ, ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਪਾਈਆਂ। ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ, ਫਟੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਖੂਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ, ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰੋਂਗਟੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ; ਨਾ ਦਿਸ਼ਾ, ਨਾ ਦਿਸ਼ਾ-ਮੱਧ, ਕੁਝ ਵੀ ਸਾਫ਼ ਦਿਸ਼ਦਾ ਨਾ ਸੀ। ਸਵੇਰ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਾ ਸੀ, ਪਰ ਧੁਪ ਤਾਜ਼ਾ ਖੂਨ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈ; ਫਿਰ, ਡਰਾਉਣੇ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ, ਖ਼ਰਾ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਚੀਖਣ ਲੱਗੇ। ਬਗਲੇ, ਗਿੱਧ ਤੇ ਗ੍ਰਿਧ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੱਢਦੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੰਦ-ਸੂਚਕ, ਪਰ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦਿਸ਼ਦੇ। ਬਾਲਾ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਅੱਗ ਨਿਕਲਦੀ, ਇੱਕ ਕਬੰਧਾ, ਲੋਹੀ ਗਦਾ ਵਾਂਗ, ਸੂਰਜ ਨੇੜੇ ਦਿਸ਼ਿਆ। ਵੱਡਾ ਦੈਤ ਸਵਰਭਾਨੂ, ਗਲਤ ਸਮੇਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ; ਹਵਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਗੀ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਗਈ। ਤਾਰੇ, ਜੈਸੇ ਜੁਗਨੂ, ਰਾਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਦਿਸ਼ਣ ਲੱਗੇ; ਕਮਲ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀਆਂ ਤੇ ਪੰਛੀ ਲੁਕ ਗਏ, ਸੁੱਕ ਕੇ ਕਮਲ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦਰੱਖਤ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਏ; ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਮਿੱਟੀ, ਹਵਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਉੱਡੀ। ਇੱਥੇ, ਸਟਾਰਲਿੰਗ ਪੰਛੀ "cīcī" ਤੇ "kūcī" ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਉਲਕਾ ਪਤ्थਰ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਧਰਤੀ, ਆਪਣੇ ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਸਮੇਤ, ਕੰਬਣ ਲੱਗੀ; ਖ਼ਰਾ, ਸਿਆਣਾ, ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਖੱਬੀ ਬਾਂਹ ਕੰਬੀ, ਆਵਾਜ਼ ਰੁਕ ਗਈ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ, ਜਦ ਉਹ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਿਆ। ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਦਰਦ ਆਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਉਲਝਣ ਵਿਚ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਹਟਿਆ; ਇਹ ਵੱਡੇ, ਰੋਂਗਟੇ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਅਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵੇਖ ਕੇ। ਫਿਰ ਖ਼ਰਾ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਇਹ ਵੱਡੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਉੱਭਰੇ ਹਨ।" "ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਚਾਹਾਂ, ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਤਾਰੇ ਵੀ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।" "ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਨੂੰਨ ਹੁੰਦਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਰਾਘਵ ਤੇ ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ 'ਤੇ ਮੌਤ ਲਿਆਉਂਦਾ।" "ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਮੌਤ ਹੀ ਮੇਰਾ ਲਕੜੀ ਹੈ।" "ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਾਫ਼ ਹੈ; ਮੈਂ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ। ਜੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵਾਂ, ਇੰਦ੍ਰ, ਜੋ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਏਰਾਵਤ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰ ਸਕਦਾ।" "ਜੋ ਵਿਦਯੁਤ-ਵਜਰ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰ ਸਕਦਾ—ਫਿਰ ਉਹ ਦੋ ਮਨੁੱਖ ਕੀ ਹਨ?" ਖ਼ਰਾ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਮੌਤ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਿੱਚ ਫਸੀ ਹੋਈ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ; ਤੇ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ, ਜੰਗ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਨੇਕ ਕਰਮ ਵਾਲੇ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। "ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਦਰਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਰਾਘਵ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪੌਲਸਤਿਆ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਏ।" "ਜਿਵੇਂ ਵਿਣੁ, ਚੱਕਰ ਲੈ ਕੇ, ਸਭ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਦੇਵਤੇ, ਉਤਸ਼ੁਕਤਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਵਿਹੰਗਮ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੀਵਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਖ਼ਰਾ, ਬਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਰਥ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲਿਆ; ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਪෘਥੁਗ੍ਰੀਵ, ਯਜ੍ਣਸ਼ਤ੍ਰੁ, ਵਿਹੰਗਮ, ਦੁਰਜਯ, ਕਰਵੀਰਾਖ੍ਸ਼, ਪਰੁਸ਼, ਕਾਲਕਾਅਰਮੁਕ, ਹੇਮਮਾਲੀ, ਮਹਾਮਾਲੀ, ਸਰਪਾਸ੍ਯ ਤੇ ਰੁਧਿਰਾਸ਼ਨ—ਇਹ ਬਾਰਾਂ ਮਹਾਂਵੀਰ ਖ਼ਰਾ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵਧੇ। ਦੂਸ਼ਣ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਮਹਾਕਪਾਲ, ਸਥੂਲਾਖ੍ਸ਼, ਪ੍ਰਮਾਥ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ—ਇਹ ਚਾਰ ਵੱਡੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੇ।