ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗੰਭੀਰ ਚਿੰਤਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਬੁਰੇ ਇਰਾਦਿਆਂ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਖੜੇ ਹੋਣਾ ਬਹੁਤ ਜਰੂਰੀ ਸੀ। ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਰਾਖਸ਼ਸ ਰਾਵਣ ਸੀ, ਜੋ ਪੌਲਸਤਿਆ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਇੱਕ ਬੂਨ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਰਾਵਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤਿ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਵੈਸ਼ਰਵਾਣ ਦਾ ਭਾਈ ਅਤੇ ਸਾਧੂ ਵਿਸ਼ਰਵਾਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਖੁਦ ਯਗਿਆ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਉਸਦੇ ਉਕਸਾਉਣ 'ਤੇ, ਦੋ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਾਖਸ਼ਸ—ਮਾਰੀਚ ਅਤੇ ਸੁਭਾਹੂ—ਯਗਿਆ ਨੂੰ ਵਿਘਨ ਪਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਸਾਥ ਦੇਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਬਹੁਤ ਥੋੜੀ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਤੋਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਾਰੀਚ ਅਤੇ ਸੁਭਾਹੂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ਿਖਤ ਸੀ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਨਰਾਜ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਜਿਵੇਂ ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਝਕਕਾ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈ ਗਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਮਹਾਨ ਸਾਧੂ ਵਾਸਿਸ਼ਠ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਉਹ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰਾਘਵ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਰਾਖੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਭੇਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਿਆ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਸੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਰਾਮ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਵਾਸਿਸ਼ਠ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਰਾਮ ਨੂੰ ਯਗਿਆ ਦੇ ਯੋਗਤਾ ਵਾਲੇ ਸਾਧੂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸਾਥ ਭੇਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਮ, ਜੋ ਲੋਟਸ-ਨਿਗਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਚਲੇ, ਇੱਕ ਹੌਲੀ, ਧੂੜ-ਰਹਿਤ ਹਵਾ ਚੱਲਣ ਲੱਗੀ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਖੇ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦੇ, ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਰਾਖੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਕਰਨ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।