ਇਹ ਜਗ੍ਹਾ ਹੰਸਾਂ ਅਤੇ ਬਗਲਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਚਕਰਵਾਕ ਬਤਖਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਸੀ, ਨਾ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਸੀ, ਨਾ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਹਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਆ ਕੇ ਚਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਇੱਥੇ ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੇ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਤੇ ਕਈ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਹ ਪਹਾੜ ਸਾਲ, ਤਾਡ, ਤਮਾਲ, ਖਜੂਰ, ਅਤੇ ਕਠਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਸਨ, ਨਾਲ ਹੀ ਨਿਵਾਰਾ, ਤਿਨਿਸ਼ਾ ਤੇ ਪੁੰਨਾਗ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਇੱਥੇ ਵਧੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਅੰਬ, ਅਸ਼ੋਕ, ਤਿਲਕ, ਕੇਤਕਾ ਤੇ ਚੰਪਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਸਨ, ਅਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫੁੱਲਦਾਰ ਬੂਟੇ ਤੇ ਵਲੀਆਂ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੰਗੀਨ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਸ ਥਾਂ ਤੇ ਰਥ, ਚੰਦਨ, ਨੀਪਾ, ਪਰਣਾਸਾ, ਲਕੂਚਾ, ਧਾਵਾ, ਅਸ਼ਵਕਰਨ, ਖਦੀਰ, ਸ਼ਮੀ, ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਤੇ ਪਟਾਲਾ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਵਧੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਹ ਸਥਾਨ ਪਵਿੱਤਰ, ਮੋਹਕ ਤੇ ਕਈ ਜਾਨਵਰਾਂ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ, ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਇਸ ਪੰਛੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹੀਏ।" ਰਾਮ ਦੇ ਇਹ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਬਲ ਵਾਲੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਈ ਆਸ਼ਰਮ ਬਣਾਇਆ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਖੂਬ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਪੱਤਿਆਂ ਦਾ ਝੋਪੜਾ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਮਜ਼ਬੂਤ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਸੀ, ਲੰਮੇ ਲੱਕੜਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਾਂਸ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਮੀ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਿਛਾਈਆਂ, ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ, ਅਤੇ ਝੋਪੜੇ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ਾ, ਕਾਸਾ ਘਾਹ, ਨਰਮ ਘਾਹ ਅਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਸੁਹਾਵਣੀ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਸਮਤਲ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਰਾਘਵ ਦੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਧੀਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ ਨਿਵਾਸ ਬਣਾਇਆ। ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਗੋਦਾਵਰੀ ਦਰਿਆ ਤੇ ਗਿਆ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਕਮਲ ਫੁੱਲ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਤ੍ਰੁਪਤ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਅਰਪਣਾ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਕਰਮ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਖਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੁੰਦਰ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੀਤਾ ਸਮੇਤ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਝੋਪੜੇ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਬੋਲ ਕਹੇ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਇਸ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਤੇ ਤੂੰ ਜੋ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਲਈ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ। ਇਸ ਵਾਸਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਹੈ। ਹੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ, ਆਭਾਰੀ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ—ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਸੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ, ਰਘੁਕੁਲ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਉਸ ਉਪਜਾਉ ਥਾਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਤੱਕ ਉਹ ਧਰਮੀ, ਸੀਤਾ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ, ਬਿਲਕੁਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਸਦੇ ਰਹੇ ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਦੇ ਸੋਲਵੇਂ ਸਰਗ ਨੂੰ ਸੁਣੋ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦ ਰਘੁਨੰਦਨ ਪੰਚਵਟੀ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੇ ਸੀ, ਤਾਂ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਹਾਂ ਸ਼ਰੀਰੀ ਗਿੱਧ ਮਿਲਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ। ਜਦ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕੋਈ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੈ ਜੋ ਪੰਛੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ?" ਫਿਰ, ਉਹ ਗਿੱਧ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਨਰਮ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਂਗ, ਬੋਲੇ, "ਬੱਚਿਆਂ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਜਾਣੋ।" ਜਦ ਰਘੁਕੁਲ ਨੰਦਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਜਾਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਅਤੇ ਨਾਮ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਰਾਮ ਦੇ ਪੁੱਛਣ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਉਤਪੱਤੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਸੀ। "ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਘਵ।" "ਕਾਰਦਮ ਪਹਿਲਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਵਿਕ੍ਰਿਤਾ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸ਼ੇਸ਼, ਸੰਸ਼੍ਰਯ, ਅਤੇ ਬਹੁਪੁਤ੍ਰ ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਸਥਾਣੁ, ਮਰੀਚੀ, ਅਤ੍ਰਿ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਕਰਤੁ; ਪੁਲਸਤਿਆ, ਅੰਗੀਰਸ, ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਅਤੇ ਪੁਲਹਾ। ਦਕਸ਼, ਵਿਵਸਵਾਨ, ਅਪਰਾ, ਅਤੇ ਅਰਿਸ਼ਟਨੇਮੀ, ਹੇ ਰਾਘਵ; ਅਤੇ ਕਸ਼੍ਯਪ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਆਖਰੀ ਸੀ। ਇਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦਕਸ਼ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀਆਂ ਸੱਠ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਧੀਆਂ ਸਨ, ਹੇ ਰਾਮ, ਸਭ ਵੱਡੀ ਖਿਆਤ ਵਾਲੀਆਂ। ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਠ ਧੀਆਂ, ਜੋ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ, ਕਬੂਲ ਕੀਤੀਆਂ: ਅਦਿਤੀ, ਦਿਤੀ, ਦਾਨੁ, ਤੇ ਕਾਲਕਾ। ਤਾਮਰਾ, ਕਰੋਧਵਸਾ, ਮਨੁ ਅਤੇ ਅਨਲਾ; ਫਿਰ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਬੋਲਿਆ। "ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਤਰ ਜਣੋਗੀਆਂ ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋਣਗੇ, ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ; ਅਦਿਤੀ, ਦਿਤੀ, ਤੇ ਦਾਨੁ, ਇਹੀ ਇਰਾਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਮ।" "ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਕਾਲਕਾ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਵੀ ਮਨ ਤੋਂ ਹੋਈ; ਅਦਿਤੀ ਤੋਂ ਤੈਂਤੀਸ ਦੇਵਤੇ ਹੋਏ, ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ।" "ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਲਾਣ ਵਾਲੇ, ਆਦਿਤਯ, ਵਸੁ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ; ਪਰ ਦਿਤੀ ਨੇ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦੈਤਿਆ ਹੋਏ।" "ਨਰਕ ਅਤੇ ਕਾਲਕਾ ਵੀ ਜੰਮੇ, ਤੇ ਕਾਲਕਾ; ਤਾਮਰਾ ਤੋਂ ਕ੍ਰੌੰਚੀ, ਭਾਸੀ, ਸ਼ੇਨੀ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰੀ, ਤੇ ਸ਼ੁਕੀ।" ਤਾਮਰਾ ਨੇ ਇਹ ਪੰਜ ਧੀਆਂ ਜਣੀਆਂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈਆਂ; ਕ੍ਰੌੰਚੀ ਨੇ ਉੱਲੂ ਜਣੇ, ਭਾਸੀ ਨੇ ਬਗਲੇ। ਸ਼ੇਨੀ ਨੇ ਬਾਜ਼ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਗਿੱਧ ਜਣੇ; ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰੀ ਨੇ ਹੰਸ ਅਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਹੰਸ ਜਣੇ। ਉਸ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀ ਵੀ ਜਣੇ, ਹੇ ਧੰਨਵਾਦੀ; ਸ਼ੁਕੀ ਨੇ ਨਤਾ ਨੂੰ ਜਣਿਆ, ਤੇ ਨਤਾ ਤੋਂ ਵਿਨਤਾ ਧੀ ਹੋਈ। ਹੇ ਰਾਮ, ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਰੋਸ ਤੋਂ ਦਸ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਹੋਏ; ਮ੍ਰਿਗੀ, ਮ੍ਰਿਗਮੰਦਾ, ਹਰੀ, ਤੇ ਭਦ੍ਰਮਦਾ। ਫਿਰ ਮਾਤੰਗੀ, ਸ਼ਾਰਦੂਲੀ, ਸ਼ਵੇਤਾ, ਤੇ ਸੁਰਭੀ; ਸੁਰਸਾ, ਜੋ ਸਭ ਸ਼ੁਭ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਦਰੂ ਵੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਪੰਚਵਟੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਸੁਹਾਵਣੇ, ਪੰਛੀਆਂ-ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਨਿਵਾਸ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਿੱਧ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉਤਪੱਤੀ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ।