ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ ਦੀਆਂ ਗੰਭੀਰ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਤਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਸਮਾਨ ਦਸ਼ਰਥ ਮੋਹ-ਮੂੜ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ। ਕੁਝ ਪਲ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਮੇਰਾ ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ, ਹਜੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦਾ ਵੀ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਪੂਰੀ ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਨੀ ਫੌਜ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਆਪ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਜਾ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗਾ।” ਦਸ਼ਰਥ ਜੀ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਮੇਰੇ ਸੇਵਕ ਵੀਰ ਅਤੇ ਬਲਵਾਨ ਹਨ, ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ। ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਲੜ ਸਕਦੇ ਹਨ—ਤੁਸੀਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਾ ਲੈ ਕੇ ਜਾਓ। ਮੈਂ ਖੁਦ ਧਨੁਸ਼ ਲੈਕੇ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ। ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜਾਨ ਹੈ, ਮੈਂ ਰਾਤ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗਾ। ਤੁਹਾਡਾ ਯਜ੍ਨ ਵਿਘਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਮੈਂ ਆਪ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਾ ਲੈ ਜਾਓ।” ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਾ ਜਤਾਉਂਦੇ ਹਨ, “ਉਹ ਤਾਂ ਬੱਚਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਬਲ-ਬੇਬਸੀ ਦੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਜਾਂ ਯੁੱਧ ਦੀ ਚਤੁਰਾਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਖਸ਼ ਛਲ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹਨ। ਰਾਮ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਮੈਂ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਉਂਦੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਮੈਂ ਰਾਮ ਤੋਂ ਵੱਖ ਰਹਿਣਾ ਸਹਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਪਰ ਜੇ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲੇ, ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣਾ ਹੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਚੌਂਹ ਪੱਖੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਨਾਲ ਲੈ ਚਲੋ। ਹੇ ਕਉਸ਼ਿਕ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।” ਦਸ਼ਰਥ ਜੀ ਆਪਣੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, “ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਰਾਗ ਰਾਮ ਨਾਲ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਹੈ, ਨਾ ਲੈ ਕੇ ਜਾਓ। ਉਹ ਰਾਖਸ਼ ਕਿੰਨੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੌਣ ਹਨ, ਉਹ ਕੌਣ ਹਨ? ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਿੰਨੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੌਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ? ਰਾਮ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?” ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, “ਕੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਜਾਂ ਚਲਾਕ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਾਂ, ਹੇ ਪੂਜਨੀਯ? ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਕਿ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ। ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਟ ਕੇ ਖੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਖਸ਼ ਆਪਣੇ ਬਲ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹਨ।” ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ ਬੋਲਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, “ਇੱਕ ਰਾਖਸ਼ ਰਾਵਣ ਹੈ, ਜੋ ਪੌਲਸਤਯ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਵਲੋਂ ਵਰ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਬਲ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਬਹੁਤ ਰਾਖਸ਼ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਾਵਣ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ। ਉਹ ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਦਾ ਭਰਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਰਵਾਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਪਰ ਉਹ ਆਪ ਯਜ੍ਨ ਵਿਘਨ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ। ਉਸਦੇ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ ਦੋ ਰਾਖਸ਼—ਮਾਰੀਚ ਅਤੇ ਸੁਬਾਹੁ—ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਯਜ੍ਨ ਵਿਘਨ ਪਾਉਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।” ਦਸ਼ਰਥ ਜੀ ਫਿਰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਅਕਿਸਮਤ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਵਰਗੇ ਹੋ। ਦੇਵ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਪੰਛੀ ਜਾਂ ਨਾਗ ਵੀ ਰਾਵਣ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ; ਤਾਂ ਫਿਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਰਾਵਣ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੀ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਉਸ ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਸੈਣਿਕਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਵੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਜੋ ਅਮਰ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਕਲਾ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।” ਦਸ਼ਰਥ ਜੀ ਫੈਸਲਾ ਸੁਣਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਮੇਰੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਸੁੰਦ ਅਤੇ ਉਪਸੁੰਦ ਵਰਗੇ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਮਾਰੀਚ ਅਤੇ ਸੁਬਾਹੁ, ਜੋ ਯਜ੍ਨ ਵਿਘਨ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿਦਿਆ ਚਤੁਰ ਹਨ; ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਅਤੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨਾਲ ਆਪ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗਾ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਕਿਆਂ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਾਂਗਾ।” ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਕਹੀਆਂ, ਤਾਂ ਕੁਸ਼ਿਕ ਪੁੱਤਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਗੁੱਸਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਗੁੱਸਾ ਐਸਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਮ ਵਿਚ ਘੀ ਪਾਉਣ ਨਾਲ ਅੱਗ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜੋਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈ। ਹੁਣ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਵਾਚਕ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਇਕਵੀਂ ਸਰਗ ਨੂੰ ਸੁਣੋ। ਦਸ਼ਰਥ ਦੀਆਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰੁੰਧੀ ਹੋਈਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਉਸ਼ਿਕ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, “ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਸ ਵਚਨ ਤੋਂ ਮੁਕਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਜਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਕੂਲ ਨੂੰ ਇਹ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਇਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਹੇ ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ੀ, ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਰਹੋ, ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣ, ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।” ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਡਰ ਵੱਸ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਵਸੀਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵ ਡਰ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਤੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, “ਤੁਸੀਂ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਮ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸੱਚੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ—ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡੋ। ਰਾਘਵ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ-ਪ੍ਰੇਮੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਨੂੰ ਨਿਭਾਓ, ਅਧਰਮ ਨਾ ਕਰੋ।” ਉਹ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ, “ਜੋ ਮਨੁੱਖ ‘ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ’ ਕਹਿ ਕੇ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ‘ਕਰਮ ਰੂਪ’ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੂਰਨ ਪੁੰਨ ਤੇ ਨੇਕੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਭੇਜੋ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਰਾਖਸ਼ ਉਸਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕੁਸ਼ਿਕ ਪੁੱਤਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਰਹੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਅੱਗ ਘੇਰਦੀ ਹੈ।” ਫਿਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, “ਉਹ (ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ) ਆਪ ਧਰਮ ਦਾ ਰੂਪ, ਸਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਬਲਵਾਨ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ, ਤੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ ਹੈ। ਉਹ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਤੇ ਅਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤਰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਕੋਈ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਨਾ ਜਾਣੇਗਾ। ਨਾ ਦੇਵ, ਨਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਨਾ ਅਮਰ, ਨਾ ਰਾਖਸ਼, ਨਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਕਿਨਰ ਜਾਂ ਮਹਾਨ ਨਾਗ ਵੀ ਇਹ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਦਸ਼ਰਥ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਕਰੋ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨਾਲ ਭੇਜੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੇਗਾ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਵਰਗਾ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਤਪਸਵੀ ਉਸ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।