ਖਰਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਠੋਰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਹੁਣ ਦੁਬਾਰਾ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਦੂਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੂਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਨਿਰੰਤਰ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ਾਂ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਕਾਲੀ ਘਟਾ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ, ਮਿੱਠੇ ਦੂਸ਼ਣਾ।” ਖਰਾ ਹੁਕਮ ਦਿੰਦਾ, “ਚਲਦੀ, ਮੇਰੀ ਰਥ ਲਿਆ, ਨਾਲ ਹੀ ਧਨੁ, ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਨੋਕੀਲੇ ਬਰਛੇ ਵੀ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਵਿਅਕਤ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁਣ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਪੌਲਸਤਿਆ ਦੇ ਨਾਲ।” ਜਦ ਖਰਾ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੂਸ਼ਣਾ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਰਥ ਲਿਆ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ-ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਰਥ ਮਾਊਂਟ ਮੇਰੂ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਸੁੱਚੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪਹੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਬਿਲੌਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਜੁਆਲ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ। ਰਥ ਉੱਤੇ ਮੱਛੀਆਂ, ਫੁੱਲ, ਦਰੱਖਤ, ਪਹਾੜ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ, ਸ਼ੁਭ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਅਤੇ ਤਾਰੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉੱਤੇ ਝੰਡੇ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਵਧੀਆ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ। ਖਰਾ, ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਖਰਾ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦੇਖ ਕੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਥ, ਬਕਤਰ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਝੰਡੇ ਸਨ, ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਦੂਸ਼ਣਾ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਆਖਿਆ, “ਚਲੋ!” ਫਿਰ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਡਰਾਉਣੇ ਬਕਤਰ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ, ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਪਈ। ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਕਲਬ, ਬਰਛੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਬਹੁਤ ਨੋਕੀਲੇ ਕੁਹਾੜੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਪਹੀਆਂ, ਗਦਾ ਤੇ ਜੈਵਲਿਨ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਲਾਂਸ, ਡਰਾਉਣੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੜੇ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਧਨੁ, ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਮੋਸਲ ਤੇ ਵਜਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਸਭ ਡਰਾਉਣੇ ਦਿਸਦੇ ਸਨ। ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਖਰਾ ਦੀ ਇਛਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਜਦ ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤਿਉਂਦੇ ਹੋਏ ਨਿਕਲੇ, ਖਰਾ ਦਾ ਰਥ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚਲਿਆ। ਖਰਾ ਦੇ ਰਥ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਨ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਖਰਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਹੋਰ ਵਧ ਗਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਕਠੋਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ-ਚਾਲਕ ਨੂੰ ਫਿਰ ਚੀਕ ਕੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਮਾਨੋ ਵੱਡਾ ਬੱਦਲ ਪੱਥਰ ਸੁੱਟਦਾ ਹੋਵੇ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਵਾਅਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ, ਅਰਣਯ ਕਾਂਡ ਦੇ ਤੇਵੀਂ ਸਰਗਾ ਦੀ ਕਥਾ। ਜਦ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਫੌਜ ਨਿਕਲੀ, ਉਨਾਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਖੂਨ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਜੋ ਗਧੇ ਵਾਂਗ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਖਰਾ ਦੇ ਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਰਾਜ-ਮਾਰਗ 'ਤੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਖੇਤਰ, ਅਚਾਨਕ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇੱਕ ਕਾਲਾ ਤੇ ਖੂਨ-ਰੰਗੀ ਚੱਕਰ, ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਪਹੀਏ ਵਾਂਗ, ਦਿਸਣ ਲੱਗਾ। ਫਿਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਉੱਚੇ ਝੰਡੇ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਗੀਧ ਉਸ ਉੱਤੇ ਆ ਬੈਠਾ। ਜਨਸਥਾਨ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਮਾਸ-ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ, ਖਰਾ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਏ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੱਢਣ ਲੱਗੇ। ਜਲਦੀ ਵਾਲੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ, ਪਰ ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ, ਰਾਤ-ਵਾਸੀ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ। ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਖੂਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਮਾਨੋ ਅਸਮਾਨ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਹਨੇਰੀ ਉਠੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰੋਮ-ਰੋਮ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ; ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀਆਂ। ਸਵੇਰ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਖੂਨ ਵਾਂਗ ਰੰਗੀ ਸ਼ਫਕ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ; ਫਿਰ, ਡਰਾਉਣੇ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਖਰਾ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰ ਕੇ ਚੀਕਣ ਲੱਗੇ। ਬਗਲੇ, ਗਿੱਧ ਤੇ ਗੀਧ, ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਦਿੰਦੇ, ਪਰ ਡਰਾਉਣੇ ਦਿਸਦੇ। ਬਲਾ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਮੂੰਹ, ਇੱਕ ਕਬੰਧ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੜੇ ਵਾਂਗ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਦਿਸਿਆ। ਮਹਾਨ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸਵਰਭਾਨੂ ਨੇ ਗਲਤ ਸਮੇਂ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ; ਹਵਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗਣ ਲੱਗੀ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ। ਤਾਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੁਗਨੂ, ਰਾਤ ਬਿਨਾ ਦਿਸਣ ਲੱਗੇ; ਕਮਲ, ਆਪਣੇ ਮੱਛੀਆਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਲੁਕਾ ਕੇ, ਸੁੱਕੇ ਤੇ ਮੁਰਝਾ ਗਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦਰੱਖਤ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਏ; ਲਾਲ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਧੂੜ, ਹਵਾ ਬਿਨਾ ਉੱਡੀ। ਉਥੇ, ਸਟਾਰਲਿੰਗ ਪੰਛੀਆਂ 'cīcī' ਤੇ 'kūcī' ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਣ ਲੱਗੇ; ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਉਲਕਾ ਪਤਨ, ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਡਿੱਗਣ ਲੱਗੇ। ਧਰਤੀ, ਆਪਣੇ ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਸਮੇਤ, ਕੰਪਣ ਲੱਗੀ; ਜਦ ਖਰਾ, ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਗੱਜਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਦੀ ਖੱਬੀ ਬਾਂਹ ਕੰਪਣ ਲੱਗੀ, ਆਵਾਜ਼ ਥੋੜ੍ਹੀ-ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ, ਜਦ ਉਹ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਵੇਖਿਆ। ਮੱਥੇ ਤੇ ਦਰਦ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਮੁੜਿਆ; ਉਹ ਵੱਡੇ, ਰੋਮ-ਰੋਮ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰਦੇ ਸੰਕੇਤ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਖਰਾ ਹੱਸ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਇਹ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸੰਕੇਤ ਉਠੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਨਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ, ਮੈਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਮੌਤ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਰਾਘਵ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਮੌਤ ਲਿਆਉਂਦਾ। ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਸ ਹੀ ਮੇਰਾ ਉਦੇਸ਼ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਖਰਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਫੌਜ, ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤਾਂ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਵਿਚ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਤਿਉਂਦੇ ਹਨ।