ਜਦ ਖਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਸ਼ੂਰਨਖਾ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਲੋੜਦੀ ਤੇ "ਹਾਏ! ਰਾਖਾ!" ਚੀਕਦੀ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ। ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਤੂੰ ਇਹ ਚੀਕਾਂ ਕਿਉਂ ਮਾਰ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਜਦ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਸਹਾਇ ਕਿਉਂ ਸਮਝਦੀ ਹੈਂ? ਉੱਠ, ਆਪਣੀ ਹਿੰਮਤ ਇਕੱਠੀ ਕਰ, ਇਹ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਛੱਡ ਦੇ।" ਖਰ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੂਰਨਖਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੰਝੂ ਪੁੰਝ ਲਏ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਕੰਨ ਤੇ ਨੱਕ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੌਦਾਂ ਬਹਾਦਰ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਰਾਘਵ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਭੇਜੇ ਸਨ। ਪਰ ਉਹ ਸਾਰੇ, ਜਿਹੜੇ ਗੁੱਸੇ ‘ਚ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਗਏ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਮੈਂ ਜਦ ਉਹ ਤੇਜ਼ ਯੋਧੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ‘ਚ ਜ਼ਮੀਨ ‘ਤੇ ਡਿੱਗਦੇ ਵੇਖੇ, ਤੇ ਰਾਮ ਦਾ ਵੱਡਾ ਕਾਰਜ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਡਰ ਲੱਗ ਗਿਆ। "ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਡਰੀ, ਵਿਹਲੜੀ ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਤਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ! ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੈਨੂੰ ਖਤਰਾ ਹੀ ਖਤਰਾ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦੇ ਮਗਰਮੱਛ ਤੇ ਡਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਹਨ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਬਚਾਉਂਦਾ? "ਜਿਹੜੇ ਮਾਸ-ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਲਈ ਆਏ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਮ ਦੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਉੱਤੇ ਰਤਾ ਭਰ ਵੀ ਦਇਆ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਰਾਮ ਵਿਰੁੱਧ ਕੁਝ ਤਾਕਤ ਜਾਂ ਹਿੰਮਤ ਹੈ, ਤਾਂ, ਹੇ ਰਾਤ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦੰਡਕ ਅਰਣਿਆ ਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ। ਜੇ ਤੂੰ ਅੱਜ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਮਾਰੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗੀ। ਮੇਰੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੂੰ ਰਾਮ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। "ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਵੀ ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਹਾਦਰ ਆਖਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਝੂਠੀ ਹੈ। ਜਲਦੀ ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ ਸਮੇਤ ਨਿਕਲ ਜਾ, ਜਾਂ ਉਹ ਮੂਰਖਾਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਨਾਕ ਕਟਵਾ ਲਵੇਂਗਾ। ਤੂੰ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਫਿਰ ਇੱਥੇ ਤੇਰਾ ਰਹਿਣਾ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦਾ? ਨਾ ਤੈਨੂੰ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਬਲ। ਰਾਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਅੱਗੇ ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਮ, ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਸੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਕੋਲ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਪੇਟ ਪਿੱਟਦੀ ਹੋਈ, ਗਹਿਰੀ ਵਿਆਕੁਲਤਾ ਨਾਲ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੂਰਨਖਾ ਵਲੋਂ ਉਕਸਾਏ ਜਾਂਦੇ, ਯੋਧਾ ਖਰ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਕਹੇ। ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰਾ ਗੁੱਸਾ, ਜਿਸਦਾ ਕਾਰਨ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੋਇਆ ਇਹ ਉਪਮਾਨ ਹੈ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ; ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ—ਉਹ ਤਾਂ ਇਕ ਮਰਣਯੋਗ ਮਨੁੱਖ ਹੈ। ਅੱਜ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਖੋ ਬੈਠੇਗਾ। "ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹੰਝੂ ਰੋਕ ਲਏਂ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਦੇ। ਮੈਂ ਰਾਮ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਅੱਜ ਹੀ ਯਮਲੋਕ ਭੇਜ ਦਿਆਂਗਾ। ਅੱਜ ਤੂੰ ਰਾਮ ਦਾ ਗਰਮ ਲਹੂ ਪੀਵੇਂਗੀ, ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿਆਂਗਾ।" ਖਰ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੂਰਨਖਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਮੂਰਖਤਾ ਵਿਚ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚ ਮਹਾਨ, ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ। ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੜੇ ਬੋਲ ਕਹੇ, ਹੁਣ ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਖਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਾਪਤੀ, ਦੂषण ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਬੜੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਡੋਲ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਤਤਪਰ ਹਨ। ਉਹ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਵਿਚ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਇਕੱਠੇ ਕਰ, ਹੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ। ਮੇਰਾ ਰਥ ਵੀ ਜਲਦੀ ਲਿਆ, ਨਾਲ ਹੀ ਧਨੁਸ਼, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਭਾਲੇ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਬੇਕਾਬੂ ਰਾਮ, ਜੋ ਯੁੱਧ 'ਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂ, ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਸਮੇਤ।" ਇਹ ਦੱਸਣ ਤੇ, ਦੂषण ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਇਆ। ਉਹ ਰਥ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਸੁੱਚੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹੀਏ, ਬਿੱਲੌਰੀ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲਾ ਜੋੜ, ਮੱਛੀਆਂ, ਫੁੱਲ, ਦਰੱਖਤ, ਪਹਾੜ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ, ਸ਼ੁਭ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਝੰਡੀਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਵਧੀਆ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਖਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਸ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ। ਖਰ ਨੇ ਜਦ ਵੱਡੀ ਫੌਜ—ਰਥਾਂ, ਕਵਚ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ—ਦੇਖੀ, ਤਾਂ ਦੂषण ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਚੱਲੋ!"। ਫਿਰ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਫੌਜ, ਭਾਰੀ ਕਵਚ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ, ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਉੱਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਦਹਾੜਦੀ ਹੋਈ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਪਈ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਗਦਾਵਾਂ, ਭਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਬਹੁਤ ਨੁਕੀਲੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਚੱਕਰ, ਮਗਰਮੱਛ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਹਥਿਆਰ, ਜੈਵਲਿਨ, ਲੰਬੇ ਭਾਲੇ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਲੋਹ ਦੀਆਂ ਸਲਾਖਾਂ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼, ਗਦਾਵਾਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਮੋਸਲ ਤੇ ਵਜਰ ਸਨ—ਸਾਰੇ ਹੀ ਡਰਾਉਣੇ ਦਿੱਖ ਵਾਲੇ। ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਖਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਸਨ, ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਖਰ ਦਾ ਰਥ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪਿਆ।