ਸੂਰਪਣਖਾ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਖ਼ਰਾ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਦਦ ਲਈ ਉਸ ਕੋਲ ਆਈ ਸੀ। ਖ਼ਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਆਪਣੇ ਸੂਰਵੀਰ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਭੇਜੇ ਸਨ—ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੁੜ ਰੋ ਕਿਉਂ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਉਹ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਤੇ ਭਲਮਨਸਾਂ ਹਨ; ਜੇ ਉਹ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਇਹ ਕੀ ਹੋਇਆ? ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ 'ਹਾਏ, ਰਾਖਾ!' ਕਹਿ ਕੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਕਿਉਂ ਤੜਪ ਰਹੀ ਹੈਂ। ਜਦ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਕੇ ਕਿਉਂ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀ ਹੈਂ? ਉੱਠ, ਉੱਠ! ਇਹ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਛੱਡ ਦੇ, ਦਿਲੋਂ ਹੌਸਲਾ ਰੱਖ।" ਖ਼ਰਾ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਆਸਰਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਸੂਰਪਣਖਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੰਝੂ ਪੂੰਝੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ ਹਾਂ—ਮੇਰੇ ਕੰਨ ਤੇ ਨੱਕ ਕਟੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਖ਼ੂਨ ਵਗ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੌਦਾਂ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ਼ਸ ਭੇਜੇ, ਜੋ ਰਾਘਵ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਗਏ। ਪਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੂਰਮੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਭਾਲੇ ਤੇ ਭਾਲੀਆਂ ਸਨ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਸੁੱਟੇ। ਜਦ ਮੈਂ ਉਹ ਤੇਜ਼ ਰਾਖਸ਼ਸ ਪਲ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਦੇ ਵੇਖੇ ਤੇ ਰਾਮ ਦਾ ਵੱਡਾ ਕਾਰਜ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਡਰ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਡਰੀ ਹੋਈ, ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਹਾਂ; ਹਰ ਪਾਸੇ ਖ਼ਤਰਾ ਵੇਖ ਕੇ ਮੁੜ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦੇ ਮਗਰਮੱਛ ਤੇ ਡਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਹਨ—ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਬਚਾਉਂਦਾ? ਜਿਹੜੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਨੂੰ ਆਏ, ਉਹ ਰਾਮ ਦੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਲਈ ਦਇਆ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਰਾਮ ਵਿਰੁੱਧ ਕੋਈ ਤਾਕਤ ਜਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਤਾਂ, ਹੇ ਰਾਤ ਦੇ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਦੰਡਕ ਅਰਨਯ ਦੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਮੂਲ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਾਰ। ਜੇ ਤੂੰ ਅੱਜ ਰਾਮ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦੇਵਾਂਗੀ; ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਤੂੰ ਰਾਮ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਸਕੇਂਗਾ।" "ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਵੀ ਉਸ ਮਹਾਂਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੂਰਵੀਰ ਆਖਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਝੂਠੀ ਹੈ। ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਆਪਣਿਆਂ ਸਮੇਤ ਤੁਰ ਜਾ, ਜਾਂ ਉਹ ਮੂਰਖਾਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਉੱਤੇ ਕਲੰਕ ਲਿਆਵੇਂਗਾ। ਤੂੰ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਇਹ ਦੋਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ—ਇਥੇ ਤੇਰਾ ਜੀਵਨ ਕਿਸ ਕੰਮ ਦਾ, ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਨਾ ਸ਼ਕਤੀ? ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੂੰ ਰਾਮ ਦੀ ਊਰਜਾ ਅੱਗੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਮ, ਦਸ਼ਰਥ ਪੁੱਤਰ, ਇਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਕੋਲ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਈ, ਸੂਰਪਣਖਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪੇਟ ਉੱਤੇ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਵਿਆਕੁਲਤਾ ਨਾਲ ਰੋ ਪਈ। ਫਿਰ, ਜਦ ਸੂਰਪਣਖਾ ਨੇ ਖ਼ਰਾ ਨੂੰ ਉਕਸਾਇਆ, ਤਾਂ ਖ਼ਰਾ ਨੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕਰੜੇ ਬੋਲ ਬੋਲੇ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰਾ ਇਹ ਕ੍ਰੋਧ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਤੋਂ ਉਠਿਆ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ; ਇਹ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਲੁਹਿੜੀ ਹੋਈ ਲੂਣ ਵਾਲੀ ਲਹਿਰ। ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਤਾਕਤਵਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ—ਉਹ ਇਕ ਮਰਣਯੋਗ ਨਰ ਹੈ; ਅੱਜ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹੰਝੂ ਰੋਕ, ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ; ਮੈਂ ਅੱਜ ਰਾਮ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਯਮਲੋਕ ਭੇਜ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਅੱਜ ਤੂੰ ਰਾਮ ਦਾ ਗਰਮ ਖ਼ੂਨ ਪੀਵੇਂਗੀ, ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਾ ਕੇ ਮਾਰਾਂਗਾ।" ਇਹ ਬਾਤਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੂਰਪਣਖਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਮੂਰਖਤਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ। ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਰੜੇ ਬੋਲ ਕਹੇ ਸਨ, ਹੁਣ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣ ਕੇ ਖ਼ਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਦੂਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਭਿਆਨਕ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਿਰਭੀਕ ਰਾਖਸ਼ਸ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਉਹ ਸਭ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਵਿੱਚ ਹਨ; ਇਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ, ਹੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ।" "ਫੌਰਨ ਮੇਰੀ ਰਥ ਲਿਆ, ਨਾਲ ਹੀ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਭਾਲੇ ਵੀ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਅੱਗੇ ਅੱਗੇ ਚਲ ਕੇ, ਉਸ ਅਣਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ, ਯੁੱਧ-ਕੁਸ਼ਲ ਰਾਮ ਦਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਪੌਲਸਤੀ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਜਦ ਖ਼ਰਾ ਐਸਾ ਆਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਦੂਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਚਮਕਦਾਰ, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਰਥ ਲਿਆਇਆ, ਜੋ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਉਹ ਰਥ ਸੁਨਹਿਰੀ ਚੱਕਿਆਂ, ਕੈਟਸ-ਆਈ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਜੋਤ, ਮੱਛੀਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ, ਦਰੱਖਤਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੰਨ ਤੇ ਸੂਰਜ, ਸ਼ੁਭ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਰਥ ਉੱਤੇ ਝੰਡੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਵਧੀਆ ਘੰਟੀਆਂ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਘੋੜੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੋਤਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਖ਼ਰਾ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਸ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਖ਼ਰਾ ਨੇ ਜਦ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦੇ ਰਥ, ਬਕਤਰ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਝੰਡੇ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਦੂਸ਼ਣ ਰਾਹੀਂ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, "ਚੱਲੋ!"। ਫਿਰ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਬਕਤਰ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ, ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਗੱਜਦੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਪਈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਹੱਥੀਂ ਗਦਾਂ, ਭਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਬਹੁਤ ਨੁਕੀਲੇ ਕੁਹਾੜੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਚੱਕਰ, ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਗਦਾਂ ਤੇ ਜਾਵਲਿਨ ਲੈ ਕੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।