ਅਰੁਣ ਦੇ ਘਰੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਜਟਾਯੂ ਹਾਂ, ਸੈਂਪਾਤੀ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਸ਼ੇਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਾਣ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਥੀ ਬਣ ਕੇ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਜੰਗਲ ਬੜੀ ਕਠਿਨ ਥਾਂ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਪਿਆਰੇ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਜਾਓ, ਮੈਂ ਸੀਤਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ। ਰਾਘਵ ਨੇ ਜਟਾਯੂ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਇਹ ਦੋਸਤੀ ਸੁਣ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਮਿਥਿਲਾ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਉਸ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੰਛੀ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਪੰਚਵਟੀ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੇ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਸੀਤਾ ਤੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ, ਗੋਦਾਵਰੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਝੋਪੜੀ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ। ਰਾਘਵ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਆਸ਼ਰਮ ਆਏ, ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਝੋਪੜੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਤ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਲੱਗੇ। ਰਾਮ ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਝੋਪੜੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ, ਚੰਦਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਵੱਖ ਵੱਖ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਰਾਮ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਨ ਲਾਈ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਆ ਗਈ। ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਸੀ ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ, ਜੋ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਰਾਵਣ ਦੀ ਭੈਣ ਸੀ। ਉਹ ਰਾਮ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਦਾ ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ, ਕਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੰਬੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਹਾਥੀ ਵਰਗਾ ਚਾਲ, ਤੇ ਗੋਲ ਬਣੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਵੇਖੀਆਂ। ਉਹ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ, ਪਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਰਾਜਸੀ ਲਕੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਰਗਾ, ਤੇ ਕਾਮਦੇਵ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ।