ਕਸ਼ਯਪ ਜੀ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਕੁਝ ਧੀਆਂ—ਤਾਮਰਾ, ਕ੍ਰੋਧਵਸਾ, ਮਨੁ ਅਤੇ ਅਨਲਾ—ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੂੰ ਅਦਿਤੀ, ਦਿਤੀ, ਦਾਨੁ ਅਤੇ ਕਾਲਕਾ ਵਰਗੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਐਸੇ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇਗੀ ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹੋਣਗੇ, ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਹੀ ਸਮਰੱਥ ਹੋਣਗੇ। ਅਦਿਤੀ ਤੋਂ ਤੈਂਤੀ ਦੇਵਤੇ ਜੰਮੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆਦਿਤਯ, ਵਸੁ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਦਿਤੀ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਮਿਆ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ। ਨਰਕਾ, ਕਾਲਕਾ, ਕਾਲਕਾ, ਕ੍ਰੌਂਚੀ, ਭਾਸੀ, ਸ਼ੇਨੀ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟ੍ਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ੁਕੀ—ਇਹ ਸਭ ਤਾਮਰਾ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈਆਂ। ਕ੍ਰੌਂਚੀ ਨੇ ਉੱਲੂ ਜੰਮੇ, ਭਾਸੀ ਨੇ ਬਗਲੇ; ਸ਼ੇਨੀ ਨੇ ਬਾਜ਼ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤਿਸ਼ਾਲੀ ਗਿੱਧ; ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟ੍ਰੀ ਨੇ ਹੰਸ ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੰਸ ਜੰਮੇ। ਉਹ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜੰਮੀ। ਸ਼ੁਕੀ ਨੇ ਨਤਾ ਨੂੰ ਜੰਮਿਆ, ਅਤੇ ਨਤਾ ਦੀ ਧੀ ਵਿਨਤਾ ਹੋਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮਾ, ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਦਸ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮੇ—ਮ੍ਰਗੀ, ਮ੍ਰਗਮੰਦਾ, ਹਰੀ, ਭਦ੍ਰਮਦਾ, ਫਿਰ ਮਾਤੰਗੀ, ਸ਼ਾਰਦੂਲੀ, ਸ਼ੇਤਾ, ਸੁਰਭੀ, ਸੁਰਸਾ ਅਤੇ ਕਦਰੂ। ਮ੍ਰਗੀ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਹਿਰਣ ਜੰਮੇ; ਮ੍ਰਗਮੰਦਾ ਤੋਂ ਰੀਛ ਅਤੇ ਸ੍ਰਮਰਾ, ਚਮਰਾ ਤੋਂ ਵੀ। ਭਦ੍ਰਮਦਾ ਨੇ ਇਰਾਵਤੀ ਨੂੰ ਜੰਮਿਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਰਾਵਤ, ਮਹਾਂ ਹਾਥੀ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਜੰਮਿਆ। ਹਰੀ ਤੋਂ ਬਾਂਦਰ ਅਤੇ ਵਾਨਰ ਜੰਮੇ; ਸ਼ਾਰਦੂਲੀ ਤੋਂ ਲੰਬੀ ਦੂਮ ਵਾਲੇ ਲੰਗੂਰ ਅਤੇ ਬਾਘ। ਮਾਤੰਗੀ ਤੋਂ ਹਾਥੀਆਂ; ਸ਼ੇਤਾ ਨੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀ ਜੰਮੇ। ਸੁਰਭੀ ਨੇ ਦੋ ਧੀਆਂ ਜੰਮੀਆਂ—ਰੋਹਿਨੀ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵੀ। ਰੋਹਿਨੀ ਤੋਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਗੰਧਰਵੀ ਤੋਂ ਘੋੜੇ; ਸੁਰਸਾ ਨੇ ਸੱਪ, ਕਦਰੂ ਨੇ ਨਾਗ ਜੰਮੇ। ਮਨੁ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਸ਼ਯਪ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖ ਜੰਮੇ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ। ਪਰੰਪਰਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੂੰਹ ਤੋਂ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਛਾਤੀ ਤੋਂ, ਵੈਸ਼ ਪਿੱਠ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਜੰਮੇ। ਅਨਲਾ ਨੇ ਸਭ ਚੰਗੇ ਫਲ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਜੰਮੇ। ਵਿਨਤਾ, ਜੋ ਸ਼ੁਕੀ ਦੀ ਪੋਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਦਰੂ, ਸੁਰਸਾ ਦੀ ਭੈਣ। ਕਦਰੂ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਗ ਜੰਮੇ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮੇ—ਗਰੁੜ ਅਤੇ ਅਰੁਣ। ਅਰੁਣ ਤੋਂ ਮੈਂ ਜਟਾਯੂ ਜੰਮਿਆ, ਅਤੇ ਸੰਪਾਤੀ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਸ਼ੇਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਰਾਮਾ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਥੀ ਬਣ ਕੇ ਰਹਾਂਗਾ; ਇਹ ਜੰਗਲ ਬੜਾ ਖਤਰਨਾਕ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਜਾਓ, ਮੈਂ ਸੀਤਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ। ਰਾਘਵ ਨੇ ਜਟਾਯੂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਅਤੇ ਨਮਨ ਕੀਤਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਜਟਾਯੂ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਸੁਣ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਉਥੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਮਿਥਿਲਾ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਉਸ ਮਹਾਂ-ਪੰਛੀ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਪੰਚਵਟੀ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਮੱਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸਾੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਹੁਣ ਸਤਾਰਾਂਵਾਂ ਸਰਗਾ ਸੁਣੋ। ਰਾਮਾ, ਆਪਣੀ ਨ੍ਹਾਈ ਹੋਈ ਸੀਤਾ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ, ਗੋਦਾਵਰੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵੱਲ ਚਲਿਆ। ਰਾਘਵ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ, ਆਸ਼੍ਰਮ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਕੁਟੀਆ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਥੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਰਾਮਾ, ਸੀਤਾ ਸਮੇਤ, ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਕੁਟੀਆ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਹੈ। ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਮਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਰਾਮਾ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਇੱਕ ਰਾਖਸ਼ਸੀ, ਸੂਰਪਣਖਾ, ਉਥੇ ਆਈ। ਇਹ ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਦੀ ਭੈਣ ਸੀ। ਉਹ ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਦੇਖਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਰਗਾ ਲਗਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਮਾ ਦਾ ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰਾ, ਮਹਾਬਲੀ ਬਾਂਹਾਂ, ਕਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਹਾਥੀ ਵਰਗਾ ਚਾਲ, ਅਤੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਜਟਾ ਦੇਖਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਨਰਮ, ਪਰ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਰਾਜ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ, ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਰਗਾ, ਕਾਮਦੇਵ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਰਾਮਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਖਸ਼ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ醜 ਸੀ, ਪਰ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੋਹਣੇ ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀ ਰਹੀ, ਉਸਦੀ ਚੌੜੀ ਕਮਰ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਪੇਟ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਅਕ੍ਰਿਤ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮਾ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀ ਹੈ; ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਤਾਮਬੇ ਵਰਗੇ, ਰਾਮਾ ਦੇ ਸੋਹਣੇ; ਉਹ醜, ਪਰ ਰਾਮਾ ਸੁੰਦਰ; ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਮਿੱਠੀ, ਪਰ ਡਰਾਉਣੀ। ਉਹ ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਪਰ ਜਵਾਨ; ਉੱਤਮ, ਪਰ ਨਰਮ ਬੋਲ; ਮੰਦ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਾਲੀ, ਪਰ ਰਾਮਾ ਧਰਮੀ; ਉਹ醜, ਪਰ ਰਾਮਾ ਸੁਹਾਵਣਾ। ਰਾਖਸ਼ਸੀ, ਜਿਹਦੀ ਦਿਲ-ਇੱਛਾ ਰਾਮਾ ਵੱਲ ਸੀ, ਆਖਦੀ: "ਤੂੰ ਜਟਾ ਵਾਲਾ, ਤਪਸਵੀ ਵਾਂਗ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਧਨੁਸ਼-ਬਾਣ ਲੈ ਕੇ... ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਵੱਸਦੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ—ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਣ ਕੀ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਸੱਚ ਦੱਸੋ।" ਸੂਰਪਣਖਾ, ਰਾਖਸ਼ਸੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਐਸਾ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਰਾਮਾ ਸੱਚੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। "ਇਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਦਸ਼ਰਥ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੀ ਸੀ; ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਮਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।