ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋ ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਖਰਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਦੁੱਖ-ਭਰੇ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਚੌਦਾਂ ਰਾਛਸ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਸਿੱਧਾ ਵਧੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਘਵ, ਜੋ ਅਜੈਯ ਸੀ, ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਭਾਲੇ ਸੁੱਟੇ। ਚੌਦਾਂ ਦੇ ਚੌਦਾਂ ਭਾਲੇ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੇ ਗਏ। ਪਰ ਰਾਮ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਭਾਲੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਨਾਰਾਚ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਾਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚੌਦਾਂ ਬੜੇ ਤੇਜ਼, ਪੱਥਰ ਦੀ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਿਆ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਰਾਛਸਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾਇਆ। ਉਹ ਰਾਛਸ ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਬਿਲਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਓਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਚੱਕ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਲ਼ੇ ਹੋਏ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਪਏ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਹ ਖੂਨ ਵਿੱਚ ਲਥਪਥ, ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਨਿਰਜੀਵ ਪਏ ਰਹਿ ਗਏ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ। ਉਹ, ਜਿਸ ਦੇ ਲਹੂ ਦਾ ਰੰਗ ਕੁਝ ਸੁੱਕ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਖਰਾ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਮੁੜ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੇ-ਰਸ ਹੋਈ ਬੇਲ ਹੋਵੇ। ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਕੋਲ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਈ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੀਲਾ ਪੈ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਹੱਥ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਾਛਸ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖੇ, ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਖਰਾ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਰਾਮ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਛਸ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਮਹਾਨ ਵਾਲ਼ਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰੰਯਕਾਂਡ ਦਾ ਇਕਵੀ ਸੰਗ੍ਰਥ (ਸਰਗ)। ਜਦ ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਮੁੜ ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਖਰਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਫ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਕੋਲ ਸਹਾਇਤਾ ਲੈਣ ਆਈ ਸੀ। "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਉਹ ਚੌਦਾਂ ਵੀਰ ਰਾਛਸ ਭੇਜੇ ਸਨ—ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੁੜ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ?" ਖਰਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਾਫ਼ਾਦਾਰ ਤੇ ਭਲਮਨਸ ਰਾਛਸ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਦੇ ਪਾਬੰਦ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਉਹ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਦੱਸ, ਤੂੰ 'ਹਾਏ ਰਾਖਾ!' ਕਹਿ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਉਂ ਲੋਟ ਰਹੀ ਹੈਂ?" "ਜਦ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਬੇਸਹਾਰਾ ਵਾਂਗ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਉੱਠ, ਇਹ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਛੱਡ ਦੇ।" ਖਰਾ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਧੀਰਜ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂ ਪੋਂਝੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਕੰਨ ਤੇ ਨੱਕ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਮੈਂ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੌਦਾਂ ਵੀਰ ਰਾਛਸ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਕਰਕੇ ਭੇਜੇ ਕਿ ਉਹ ਰਾਘਵ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣ। ਪਰ ਉਹ ਸਾਰੇ, ਜੋ ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਸ਼ੂਲਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸਨ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।" "ਜਦ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਤੇਜ਼ ਰਾਛਸ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ ਹਨ, ਤੇ ਰਾਮ ਦਾ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨਾਮਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਡਰ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਡਰੀ ਹੋਈ, ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਤ ਦੇ ਰਾਖਾ! ਹਰ ਪਾਸੇ ਖਤਰਾ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦੇ ਮਗਰਮੱਛ ਤੇ ਡਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਹਨ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਬਚਾਉਂਦਾ?" "ਜੋ ਰਾਛਸ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਲਈ ਆਏ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਮ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਾਰੇ ਪਏ ਹਨ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ, ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਰਾਛਸਾਂ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਦਇਆ ਹੈ, ਜਾਂ ਰਾਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੋਈ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੰਡਕ ਅਰਣ੍ਯ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਰਾਛਸਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰ। ਜੇ ਤੂੰ ਅੱਜ ਰਾਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰੇਗਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗੀ। ਮੇਰੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੂੰ ਰਾਮ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।" "ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਵੀ ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੀਰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਝੂਠੀ ਹੈ। ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ ਸਮੇਤ ਤੁਰ ਜਾ, ਜਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਕਲੰਕ ਲਾ ਲਏਂ। ਤੂੰ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਇਹ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਫਿਰ ਇੱਥੇ ਤੇਰਾ ਕੀ ਅਸਤੀਤਵ ਹੈ, ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਤੇ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਘੱਟ ਹੈ?" "ਰਾਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਅੱਗੇ ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮਰ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਮ, ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਸੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਕੋਲ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪੇਟ ਤੇ ਮਾਰਦੀ, ਉੱਚੀ ਉੱਚੀ ਰੋਈ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਮਹਾਨ ਵਾਲ਼ਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰੰਯਕਾਂਡ ਦਾ ਬਾਈਵਾਂ ਸਰਗ। ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇਜਕ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਖਰਾ ਨੇ ਰਾਛਸਾਂ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ। "ਮੇਰਾ ਇਹ ਗੁੱਸਾ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਬੇਇੱਜਤੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ; ਇਹ ਕਦੇ ਰੁਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਲੂਣ ਵਾਲਾ ਸਮੁੰਦਰ।" "ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ—ਉਹ ਤਾਂ ਇਕ ਆਮ ਮਾਨਵ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਮਰ ਮੁਕਣ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਅੱਜ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਗਵਾ ਦੇਵੇਗਾ।" "ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹੰਝੂ ਰੋਕ ਲੈ, ਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਛੱਡ ਦੇ; ਮੈਂ ਅੱਜ ਰਾਮ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਯਮਲੋਕ ਭੇਜ ਦੇਵਾਂਗਾ।" "ਅੱਜ ਤੂੰ ਰਾਮ ਦਾ ਗਰਮ ਖੂਨ ਪੀਵੇਂਗੀ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਰਾਛਸੀ।" ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਖਰਾ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲੇ, ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਮੂਰਖਤਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਮੁੜ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਖਤ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ ਸਨ, ਹੁਣ ਮੁੜ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਖਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਦੂਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਛਸ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਨਿਰੰਤਰ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਦੇ ਪਾਬੰਦ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਚੌਦਾਂ ਰਾਛਸਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਹੋਇਆ, ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਨੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਖਰਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਪੁਕਾਰਿਆ, ਤੇ ਖਰਾ ਨੇ ਆਪੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਵੱਡੇ ਯੁੱਧ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਲਈ।