ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੇ ਠੀਕ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਤੇਜ਼ ਰਣਵੀਰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤੇ, ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨਾਮਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਬੇਅੰਤ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਖਤਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ। ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦੇ ਮਗਰਮੱਛ ਅਤੇ ਡਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੁਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਬਚਾਉਂਦਾ? ਜੋ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਲਈ ਆਏ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਮ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਜੇਕਰ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਜਾਂ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਲਈ ਕੁਝ ਦਇਆ ਹੈ, ਜਾਂ ਰਾਮ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਕੋਈ ਤਾਕਤ ਜਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਰਾਤ-ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਤਾਂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਖਤਮ ਕਰ। ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਅੱਜ ਰਾਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ, ਨਿਰਲੱਜ਼! ਮੇਰੀ ਰਾਏ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਰਾਮ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਲਸ਼ਕਰ ਨਾਲ ਵੀ, ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੀਰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਝੂਠੀ ਹੈ। ਜਲਦੀ ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਚਲੇ ਜਾ, ਜਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮੂਰਖਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ 'ਤੇ ਕਲੰਕ ਲਾ ਲੈਗਾ। ਤੂੰ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਉਹ ਦੋ ਮਰਦਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਨਾ ਸ਼ਕਤੀ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਤੇਰਾ ਕੀ ਵਜੂਦ? ਰਾਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਮ, ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਸੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਕੋਲ, ਦੁਖੀ ਅਤੇ ਬੇਹੋਸ਼, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੇਟ 'ਤੇ ਹੱਥ ਮਾਰ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਰੋਈ। ਹੁਣ, ਅਰੰਨਿਆ ਕੰਡ ਦੇ ਵਿਖਾਤੀ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਬਾਈਂਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਦੇ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਯੋਧਾ ਖਰ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚ, ਖਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਕਹੇ। "ਇਹ ਮੇਰਾ ਗੁੱਸਾ, ਤੇਰੇ ਅਪਮਾਨ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ; ਇਹ ਰੋਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਲੂਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ। ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ—ਇੱਕ ਮਰਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਗਭਗ ਮੁਕ ਚੁੱਕੀ; ਅੱਜ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਗਵਾ ਲਵੇਗਾ।" "ਆਪਣੀ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂ ਰੋਕ ਲੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਘਬਰਾਹਟ ਛੱਡ ਦੇ; ਮੈਂ ਰਾਮ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿਆਂਗਾ। ਅੱਜ, ਤੂੰ ਰਾਮ ਦਾ ਤਾਜਾ ਖੂਨ ਪੀਵੇਂਗੀ, ਜਦ ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੁਹਾੜੇ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਨਿਕਮਮਾ ਪੈ ਜਾਵੇਗਾ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ।" ਖਰ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮੂੜਤਾ ਵਿੱਚ, ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਕਹੇ, ਹੁਣ ਮੁੜ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਖਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਦੂਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੀਖੇ ਅਤੇ ਨਿਰੰਤਰ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਾਲੀ ਘਟਾ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਤਿਆਰ ਹਨ; ਇਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ, ਮ੍ਰਿਦੁਵਾਦੀ।" "ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਰਥ ਲਿਆ, ਮ੍ਰਿਦੁਵਾਦੀ, ਤੀਰ, ਅਨੇਕ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਤੇਜ਼ ਬਰਢੀਆਂ, ਅਤੇ ਬਾਣ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਵਿਅਕਤ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਵੱਡੇ-ਆਤਮਾ ਪੌਲਸਤਿਆਂ ਸਮੇਤ।" ਇਉਂ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, ਦੂਸ਼ਣਾ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਰਥ ਲਿਆ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਚਿਤਕਬਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਰਥ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ, ਉੱਚੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹੀਏ, ਅਤੇ ਬਿਲੌਰੀ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ, ਮੱਛੀਆਂ, ਫੁੱਲ, ਦਰੱਖਤ, ਪਹਾੜ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, auspicious ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਅਤੇ ਤਾਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਝੰਡੀਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਵਧੀਆ ਘੰਟੀਆਂ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਖਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰ ਲਈ। ਖਰ ਨੇ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦੇਖ ਕੇ—ਰਥ, ਬਕਤਰ, ਹਥਿਆਰ, ਝੰਡੀਆਂ—ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਚੱਲੋ!" ਦੂਸ਼ਣਾ ਨੂੰ। ਫਿਰ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਡਰਾਉਣੀ ਬਕਤਰ, ਹਥਿਆਰ, ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ, ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਪਈ। ਉਹ ਕਲਬ, ਬਰਢ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਪਹੀਏ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਜੈਵਲਿਨ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਲੰਸ, ਡਰਾਉਣੀ ਲੋਹ ਦੀਆਂ ਲਾਠੀਆਂ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਧਨੁ, ਗਦਾਵਾਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਠੋਕ, ਤੇ ਸੌਂਪ, ਸਭ ਡਰਾਉਣੇ ਦਿਸਦੇ, ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਖਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ, ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਕੇ, ਖਰ ਦਾ ਰਥ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਿੱਛੇ ਤੁਰਿਆ। ਖਰ ਦੇ ਰਥ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤੀ। ਖਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਵਧ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਆਵਾਜ਼ ਕਠੋਰ, ਆਪਣੇ ਚਰੋਟੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਚੀਕ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਘਟਾ ਵਾਂਗ ਗਰਜਦੇ ਹੋਏ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ, ਅਰੰਨਿਆ ਕੰਡ ਦੇ ਤੇਈਂਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ, ਅਸ਼ੁਭ ਫੌਜ ਨਿਕਲ ਪਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਗਧੇ ਵਾਂਗ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਡਰਾਉਣੀ, ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਖੂਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮੀਂਹ ਪਈ। ਖਰ ਦੇ ਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ, ਰਾਜ-ਮਾਰਗ 'ਤੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਅਚਾਨਕ ਡਿੱਗ ਗਏ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਇੱਕ ਕਾਲਾ ਤੇ ਖੂਨ-ਰੰਗਾ ਚੱਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਧਧਕਦਾ ਪਹੀਆ, ਦਿਸਣ ਲੱਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਖਰ ਦੀ ਆਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਈ, ਪਰ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਡਰ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਛਾ ਗਏ।