ਖ਼ਰਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਉਸ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਉੱਤੇ ਗਿਦੜ ਅਤੇ ਗਿੱਧ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਝਪਟ ਪੈਣਗੇ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਮਾਸ ਨੋਚ-ਨੋਚ ਕੇ ਖਾਣਗੇ। ਨਾ ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਨਾ ਗੰਧਰਵ, ਨਾ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ, ਨਾ ਹੋਰ ਰਾਛਸ, ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਬਚਾ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ।" ਫਿਰ ਖ਼ਰਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਸੰਭਲਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ?" ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੁੱਸੇ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਕੇ, ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਰੋ ਪਈ ਤੇ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ, "ਉੱਥੇ ਦੋ ਨੌਜਵਾਨ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ, ਨਾਜੁਕ ਪਰ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਛਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਕਾਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮ੍ਰਿਗ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਨ।" "ਉਹ ਫਲ-ਮੂਲ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਜਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਤਪਸੀ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮਚਰੀਆ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ। ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਰਗੇ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਰਾਜਸੀ ਲਕੜੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਦੇਵ ਹਨ ਜਾਂ ਦਾਨਵ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ।" "ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ, ਹਰ ਗਹਿਣੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜੀ ਸੀ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ, ਉਸ ਔਰਤ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਇੰਨਾ ਦੁਖੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕੋਈ ਲਾਚਾਰ ਹੋਵਾਂ।" "ਮੇਰੀ ਪਹਿਲੀ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਮਾਰ ਦੇ ਅਤੇ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਖੂਨ ਪੀ ਲਵਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਖ਼ਰਾ ਬੜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਚੌਦਾਂ ਬੜੇ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਛਸਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਾਲ ਸਮੇਂ ਵਰਗੇ ਭਿਆਨਕ ਸਨ, ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, "ਦੋ ਆਦਮੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਛਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਕਾਲੀ ਮ੍ਰਿਗ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੇ, ਇੱਕ ਔਰਤ ਨਾਲ, ਡਰਾਉਣੇ ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹਨ।" "ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਤੇ ਉਹ ਮੰਦੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਓ; ਇਹ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਖੂਨ ਪੀਏਗੀ।" "ਰਾਛਸੋ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਪੂਰਾ ਕਰੋ—ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੌਂਦ ਦਿਓ।" "ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਦੋ ਭਰਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿਓਗੇ, ਤਾਂ ਇਹ (ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ) ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਖੂਨ ਪੀਏਗੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਚੌਦਾਂ ਰਾਛਸ ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਉਥੇ ਚਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡਦੇ ਬੱਦਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋਣ। ਫਿਰ ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ, ਡਰਾਵਣੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਰਾਘਵ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਚ ਪਹੁੰਚੀ ਤੇ ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਸੀਤਾ ਬਾਰੇ ਰਾਛਸਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਮ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਸੀਤਾ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੀ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਰਾਘਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ, ਇਕ ਪਲ ਰੁਕ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਕੋਲ ਰਹਿ; ਮੈਂ ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।" ਰਾਮ ਦੇ ਇਹ ਹੁਕਮ ਸੁਣਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਦੇ ਹੋ।" ਰਾਘਵ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਡੋਰੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਤੇ ਰਾਛਸਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, "ਅਸੀਂ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਭਰਾ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਸੀਤਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹਾਂ।" "ਅਸੀਂ ਫਲ-ਮੂਲ ਖਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਚਰੀਆ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਾਂ—ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਕਿਉਂ ਤੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ?" "ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਪਾਪੀ ਰਾਛਸਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਅਤਿਆਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਮਾਰਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।" "ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੋ, ਖੁਸ਼ ਰਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਭੱਜੋ ਨਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਪਿਆਰੀ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇੱਥੋਂ ਚਲੇ ਜਾਓ, ਰਾਤ ਦੇ ਵਸਣ ਵਾਲਿਆਂ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੌਦਾਂ ਰਾਛਸ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹਤਿਆਰੇ ਸਨ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਬੜੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰ ਆਏ। ਉਹ ਬੜੇ ਭਿਆਨਕ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ, ਕੜਵੀ ਤੇ ਹਾਸੇ ਵਾਲੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਆਖਣ ਲਗੇ, "ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਮਹਾਬਲੀ ਖ਼ਰਾ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਚੁਕਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਅਕੇਲਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀਆਂ ਹੱਥੋਂ ਮਰ ਜਾਵੇਂਗਾ।" "ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਜੋ ਤੂੰ ਅਕੇਲਾ ਅਸੀਂ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਸਕੇਂ, ਜੰਗ ਕਰਨਾ ਤਾਂ ਦੂਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ!" "ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ, ਗਦਾ, ਭਾਲੇ, ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਜਾਨ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਧਨੁਸ਼ ਸਭ ਕੁਝ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਚੌਦਾਂ ਰਾਛਸ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸਿੱਧਾ ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਾਲੇ ਰਾਘਵ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੇ, ਪਰ ਰਾਮ, ਜੋ ਅਜੇਤ ਸੀ, ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਨਾਰਾਚ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ। ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਚੌਦਾਂ ਨੁਕੀਲੇ, ਪੱਥਰ ਦੀ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਤੇ ਰਾਛਸਾਂ ਉੱਤੇ ਤਾਣੇ। ਉਹ ਰਾਛਸ ਜਿਵੇਂ ਬਿਲਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਸੱਪ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਛਿਦਰ ਗਏ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਕੱਟੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ ਮਿੱਟੀ 'ਤੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਖੂਨ ਵਿੱਚ ਲਥਪਥ, ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਪਏ ਰਹੇ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਨੂੰ ਗ਼ੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ, ਜਿਸ ਦਾ ਖੂਨ ਕੁਝ ਸੁੱਕ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਖ਼ਰਾ ਕੋਲ ਗਈ, ਤੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਫਿਰ ਜਿਵੇਂ ਰਸ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋਈ ਬੇਲ, ਡਿੱਗ ਪਈ। ਗਹਿਰੀ ਪੀੜ੍ਹ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉੱਚੀ ਚੀਖ ਮਾਰੀ, ਕੰਬਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਅੰਸੂ ਵਗਾਏ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੀਲਾ ਪੈ ਗਿਆ।