ਖ਼ਰਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੇ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਿਰਦਈ ਅਤੇ ਡਟੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਨੇ। ਹੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, “ਮੇਰੀ ਰਥ ਤੁਰੰਤ ਲਿਆਉ, ਨਾਲ ਹੀ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਨੁੱਕਦਾਰ ਭਾਲੇ ਵੀ ਲਿਆਉ। ਮੈਂ ਖ਼ੁਦ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮਾਹਰ ਪਰੰਤੂ ਅਣਸ਼ਾਸ਼ਤ ਰਾਮ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਪੌਲਸਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਜਾਵਾਂਗਾ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੂਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਮਹਾਨ ਰਥ ਲਿਆਉਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਰਥ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਸੁੱਚੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹੀਏ, ਬਿੱਲੌਰੀ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਜੋਤ, ਅਤੇ ਮੱਛੀਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ, ਦਰੱਖ਼ਤਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੰਨ ਤੇ ਸੂਰਜ, ਸ਼ੁਭ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਅਕਾਸ਼ੀ ਤਸਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਰਥ ਝੰਡਿਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਵਧੀਆ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਖ਼ਰਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਸ 'ਤੇ ਸਵਾਰੀ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ—ਰਥਾਂ, ਬਕਤਰਬੰਦ ਸਿਪਾਹੀਆਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਲੀ—ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਚੱਲੋ!” ਫਿਰ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਫੌਜ, ਜੋ ਭਾਰੀ ਬਕਤਰ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ, ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਗੱਜਦੀ ਹੋਈ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਪਈ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਗਦਾਂ, ਭਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਬਹੁਤ ਨੁੱਕਦਾਰ ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਚੱਕਰ, ਸੂਰੇ ਅਤੇ ਜੈਵਲੀਨ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਈਆਂ ਕੋਲ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼, ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਡੰਡੀਆਂ, ਮੁਗਦਰ, ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਔਖੜ ਅਤੇ ਵਜਰ ਸਨ—ਇਹ ਸਭ ਡਰਾਉਣੇ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਖ਼ਰਾ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ, ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਇਹ ਸਭ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜਦੋਂ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਤਾਂ ਖ਼ਰਾ ਦਾ ਰਥ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਿੱਛੋਂ ਆਇਆ। ਖ਼ਰਾ ਦੇ ਰਥ ਨੇ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਸੀ, ਉਕਸਾਏ ਜਾਣ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾ-ਕੋਣ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤੇ। ਹੁਣ ਖ਼ਰਾ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਹੋਰ ਵੱਧ ਗਿਆ, ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਕਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥਵਾਨ 'ਤੇ ਫਿਰ ਗੱਜ ਕੇ ਚੀਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਭਾਰੀ ਬੱਦਲ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਗਿਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਫੌਜ ਚੱਲੀ, ਤਾਂ ਉੱਤੇ ਗਧੇ ਦੇ ਰੰਗ ਵਰਗਾ, ਖੂਨ ਦਾ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਕਰਦਾ ਮੀਂਹ ਪੈਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਰਾਜ-ਮਾਰਗ ਤੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਖੇਤਰ 'ਚ, ਅਚਾਨਕ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲਦਾ, ਕਾਲਾ ਤੇ ਲਾਲ ਚੱਕਰ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ, ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ, ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਗਿੱਧ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਜਨਸਥਾਨ ਕੋਲ, ਮਾਸਖੌਰ ਜਾਨਵਰ ਅਤੇ ਪੰਛੀ, ਖ਼ਰਾ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੱਢਦੇ ਹੋਏ, ਆ ਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉੱਤਰ-ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ, ਫਿਰ ਵੀ ਸ਼ੁਭ, ਪਰ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਰਾਤ-ਵਾਸੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ, ਜਿਹੜੇ ਚੀਰੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਖੂਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਦਿਸਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਡਰਾਉਣੀ, ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹਨੇਰੀ ਛਾ ਗਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰੋਮਾਂ ਤੇ ਖੜ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਸਨ; ਨਾ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਨਾ ਮੱਧ-ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦੀਆਂ। ਸਵੇਰ-ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਸਮਾਂ, ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਤਾਜ਼ਾ ਖੂਨ ਦੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਡਰਾਉਣੇ ਜਾਨਵਰ ਅਤੇ ਪੰਛੀ, ਖ਼ਰਾ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੱਢਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਬਗਲੇ, ਗਿੱਦੜ ਅਤੇ ਗਿੱਧ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ੁਭ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ, ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕੁਨ ਵਾਂਗ, ਓਮੀਨ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਬਾਲਾ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਉਗਲਦੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ, ਇੱਕ ਕਬੰਧ, ਲੋਹੇ ਦੀ ਮੁਗਦਰ ਵਾਂਗ, ਸੂਰਜ ਕੋਲ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ। ਮਹਾਨ ਦੈਤ ਸਵਰਭਾਨੂ ਨੇ ਗਲਤ ਸਮੇਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪਕੜ ਲਿਆ; ਹਵਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਗੀ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿੱਟ ਗਈ। ਤਾਰੇ, ਜਿਹੜੇ ਜੁਗਨੂੰਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਤ ਦੇ ਬਿਨਾ ਹੀ ਨਜ਼ਰ ਆਉਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਕੌਲ, ਪੰਛੀ ਤੇ ਮੱਛੀਆਂ ਲੁਕ ਗਏ, ਤੇ ਕਮਲ ਸੁੱਕ ਗਏ। ਉਦੋਂ ਦਰੱਖ਼ਤਾਂ ਉੱਤੇ ਨਾ ਫੁੱਲ ਰਹੇ, ਨਾ ਫਲ; ਲਾਲ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਧੂੜ, ਹਵਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਉੱਡਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਉਥੇ, ਮੈਨਾ ਪੰਛੀਆਂ 'ਚੀਚੀ' ਤੇ 'ਕੂਚੀ' ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੱਢਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਡਰਾਉਣੇ ਉਲਕਾ-ਪਾਤ, ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਡਿੱਗਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਧਰਤੀ, ਆਪਣੇ ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਉਪਵਨਾਂ ਸਮੇਤ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਜਦ ਖ਼ਰਾ, ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਵਿੱਚੋਂ ਗੱਜਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਖੱਬਾ ਬਾਂਹ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਆਵਾਜ਼ ਕੰਪ ਗਈ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਚ ਪਾਣੀ ਆ ਗਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵੇਖਦਾ ਸੀ। ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਦਰਦ ਉਠਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਡਰ ਜਾਂ ਜਾਂ ਭਟਕ ਕੇ ਵਾਪਸ ਨਾ ਮੁੜਿਆ; ਉਹ ਵੱਡੇ ਤੇ ਰੋਮਾਂ-ਕੰਬਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਕੁਨ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਖ਼ਰਾ ਹੱਸ ਕੇ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸ਼ਕੁਨ ਉਠੇ ਹਨ। ਪਰ ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ—ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਚਾਹਵਾਂ, ਤਾਂ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਤਾਰੇ ਵੀ ਡਿੱਗਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਮੌਤ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਰਾਘਵ ਤੇ ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਬਲ 'ਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹਨ। ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਨਾ ਦੇਵਾਂ, ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਮੇਰਾ ਉਦੇਸ਼ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨਾ ਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਾਫ਼ ਹੈ; ਮੈਂ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ। ਜੇ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਐਰਾਵਤ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਮੁਨਿ ਵਾਲਮੀਕਿ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੀ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਅਰਣਯ ਕਾਂਡ ਦੇ ਤੇਈਵੇਂ ਸਰਗ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।