ਜਦ ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਸ਼ਰਪਣਖਾ ਬੇਬਸ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਰਾਮ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਮਹਾਨ ਤਾਕਤਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹਨ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਤੂੰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗੀ। ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਕੋਲ, ਸ਼ਰਪਣਖਾ ਗਹਿਰੀ ਪੀੜ੍ਹ ਵਿਚ ਬੇਹੋਸ਼ ਪਈ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪੇਟ ਮਾਰਿਆ ਤੇ, ਅਤਿ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਰੋ ਪਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਸ਼ਰਪਣਖਾ ਨੇ ਖ਼ਰਾ ਨੂੰ ਉਕਸਾਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਰੜੇ ਤੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਬੋਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਖ਼ਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰਾ ਇਹ ਕ੍ਰੋਧ, ਤੇਰੇ ਉਪਮਾਨ ਤੋਂ ਉਠਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗਾ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ—ਇੱਕ ਮਾਨਵ, ਜਿਸ ਦਾ ਜੀਵਨ ਲਗਭਗ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਅੱਜ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣ ਗੁਆ ਬੈਠੇਗਾ।" ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਰਪਣਖਾ ਨੂੰ ਆਸਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ, "ਆਪਣੇ ਆਂਸੂ ਰੋਕ ਲੈ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਦੇ; ਮੈਂ ਅੱਜ ਰਾਮ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਯਮਲੋਕ ਭੇਜ ਦਿਆਂਗਾ। ਅੱਜ ਤੂੰ ਰਾਮ ਦਾ ਗਰਮ ਲਹੂ ਪੀਵੇਂਗੀ, ਜਦ ਉਹ ਮੇਰੀ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇਗਾ।" ਖ਼ਰਾ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਰਪਣਖਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ। ਹੁਣ, ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਕਰੜੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇ ਫਿਰ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣ ਕੇ, ਖ਼ਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਦੂਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰੇ ਅਧੀਨ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਬੇਰਹਮ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਤਪਰ ਹਨ। ਉਹ ਕਾਲੇ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਜਗਤ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰਦੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲੈ।" ਫਿਰ, ਖ਼ਰਾ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰਾ ਰਥ ਜਲਦੀ ਲਿਆ, ਬਾਣ, ਧਨੁਸ਼, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਭਾਲੇ ਵੀ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਆਪ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਾਂਗਾ।" ਜਦ ਉਹ ਇਹ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੂਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਵੱਡਾ ਰਥ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਕਾਲੇ ਘੋੜੇ ਜੋਤੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਰਥ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗਾ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ, ਸੋਣੀਆਂ ਪਹੀਆਂ ਤੇ ਬਿਲੌਰ ਦੇ ਜਵੇਹਰਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ। ਉੱਤੇ ਮੱਛੀਆਂ, ਫੁੱਲ, ਦਰੱਖਤ, ਪਹਾੜ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ, ਸ਼ੁਭ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਤੇ ਤਾਰੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਝੰਡਿਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸੋਭਤ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਉਹ ਰਥ, ਖ਼ਰਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ ਲਿਆ। ਖ਼ਰਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦੇ ਰਥ, ਹਥਿਆਰ, ਤੇ ਝੰਡੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਚਲੋ!"। ਫਿਰ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਭਾਰੀ ਹਥਿਆਰ, ਰਥ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ, ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਪਈ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਗਦਾਵਾਂ, ਭਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਨੁਕੀਲੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਚੱਕਰ, ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਤੇ ਜਵੇਲਿਨ ਸਨ। ਉਹ ਲੰਬੇ ਬਾਣ, ਡਰਾਉਣੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੌਟੇ, ਵੱਡੇ ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਮੋਥੜੇ ਤੇ ਵਜਰ ਲੈ ਕੇ ਚੱਲ ਪਏ। ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਖ਼ਰਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਖ਼ਰਾ ਦਾ ਰਥ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋਏ, ਖ਼ਰਾ ਦਾ ਰਥ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਮੱਧ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਗਿਆ। ਖ਼ਰਾ, ਆਪਣੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ, ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਰਥਵਾਨ ਨੂੰ ਚੀਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਮਾਨੋ ਮੌਤ ਵਰਗਾ, ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਫੌਜ ਨਿਕਲੀ, ਉਨਾਂ ਉੱਤੇ ਖ਼ੂਨ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਮੀਂਹ ਪਈ, ਜੋ ਗਧੇ ਦੇ ਰੰਗ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਖ਼ਰਾ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਜੋੜੇ ਘੋੜੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਢਹਿ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਫੁੱਲ ਵਿਛੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੇੜੇ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ, ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਲਾਲ ਤੇ ਕਾਲਾ ਚੱਕਰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਉੱਚੇ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ, ਇਕ ਵੱਡਾ ਭਿਆਨਕ ਗਿੱਧ ਆ ਬੈਠਿਆ। ਜਨਸਥਾਨ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਮਾਸਖੋਰ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ, ਖ਼ਰਾ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੱਢਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ, ਪਰ ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਭੀ ਭਿਆਨਕ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਜੀਊਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਚੀਕਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ। ਮਹਾਨ ਬੱਦਲ, ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਤੇ ਲਾਲ-ਖੂਨ ਵਾਲੇ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਖ਼ੂਨ ਦੀ ਧਾਰਾ ਲੈ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਮਾਨੋ ਆਕਾਸ਼ ਹੀ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ, ਗੁੰਜਦਾਰ ਹਨੇਰੀ ਛਾ ਗਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰੋਮਾਂ ਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨਾ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਨਾ ਮੱਧ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਸਪਸ਼ਟ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ। ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ, ਬਿਨਾ ਸਮੇਂ ਦੇ, ਤਾਜ਼ੇ ਖੂਨ ਵਰਗੀ ਲਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਡਰਾਉਣੇ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ, ਖ਼ਰਾ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਚੀਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਬਗਲੇ, ਗਿੱਦੜ ਤੇ ਗਿੱਧ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ੁਭ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ, ਭਿਆਨਕ ਧੁਨੀਆਂ ਕਰਦੇ। ਬਲਾ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਉਗਲਦੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ, ਇਕ ਕਬੰਧ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਗਦਾ ਵਰਗਾ, ਸੂਰਜ ਨੇੜੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਮਹਾਨ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸਵਰਭਾਨੂ ਨੇ ਗਲਤ ਸਮੇਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪਕੜ ਲਿਆ। ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵੱਗਣ ਲੱਗੀ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿੱਟ ਗਈ। ਤਾਰੇ, ਜੋ ਜੁਗਨੂਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਰਾਤ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ। ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਤੇ ਮੱਛੀਆਂ ਲੁਕ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਸੁੱਕ ਕੇ ਮੁਰਝਾ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਖ਼ਰਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਫੌਜ, ਡਰਾਉਣੇ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪਈ।