ਰਾਜੇ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਜਿਤ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਮਹਾਤਮਾ ਨੇ ਜੋ ਰਾਹ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਪੰਚਵਟੀ ਵੱਲ ਪੂਰੀ ਤਨਮਨਤਾ ਨਾਲ ਚਲੇ। ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਪੰਚਵਟੀ ਵੱਲ ਵਧ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਆਨੰਦ ਰਾਮ ਨੂੰ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਸ਼ਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਵਨੇ ਬਲ ਵਾਲਾ ਗਿੱਧ ਮਿਲਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਵੇਖ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕੋਈ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਪੰਛੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ?" ਉਹ ਗਿੱਧ, ਬਹੁਤ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ ਜਿਵੇਂ ਉਤਰਿਆ, "ਮੇਰੇ ਬੱਚਿਓ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਜਾਣੋ।" ਰਾਮ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਦਾ ਸਾਥੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਆਤਿਥਿਆਤਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਕੁਲ ਤੇ ਨਾਮ ਪੁੱਛਿਆ। ਰਾਮ ਦੇ ਸਵਾਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਪੰਛੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਜਨਮ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਰਘੁਵੀਰ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਹੋਏ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰਦਮ, ਫਿਰ ਵਿਕ੍ਰਿਤ, ਫਿਰ ਸ਼ੇਸ਼, ਸੰਸ਼੍ਰਯ ਅਤੇ ਬਹੁਪੁਤ੍ਰ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਸਥਾਣੁ, ਮਰੀਚੀ, ਅਤ੍ਰਿ, ਬਲਵਾਨ ਕ੍ਰਤੁ, ਪੁਲਸਤਯ, ਅੰਗਿਰਾ, ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਅਤੇ ਪੁਲਹ ਵੀ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਦਕਸ਼, ਵਿਵਸਵਾਨ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਅਰਿਸ਼ਟਨੇਮੀ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਕਸ਼੍ਯਪ।" "ਰਾਮ, ਇਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਕਸ਼ ਦੀਆਂ ਸਠ (60) ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਧੀਆਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਠ ਧੀਆਂ—ਅਦਿਤੀ, ਦਿਤੀ, ਦਾਨੁ, ਕਾਲਕਾ, ਤਾਮਰਾ, ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਾ, ਮਨੁ ਅਤੇ ਅਨਲਾ—ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਵਿਆਹ ਲਿਆ। ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਤਰ ਜਣੋਗੀਆਂ ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਸਕ ਹੋਣਗੇ। ਅਦਿਤੀ, ਦਿਤੀ ਅਤੇ ਦਾਨੁ ਨੇ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ।" "ਅਦਿਤੀ ਤੋਂ ਆਦਿਤਯ, ਵਸੁ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰ ਜੰਮੇ। ਦਿਤੀ ਨੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਮਿਆ। ਦਾਨੁ ਨੇ ਅਸ਼ਵਗ੍ਰੀਵ ਨਾਮਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜੰਮਿਆ। ਨਰਕ, ਕਾਲਕ ਅਤੇ ਕਾਲਕਾਵਾਂ ਜੰਮੇ। ਤਾਮਰਾ ਨੇ ਪੰਜ ਧੀਆਂ ਜਣੀਆਂ—ਕ੍ਰੌਂਚੀ, ਭਾਸੀ, ਸ਼ੇਨੀ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ੁਕੀ। ਕ੍ਰੌਂਚੀ ਤੋਂ ਉੱਲੂ, ਭਾਸੀ ਤੋਂ ਭਾਸ, ਸ਼ੇਨੀ ਤੋਂ ਬਾਜ ਤੇ ਗਿੱਧ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰੀ ਤੋਂ ਹੰਸ ਅਤੇ ਕਲਹੰਸ, ਚਕਰਵਾਕ ਅਤੇ ਸ਼ੁਕੀ ਤੋਂ ਨਤਾ, ਅਤੇ ਨਤਾ ਤੋਂ ਵਿਨਤਾ ਜੰਮੀ।" "ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਾ ਨੇ ਦਸ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ—ਮ੍ਰਿਗੀ, ਮ੍ਰਿਗਮੰਡਾ, ਹਰੀ, ਭਦ੍ਰਮਦਾ, ਮਾਤੰਗੀ, ਸ਼ਾਰਦੂਲੀ, ਸ਼੍ਵੇਤਾ, ਸੁਰਭੀ, ਸੁਰਸਾ, ਕਦਰੂ। ਮ੍ਰਿਗੀ ਤੋਂ ਮ੍ਰਿਗ (ਹਿਰਣ), ਮ੍ਰਿਗਮੰਡਾ ਤੋਂ ਰੀਛ, ਹਰੀ ਤੋਂ ਵਾਨਰ, ਭਦ੍ਰਮਦਾ ਤੋਂ ਇਰਾਵਤੀ (ਜਿਸ ਤੋਂ ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ), ਮਾਤੰਗੀ ਤੋਂ ਹਾਥੀ, ਸ਼ਾਰਦੂਲੀ ਤੋਂ ਬਘੇਰਾ ਤੇ ਸ਼ੇਰ, ਸ਼੍ਵੇਤਾ ਤੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀ, ਸੁਰਭੀ ਤੋਂ ਗਾਂ ਤੇ ਘੋੜੇ, ਸੁਰਸਾ ਤੋਂ ਸੱਪ, ਕਦਰੂ ਤੋਂ ਨਾਗ। ਮਨੁ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਜਣੇ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਸ਼ੂਦ੍ਰ।" "ਕਦਰੂ ਤੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਗ ਜੰਮੇ, ਵਿਨਤਾ ਤੋਂ ਗਰੁੜ ਤੇ ਅਰੁਣ। ਮੈਂ ਅਰੁਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਸੰਪਾਤੀ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਜਟਾਯੂ, ਸ਼ੇਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਾਣੋ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਥੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂ। ਇਹ ਘਣਾ ਜੰਗਲ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੂਰ ਹੋਵੋਗੇ, ਮੈਂ ਸੀਤਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।" ਰਘੁਨੰਦਨ ਰਾਮ ਨੇ ਜਟਾਯੂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਨਮਨ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਜਟਾਯੂ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਨੇ ਮੈਥਲੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਪੰਛੀ ਜਟਾਯੂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ ਪੰਚਵਟੀ ਵੱਲ ਚਲੇ, ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ। ਜਦ ਪੰਚਵਟੀ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਤੇ ਹਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਸੀ, ਆਖਿਆ, "ਸੰਤ ਨੇ ਜਿਸ ਥਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਅਸੀਂ ਉਥੇ ਆ ਗਏ ਹਾਂ। ਇਹ ਪੰਚਵਟੀ ਦਾ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਮਿੱਠੜੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਇਹ ਜੰਗਲ ਹੈ।