ਰਾਮਾ ਜੀ, ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਸਾਠ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਧੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਖੁਸ਼ਨਾਮੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਸ਼ਯਪ ਮੁਨੀ ਨੇ ਅਠ ਧੀਆਂ ਵਿਆਹ ਲਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਸਨ: ਅਦਿਤੀ, ਦਿਤੀ, ਦਨੁ, ਕਾਲਕਾ, ਤਾਮਰਾ, ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਾ, ਮਨੁ ਅਤੇ ਅਨਲਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਕੇ ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਕਿ, "ਤੁਸੀਂ ਐਸੇ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦੋਗੀਆਂ ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਸਕ ਹੋਣਗੇ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਣਗੇ।" ਅਦਿਤੀ, ਦਿਤੀ ਅਤੇ ਦਨੁ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਅਦਿਤੀ ਤੋਂ ਆਦਿਤਯ, ਵਸੁ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨ ਜਨਮੇ; ਦਿਤੀ ਨੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਦਨੁ ਨੇ ਅਸ਼ਵਗ੍ਰੀਵ ਨਾਮਕ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਨਰਕ ਅਤੇ ਕਾਲਕਾ, ਅਤੇ ਕਾਲਕਾਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ—ਕ੍ਰੌਂਚੀ, ਭਾਸੀ, ਸ਼ੇਨੀ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟ੍ਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ੁਕੀ—ਜਨਮੀ। ਤਾਮਰਾ ਨੇ ਪੰਜ ਧੀਆਂ ਜਨਮੀਆਂ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈਆਂ। ਕ੍ਰੌਂਚੀ ਨੇ ਉੱਲੂ ਜਨਮਿਆ, ਭਾਸੀ ਨੇ ਭਾਸ ਪੰਛੀਆਂ, ਸ਼ੇਨੀ ਨੇ ਸ਼ੇਨ ਅਤੇ ਗ੍ਰਿਫ਼ ਪੰਛੀਆਂ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟ੍ਰੀ ਨੇ ਹੰਸ ਅਤੇ ਕਲਹੰਸ, ਅਤੇ ਉਹ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਨਮੀ। ਸ਼ੁਕੀ ਨੇ ਨਤਾ ਨੂੰ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਧੀ ਵਿਨਤਾ ਸੀ। ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਾ ਨੇ ਦਸ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਾਏ: ਮ੍ਰਿਗੀ, ਮ੍ਰਿਗਮੰਡਾ, ਹਰੀ, ਭਦ੍ਰਮਦਾ, ਮਾਤੰਗੀ, ਸ਼ਾਰਦੂਲੀ, ਸ਼੍ਵेता, ਸੁਰਭੀ, ਸੁਰਸਾ ਤੇ ਕਦਰੂ। ਮ੍ਰਿਗੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਮ੍ਰਿਗ ਜਨਮੇ, ਮ੍ਰਿਗਮੰਡਾ ਤੋਂ ਰੀਛ, ਅਤੇ ਸ੍ਰਮਰ ਤੇ ਚਮਰ ਵੀ। ਭਦ੍ਰਮਦਾ ਦੀ ਧੀ ਇਰਾਵਤੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਏਰਾਵਤ ਮਹਾਂ ਹਾਥੀ ਹੋਇਆ। ਹਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਨਰ ਸਨ, ਜੋ ਤਪਸਵੀ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਸਨ। ਸ਼ਾਰਦੂਲੀ ਨੇ ਗੋਲਾਂਗੂਲ ਅਤੇ ਬਾਘ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ। ਮਾਤੰਗੀ ਤੋਂ ਹਾਥੀ ਜਨਮੇ, ਅਤੇ ਸ਼੍ਵੇਤਾ ਨੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀ ਜਨਮਾਏ। ਸੁਰਭੀ ਦੀਆਂ ਦੋ ਧੀਆਂ ਹੋਈਆਂ: ਰੋਹਿਨੀ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵੀ। ਰੋਹਿਨੀ ਨੇ ਗਾਂਵਾਂ, ਗੰਧਰਵੀ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਜਨਮੇ। ਸੁਰਸਾ ਨੇ ਸੱਪ, ਤੇ ਕਦਰੂ ਨੇ ਨਾਗਾ ਜਨਮਾਏ। ਮਨੁ ਨੇ ਕਸ਼ਯਪ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ: ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ। ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਸਥਾਨ ਮੁਖ, ਛਾਤੀ, ਜੰਘਾ ਤੇ ਪੈਰ ਹਨ। ਮਨੁ ਨੇ ਸਾਰੇ ਫਲਦਾਰ ਤੇ ਅਫਲਦਾਰ ਰੁੱਖ ਵੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ। ਵਿਨਤਾ ਤੇ ਸ਼ੁਕੀ ਪੋਤਰੀਆਂ, ਤੇ ਕਦਰੂ ਤੇ ਸੁਰਸਾ ਭੈਣਾਂ ਸਨ। ਕਦਰੂ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸੱਪ ਜਨਮੇ, ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ—ਗਰੁੜ ਤੇ ਅਰੁਣ। ਅਰੁਣ ਤੋਂ ਮੈਂ ਜਟਾਯੁ ਜਨਮਿਆ, ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਸੰਪਾਤੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਸ਼ੇਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਥੀ ਬਣਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਘਣੀ ਜੰਗਲ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੂਰ ਹੋਵੋਗੇ, ਮੈਂ ਸੀਤਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ। ਰਾਘਵ ਨੇ ਜਟਾਯੁ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਨਮਨ ਕੀਤਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਜਟਾਯੁ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਸੁਣਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ, ਮਹਾਂ ਪੰਛੀ ਜਟਾਯੁ ਨੂੰ ਮੈਥਿਲੀ ਸੀਤਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਸੌਂਪ ਕੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਪੰਚਵਟੀ ਵੱਲ ਚਲੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਪਤੰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਦੇ ਪੰਦਰਵੇਂ ਸਰਗਾ ਨੂੰ ਸੁਣੋ। ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਪੰਚਵਟੀ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਸੱਪ ਤੇ ਮ੍ਰਿਗ ਸਨ। ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਆਖਿਆ: "ਸੰਤ ਦੇ ਦੱਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਅਸੀਂ ਇਸ ਥਾਂ ਆ ਗਏ ਹਾਂ; ਇਹ ਪੰਚਵਟੀ ਦੀ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ।" "ਤੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਕਿਹੜੀ ਥਾਂ ਤੇ ਅਸੀਂ ਆਸ਼੍ਰਮ ਬਣਾਈਏ?" "ਉਹ ਥਾਂ ਲੱਭ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਿੱਥੇ ਵੈਦੇਹੀ, ਤੂੰ ਤੇ ਮੈਂ ਆਨੰਦ ਲੈ ਸਕੀਏ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇ।" "ਜਿੱਥੇ ਜੰਗਲ ਮੋਹਕ ਹੋਵੇ, ਪਾਣੀ ਸੁਖਦਾਇਕ, ਤੇ ਲੱਕੜ, ਫੁੱਲ, ਦਰਬਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਸਕਣ।" ਰਾਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜਕੇ, ਸੀਤਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਕਕੁਤਸਥ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਾਂ, ਚਾਹੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਸੌ ਸਾਲ ਰਹੋ; ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਆਸ਼੍ਰਮ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਮੈਂ ਸੁਹਾਵਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਬਣਾਂਗਾ।" ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਵਚਨਾਂ ਤੋਂ ਰਾਮ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਚੁਣੀ। ਉਹ ਸੁਹਾਵਣੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਗਿਆ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਜ਼ਮੀਨ ਸਮਤਲ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਹੈ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਢਕੀ ਹੋਈ; ਇੱਥੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਤੂੰ ਆਸ਼੍ਰਮ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਾਈਂ।" ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਸੁਹਾਵਣੀ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਫੁੱਲਦੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ। ਸੰਤ ਅਗਸਤਿਆ ਦੇ ਦੱਸੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਗੋਦਾਵਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਫੁੱਲਦਾਰ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ। ਇੱਥੇ ਹੰਸ, ਬਗਲੇ, ਤੇ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀਆਂ ਹਨ; ਨਾ ਬਹੁਤ ਦੂਰ, ਨਾ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ, ਤੇ ਮ੍ਰਿਗਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਪੰਚਵਟੀ ਵਿੱਚ ਆਸ਼੍ਰਮ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਥਾਂ ਚੁਣੀ, ਤੇ ਨਵਾਂ ਜੀਵਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।