ਰਾਵਣ ਦੀ ਭੈਣ ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ, ਜੋ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਹਾਰ ਗਈ ਸੀ, ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਖਰਾ ਕੋਲ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਕਸਾਇਆ ਕਿ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਆਪਣਾ ਬਦਲਾ ਲੈ। ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਮਿਲਿਆ, “ਤੂੰ ਇਹ ਦੋਨੋ ਮਨੁੱਖ—ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ—ਨੂੰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ। ਰਾਮ ਦੀ ਉਰਜਾ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵਧ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੂੰ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਮ, ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਸੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੈ।” ਇਸ ਦੁਖ ਅਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਕੋਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਪਈ ਸੀ, ਪੀੜਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਮਾਰਦੀ ਹੋਈ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਨ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯ ਕਾਂਡ ਦੀ ਬਾਈਂਵੀ ਅਧਿਆਇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਨੇ ਖਰਾ ਨੂੰ ਉਕਸਾਇਆ, ਖਰਾ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਬੜੀ ਗੁੱਸੇ ਭਰੀਆਂ ਤੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲੀਆਂ ਕਹੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰਾ ਇਹ ਗੁੱਸਾ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਤੋਂ ਉੱਠਿਆ ਹੈ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ। ਇਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਲੂਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ। ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ—ਇੱਕ ਆਮ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਮਰ ਮੁਕਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਅੱਜ ਹੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਗਵਾ ਦੇਵੇਗਾ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹੰਝੂ ਰੋਕ ਲੈ, ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਦੇ। ਮੈਂ ਰਾਮ ਤੇ ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਯਮਲੋਕ ਭੇਜ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਅੱਜ ਤੂੰ ਰਾਮ ਦਾ ਗਰਮ ਖੂਨ ਪੀਏਂਗੀ, ਜਦ ਮੇਰੀ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਵੇਗਾ।” ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਵਾਹ ਵਾਹ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ। ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਸਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਬੁਰਾ ਭਲਾ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਖਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਦੂਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਬੇਹੱਦ ਜੰਗੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਉੱਤੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਕਾਲੇ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ, ਦੂਸ਼ਣ। ਮੇਰਾ ਰਥ, ਧਨੁਸ਼, ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ ਲਿਆ।” “ਮੈਂ ਖੁਦ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਰਾਮ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਪੌਲਸਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।” ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਖਰਾ ਨੇ ਇਹ ਆਖਿਆ, ਦੂਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁਤਿਆ ਹੋਇਆ ਮਹਾਨ ਰਥ ਲਿਆਇਆ। ਉਹ ਰਥ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਪਹੀਆਂ, ਮਣਕਿਆਂ ਵਾਲਾ ਜੋਤ, ਮਛੀਆਂ, ਫੁੱਲ, ਦਰੱਖਤ, ਪਹਾੜ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੰਨ ਤੇ ਸੂਰਜ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚਿੱਤਰਕਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਝੰਡੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਘੰਟੀਆਂ, ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਘੋੜੇ ਜੁਤੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਖਰਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਲਿਆ। ਖਰਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦੇਖੀ—ਰਥ, ਜੰਗੀ ਸਾਜੋ-ਸਾਮਾਨ, ਝੰਡੇ, ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ—ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, “ਚੱਲੋ!” ਦੂਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਫੌਜ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਬਕਤਰਬੰਦ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਪਈ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਗਦਾ, ਭਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਸੂਲ, ਤੇਜ਼ ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏ, ਮਗਰਮੱਛ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਹਥਿਆਰ, ਅਤੇ ਬੜੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਵੱਜਰ ਸਨ। ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਖਰਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਉੱਤੇ, ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖਰਾ ਦਾ ਰਥ ਵੀ ਚੱਲ ਪਿਆ। ਜਦ ਇਹ ਭਾਰੀ ਫੌਜ ਚੱਲੀ, ਖਰਾ ਦੇ ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨੇ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਭਰ ਦਿਤੀਆਂ। ਖਰਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਯਮ ਵਾਂਗ ਤਿਆਰ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥਵਾਨ ਨੂੰ ਉਕਸਾਇਆ, ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੱਜ ਕੇ ਚੀਕਿਆ। ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਤੇਈਂਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਫੌਜ ਨਿਕਲੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਖੂਨ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਉਲਝਣ ਵਾਲੀ ਮੀਂਹ ਪਈ, ਜੋ ਗਧੇ ਦੇ ਰੰਗ ਵਰਗੀ ਲਾਲ ਸੀ। ਖਰਾ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਘੋੜੇ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਅਚਾਨਕ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਕਾਲਾ ਤੇ ਲਾਲ ਗੋਲ ਚੱਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਜਲਦੀ ਘੁੰਮਦਾ ਪਹੀਆ, ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ ਇਕ ਵੱਡਾ, ਡਰਾਉਣਾ ਗਿੱਧ ਆ ਬੈਠਾ। ਜਨਸਥਾਨ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ, ਖਰਾ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੱਢਦੇ ਹੋਏ, ਆ ਕੇ ਭਿਆਨਕ ਧੁਨੀਆਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਹੱਦ ਤੱਕ ਮੰਗਲਮਈ, ਰਾਤ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੇ ਸਨ। ਬੱਦਲ, ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਖੂਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਭਿਆਨਕ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰੋਮਾਂ ਤੇ ਲੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ; ਨਾ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਨਾ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦੀਆਂ। ਸਵੇਰ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਵੇਲੇ ਦੀ ਕੋਈ ਪਛਾਣ ਨਾ ਰਹੀ, ਸਵੇਰ ਨਵੇਂ ਖੂਨ ਦੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਫਿਰ, ਡਰਾਉਣੇ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ, ਖਰਾ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਚੀਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਬਗਲੇ, ਗਿੱਦੜ ਤੇ ਗਿੱਧ ਮੰਦ-ਮੰਦ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੱਢਦੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੰਦ-ਸੂਚਕ ਲੱਭਦੇ। ਬਾਲਾ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਉਗਲਦੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਇਕ ਕਬੰਧ, ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਵਾਂਗ, ਸੂਰਜ ਕੋਲ ਦਿਸਿਆ। ਮਹਾਨ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸਵਰਭਾਨੂ ਨੇ ਗਲਤ ਸਮੇਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪਕੜ ਲਿਆ; ਹਵਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗਣ ਲੱਗੀ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿੱਟ ਗਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਖਰਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਭਾਰੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਫੌਜ, ਭਿਆਨਕ ਅਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੱਲ ਯੁੱਧ ਲਈ ਵਧ ਰਹੇ ਸਨ।