ਜਦੋਂ ਖ਼ਰਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਮ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੇ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਰਾਖ਼ਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਲਈ ਦੂਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਖ਼ਰਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਸੌਮੀ, ਮੇਰਾ ਰਥ ਜਲਦੀ ਲਿਆਓ, ਨਾਲ ਹੀ ਕਮਾਨ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਭਾਲੇ ਵੀ ਲਿਆਓ।" ਉਹ ਆਗੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਖ਼ੁਦ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਅਣਕਾਬੂ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਪੌਲਸਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਾਂ।" ਜਦੋਂ ਖ਼ਰਾ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੂਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਵੱਡਾ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਚਿੱਟੇ-ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਰਥ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹੀਏ, ਅਤੇ ਬਿੱਲੀ ਦੀ ਅੱਖ ਦੇ ਮਣਕਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਜੋਤ। ਉਸ ਰਥ ਉੱਤੇ ਮੱਛੀਆਂ, ਫੁੱਲ, ਦਰੱਖਤ, ਪਹਾੜ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ, ਸ਼ੁਭ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਅਤੇ ਤਾਰੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਰਥ ਉੱਤੇ ਝੰਡੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਵਧੀਆ ਘੰਟੀਆਂ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੁਸਤ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਖ਼ਰਾ ਉਸ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਖ਼ਰਾ ਨੇ ਜਦੋਂ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦੇ ਰਥ, ਸਾਜ਼ੋ-ਸਾਮਾਨ, ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਝੰਡੇ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਦੂਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਚਲੋ!" ਫਿਰ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖ਼ਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਭਾਰੀ ਬਕਤਰਬੰਦ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ, ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਗੜਗੜਾਹਟ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਪਈ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਗਦਾਵਾਂ, ਭਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਬਹੁਤ ਨੁਕੀਲੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਚੱਕਰ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਹੋਰ ਵੀ—ਭਾਲੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਡੰਡੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਕਮਾਨਾਂ, ਮੋਟੀਆਂ ਗਦਾਵਾਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਮੁਸਲ ਅਤੇ ਵਜਰ—ਇਹ ਸਭ ਦਰਾਉਣੇ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ। ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਖ਼ਸ਼ਸ, ਜੋ ਖ਼ਰਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਨਿਵਾਂਉਂਦੇ ਸਨ, ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਜਦੋਂ ਖ਼ਰਾ ਨੇ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖ਼ਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਕੁਝ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚਲਿਆ। ਉਸਦਾ ਰਥ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦਿਆਂ ਆਪਣੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾ-ਕੋਣ ਗੂੰਜਾ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਖ਼ਰਾ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਹੋਰ ਵੱਧ ਗਿਆ, ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਕਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਵਾਸਤੇ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥਵਾਹਕ ਉੱਤੇ ਗੱਜ ਕੇ ਚੀਕਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਭਾਰੀ ਬੱਦਲ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਗੜਗੜਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਫੌਜ ਚੱਲ ਪਈ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਗਧੇ ਦੇ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਖੂਨ ਵਰਗਾ ਡਰਾਉਣਾ, ਹੜ੍ਹ-ਵਾਂਗ ਪੈਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਖ਼ਰਾ ਦੇ ਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਅਚਾਨਕ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲਦੇ ਚੱਕਰ ਵਰਗਾ, ਕਾਲਾ ਤੇ ਲਾਲ ਗੋਲ ਚੱਕਰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਉੱਚੇ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ, ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ, ਵੱਡਾ ਗਿੱਧ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਜਨਸਥਾਨ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਮਾਸਖੋਰ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ, ਖ਼ਰਾ ਦੇ ਨਾਮ ਦੇ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਆਏ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਸ਼ੁਭ, ਰਾਤ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੇ ਸਨ। ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ, ਜਿਵੇਂ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀ, ਖੂਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਡਰਾਉਣੀ, ਭਾਰੀ ਹਨੇਰੀ ਛਾ ਗਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰੋਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਨਾ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਨਾ ਮੱਧ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਸਾਫ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ। ਸਵੇਰ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਸਮਾਂ, ਬਿਨਾ ਸਮੇਂ ਦੇ, ਤਾਜ਼ਾ ਖੂਨ ਦੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ; ਫਿਰ ਡਰਾਉਣੇ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਖ਼ਰਾ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਚੀਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਬਗਲੇ, ਗਿੱਦੜ, ਅਤੇ ਗਿੱਧ ਅਸ਼ੁਭ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੇ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੰਦ-ਸੰਕੇਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਬਲੇ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਉਗਲਦੇ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਇਕ ਕਬੰਧ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਡੰਡੇ ਵਰਗਾ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਦਿਸ਼ਾ। ਮਹਾਨ ਰਾਖਸ਼ਸ ਸਵਰਭਾਨੂ ਨੇ ਗਲਤ ਸਮੇਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ; ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵੱਗਣ ਲੱਗੀ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ। ਤਾਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੁਗਨੂੰ, ਰਾਤ ਬਿਨਾ ਦਿਸ਼ ਪਏ; ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਮੱਛੀਆਂ ਤੇ ਪੰਛੀ ਲੁਕ ਗਏ, ਸੁੱਕ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੇਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਉੱਤੇ ਨਾ ਫੁੱਲ ਸੀ, ਨਾ ਫਲ; ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗ ਲਾਲ ਧੂੜ, ਬਿਨਾ ਹਵਾ ਦੇ, ਉੱਡਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਉੱਥੇ, ਤਿੱਤਲੀ-ਪੰਛੀਆਂ 'ਚੀਚੀ' ਤੇ 'ਕੂਚੀ' ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ; ਡਰਾਉਣੇ ਉਲਕਾ-ਪਿੰਡ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਧਰਤੀ, ਆਪਣੇ ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਵਨਾਂ ਸਮੇਤ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਜਦੋਂ ਖ਼ਰਾ, ਜੋ ਚਤੁਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਗੱਜਿਆ। ਉਸਦਾ ਖੱਬਾ ਬਾਂਹ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਆਵਾਜ਼ ਲਰਜ ਗਈ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਦਰਦ ਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਉਲਝਣ ਵਿਚ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਮੁੜਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਵੱਡੇ ਤੇ ਰੋਮਾਂ-ਖੜੇ ਕਰਦੇ ਸੰਕੇਤ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਖ਼ਰਾ ਹੱਸ ਕੇ ਸਾਰੇ ਰਾਖ਼ਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਇਹ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਉੱਠੇ ਹਨ।" "ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ; ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਦੋਵੇਂ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਚਾਹਾਂ ਤਾਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਤਾਰੇ ਵੀ ਢਾਹ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਰਾਘਵ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਅਭਿਮਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਨੂੰਨ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਮੇਰਾ ਮਕਸਦ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦਾ ਪਤਨ ਕਰਨਾ ਹੈ।" "ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ; ਮੈਂ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ। ਜੇ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਚੂਰਨ ਵਾਲੇ ਏਰਾਵਤ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵਜਰਧਾਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਫਿਰ ਇਹ ਦੋ ਮਨੁੱਖ ਕੀ ਚੀਜ਼ ਹਨ?" ਜਦੋਂ ਖ਼ਰਾ ਨੇ ਇੰਝ ਗੱਜ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਰਾਖ਼ਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ ਹੋਰ ਵੀ ਭੜਕ ਉਠੀ।