ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰਾਵਣ ਦੀ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਦਾਨਵ, ਗੰਦਰਵ, ਯਕਸ਼, ਪੰਛੀ ਅਤੇ ਨਾਗ ਵੀ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਵੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਜੋ ਕਿ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ ਰਾਵਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗ 'ਚ ਜਾਣ ਦੀ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਕਿ ਸੁੰਡਾ ਅਤੇ ਉਪਸੁੰਡਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਕੇ, ਕੌਸ਼ਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਚ ਇੱਕ ਅਗਨਿ ਉੱਗੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਬੜੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਰਾਜਾ ਦੇ ਵਚਨ ਨੂੰ ਪਿਛੇ ਛੱਡਣਾ ਰਘੁ ਦੇ ਘਰ ਦੇ ਲਈ ਢੰਗ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇੱਥੋਂ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਉਸ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਗਈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਡਰ ਫੈਲ ਗਿਆ। ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ, ਜੋ ਕਿ ਸਦਾ ਧਰਮ ਵਿਚ ਸਥਿਰ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਦਿਲਾਇਆ ਕਿ ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਹਨ। ਰਾਮ, ਜੋ ਕਿ ਸਾਰੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਧਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਨੂੰ ਭੇਜਣਾ ਹੀ ਠੀਕ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਰਾਮ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕੌਸ਼ਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਜੋ ਕਿ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸਾਂਤਵਨਾ ਆਈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕੌਸ਼ਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਭੇਜਣ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਮਾਂ ਦੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਨਾਲ, ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਪਾਦਰੀ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਦੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਹੋਈ। ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਕੌਸ਼ਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਸਨ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲੇ, ਤਾਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਰਮ ਅਤੇ ਧੂੜ ਰਹਿਤ ਬ੍ਰੀਜ਼ ਚੱਲਣ ਲੱਗੀ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਸੰਗੀਤ ਨਾਲ ਸਾਥ ਸਾਥ ਭਗਵਾਨੀ ਢੋਲ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਅੱਗੇ ਚਲੇ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਸਜਦੇ ਹੋਏ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚੱਲੇ। ਦੋਨੋਂ ਭਾਈ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਵੱਖਰੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ ਜਿਵੇਂ ਅਸ਼ਵਿਨ ਆਪਣੇ ਦਾਦੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ 'ਚ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਲਏ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ ਇਸ ਯਾਤਰਾ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਹੈ।