ਸ਼ੂर्पਣਖਾ ਆਪਣੇ ਵੀਰ ਦੇ ਪਾਸ, ਗਹਿਰੀ ਪੀੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਬੇਹੋਸ਼ ਪਈ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਪੇਟ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਰੋ ਪਈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਅਤਿ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼ੂ੍ਰਪਣਖਾ ਦੀ ਉਕਸਾਉਣ ਤੇ, ਰਾਖਸ ਖ਼ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਾਖਸ ਸਾਥੀਆਂ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਕੜਵੇ Bol ਕਹੇ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰਾ ਇਹ ਗੁੱਸਾ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਅਪਮਾਨ ਤੋਂ ਉਠਿਆ ਹੈ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ; ਇਹ ਉਫ਼ਾਨੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ—ਉਹ ਮਾਨਵ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਮਰ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਅੱਜ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨਾਲ ਜਾਨ ਤੋਂ ਹੱਥ ਧੋਵੇਗਾ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਂਸੂ ਰੋਕ ਲੈ, ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਦੇ; ਮੈਂ ਰਾਮ ਤੇ ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਯਮਲੋਕ ਭੇਜ ਦਿਆਂਗਾ। ਅੱਜ ਤੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਗਰਮ ਲਹੂ ਨੂੰ ਪੀਏਂਗੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੁਹਾੜੇ ਨਾਲ ਵਧ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੇ ਰਾਖਸਣੀ।” ਖ਼ਰ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣਕੇ, ਸ਼ੂ੍ਰਪਣਖਾ ਮੂਰਖਤਾ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕੜਵੇ ਬੋਲ ਕਹੇ ਸਨ, ਹੁਣ ਵਾਪਸ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣ ਕੇ, ਖ਼ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਦੂषण ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਮੇਰੇ ਅਧੀਨ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਖਸ ਹਨ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਨਿਰੰਤਰ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ, ਜੋ ਕਾਲੇ ਬਦਲਾਂ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲੈ, ਹੇ ਮਿੱਠੇ ਸਵਭਾਵ ਵਾਲੇ। ਮੇਰਾ ਰਥ ਜਲਦੀ ਲਿਆ, ਨਾਲ ਹੀ ਤੀਰ-ਧਨੁਸ਼, ਤਰ੍ਹਾਂ-ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਭਾਲੇ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚਲ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਤਮ ਯੋਧਾ ਰਾਮ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਪੌਲਸਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੈ।” ਜਦੋਂ ਖ਼ਰ ਇਹ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੂषण ਨੇ ਉਸਦੇ ਲਈ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਥ ਲਿਆਉਣ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਚਿੱਟੇ-ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋਤਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਰਥ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਸਜਾਵਟ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹੀਏ, ਅਤੇ ਬਿੱਲੀ ਦੀ ਅੱਖ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਜੂਆ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਮੱਛੀਆਂ, ਫੁੱਲ, ਰੁੱਖ, ਪਹਾੜ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ, ਸ਼ੁਭ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਤੇ ਤਾਰੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਝੰਡਿਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਵਧੀਆ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋਤਿਆ, ਖ਼ਰ ਆਪਣੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਖ਼ਰ ਨੇ ਜਦੋਂ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਸੈਨਾ—ਰਥ, ਬਕਤਰਬੰਦ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ—ਦੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ, “ਚੱਲੋ!” ਆਖਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ ਸੈਨਾ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ, ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੱਜਦੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਪਈ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਗਦਾਂ, ਭਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਬਹੁਤ ਨੁਕੀਲੇ ਕੁਹਾੜੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਚੱਕਰ, ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਅਤੇ ਜੈਵਲਿਨ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਵੱਡੇ ਭਾਲੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੱਟੇ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼, ਗਦਾਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਢੰਡੀਆਂ ਤੇ ਵਜਰ, ਸਭ ਡਰਾਉਣੇ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ, ਖ਼ਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਵਿੱਚ, ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਖਸ ਜਦੋਂ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ ਨਿਕਲੇ, ਖ਼ਰ ਦਾ ਰਥ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਆਇਆ। ਜਦੋਂ ਖ਼ਰ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਉਕਸਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਮੱਧ-ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਖ਼ਰ, ਹੁਣ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਵੀ ਭੜਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਭਾਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਨਾਸ ਵਾਂਗ ਮੌਤ ਵਰਗਾ, ਆਪਣੇ ਰਥਵਾਹਕ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੀਕਦਾ, ਬਦਲੀ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਸੈਨਾ ਚੱਲੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ, ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਖੂਨ ਦੀ ਮੀਂਹ ਪਈ, ਜੋ ਗਧੇ ਦੇ ਰੰਗ ਵਰਗੀ ਲਾਲ ਸੀ। ਉਸ ਰਥ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਅਚਾਨਕ ਢਹਿ ਪਏ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੇੜ ’ਚ, ਇੱਕ ਕਾਲਾ ਤੇ ਲਾਲ ਚੱਕਰ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਦਿਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਉੱਚੇ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਗਿੱਧਾ ਆ ਬੈਠਾ। ਜਨਸਥਾਨ ਨੇੜੇ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ, ਖ਼ਰ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਆਏ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਕੱਢਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ, ਪਰ ਸ਼ੁਭ, ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਚੀਕਾਂ ਕੱਢਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ, ਵਿਛੁੱਟੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਰਗੇ, ਖ਼ੂਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਰਹਿ ਹੀ ਨਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ, ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਹਨੇਰੀ ਛਾ ਗਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਤੇ ਲੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਵਣ; ਨਾ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਨਾ ਮੱਧ-ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦੀਆਂ। ਗੋਧੂਲੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤਾਜ਼ਾ ਖੂਨ ਵਰਗੀ ਲਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ; ਫਿਰ ਡਰਾਉਣੇ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ, ਖ਼ਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਚੀਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਬਗਲੇ, ਗਿੱਦੜ ਤੇ ਗਿੱਧ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ੁਭ ਸੂਚਕ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੇ, ਹੁਣ ਡਰਾਉਣੇ ਸ਼ਗੁਨ ਬਣ ਕੇ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਬਾਲਾ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਉਗਲਦੇ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਕਬੰਧ, ਲੋਹੇ ਦੀ ਗੱਦੀ ਵਰਗਾ, ਸੂਰਜ ਕੋਲ ਦਿਸਿਆ। ਵੱਡਾ ਰਾਖਸ ਸਵਰਭਾਨੁ ਗਲਤ ਸਮੇਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਜਕੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਹਵਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਗਣ ਲੱਗੀ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਖੋ ਗਈ। ਤਾਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੁੱਗਨੂ ਚਮਕਦੇ, ਰਾਤ ਦੇ ਬਿਨਾ ਹੀ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ; ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੱਛੀਆਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਲੁਕ ਗਏ, ਸੁੱਕ ਕੇ ਮੁਰਝਾ ਗਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ; ਬਾਦਲਾਂ ਵਰਗਾ ਲਾਲ ਧੂੜ, ਹਵਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੀ ਉਡਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਖ਼ਰ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ ਸੈਨਾ, ਅਸ਼ੁਭ ਸ਼ਗੁਨਾਂ ਵਿੱਚ ਘਿਰੇ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਯੁੱਧ ਲਈ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ।