ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਜੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਪ੍ਰਚੰਡ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਆ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਵੀਰ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਸਦਾ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਲਕਸ਼ਮਣ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਦਾਨੀ ਅਗਸਤਿ ਰਿਸ਼ੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਾਤਾ-ਵਿਰਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇਹ ਥਾਂ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਜਾਪਦੀ ਹੈ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਮ, ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਅਗਸਤਿ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੈਰ ਛੂਹਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਤਰੇ। ਫਿਰ, ਸਤਯਵਾਨ ਰਾਮ, ਸੀਤਾ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ, ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੱਗੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਅਗਸਤਿ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਕੁਤਥਸ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਬੈਠਣ ਦੀ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸੁਖ-ਅਸੁਖ ਪੁੱਛ ਕੇ ਬੈਠਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ। ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕੀਤਾ, ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਤੇ ਧਰਮਗਿਆਨੀ ਰਿਸ਼ੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਬੈਠ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਜਦੋਂ ਅਤਿਥੀ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਨਾ, ਪਾਣੀ ਦੇਣਾ ਤੇ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਤਪਸਵੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਝੂਠੇ ਗਵਾਹ ਵਾਂਗ ਆਪਣਾ ਹੀ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰੇ ਅਤਿਥੀ ਵਾਂਗ ਆਇਆ ਹੈਂ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਅਗਸਤਿ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਘਵ ਰਾਮ ਦਾ ਫਲ, ਮੂਲ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਆਕਾਸ਼ੀ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਹੀਰੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਮਹਾਨ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਇਹ ਵਿਣੂ ਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਟੱਲ ਬਾਣ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਇਹ ਦੋ ਅਖੂਟ ਤੂਣੀ ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਤੂਣੀਆਂ ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਚੰਡ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ; ਅਤੇ ਇਹ ਤਲਵਾਰ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਮਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਸ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਮ, ਵਿਣੂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਾਬਲੀ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਤੂੰ ਇਹ ਧਨੁਸ਼, ਦੋ ਤੂਣੀਆਂ, ਬਾਣ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵਜਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਂਗ, ਜਿੱਤ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਤੇਜਸਵੀ ਅਗਸਤਿ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਵਾਲ਼ਮੀਕੀ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਅਰਣਯ ਕਾਂਡ ਦੇ ਤੇਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ ਸੁਣ। ਅਗਸਤਿ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਰਾਮ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ—ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਲਕਸ਼ਮਣ, ਮੈਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਸੀਤਾ ਸਮੇਤ ਮੇਰੀ ਵੰਦਨਾ ਕਰਨ ਆਇਆ ਹੈਂ। ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੁਸੀਂ ਯਾਤਰਾ ਕਰਕੇ ਥੱਕ ਗਏ ਹੋਵੋ ਜਾਂ ਸੀਤਾ, ਜਨਕ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਨਾਜੁਕ ਹੈ, ਪਰ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਿਗੀ; ਪਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਖ਼ਤਰੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਰਾਮ, ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲੇ; ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ। ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੁਭਾਵਿਕਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ ਵੰਸ਼ੀ: ਜਦ ਤਕ ਸੁਖ ਹੈ, ਉਹ ਪਤੀ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਜਦ ਦੁੱਖ ਆਵੇ, ਉਹ ਛੱਡ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਚੰਚਲਤਾ ਬਿਜਲੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤੀਖਣਤਾ, ਗਰੁੜ ਅਤੇ ਹਵਾ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਰਗੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਉਹਨਾਂ ਦੁਸ਼ਟੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ; ਉਹ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਤੇ ਯਸ਼ ਦੀ ਯੋਗ ਹੈ, ਅਰੁੰਧਤੀ ਦੇ ਸਮਾਨ। ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਇਹ ਵੈਦੇਹੀ ਸੀਤਾ ਰਹੋਗੇ, ਉਹ ਥਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਰਾਮ ਨੇ, ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਅਗਨੀ ਵਰਗੇ ਤੇਜਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਧੰਨ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀ ਸਾਡੇ ਤੇ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਗੁਣਵਾਨਤਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਗੁਰੂ ਵਾਂਗ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਐਸਾ ਥਾਂ ਦੱਸੋ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਰੁੱਖ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਉਥੇ ਆਸ਼ਰਮ ਬਣਾ ਕੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਖੀ ਰਹਿ ਸਕਾਂ।” ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਸੋਚਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੰਗਲਮਈ ਬਚਨ ਕਹੇ, “ਤੂੰ ਉਥੇ ਜਾ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਆਸ਼ਰਮ ਬਣਾਈਂ, ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਥੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਰਹਿ। ਤੇਰੀ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਨਿਸਪਾਪ, ਆਪਣੇ ਤਪ ਦੇ ਬਲ ਤੇ ਦਸ਼ਰਥ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਕੇ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣ ਲਈ ਹੈ—ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਸ਼ਰਮ ਵਸਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ: ਤੂੰ ਪੰਚਵਟੀ ਚਲਾ ਜਾ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਖੇਤਰ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਮੈਥਿਲੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਆਨੰਦ ਮਿਲੇਗਾ। ਉਹ ਥਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੂਰ ਨਹੀਂ, ਰਾਘਵ, ਅਤੇ ਗੋਦਾਵਰੀ ਨਦੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੇਗੀ। ਉਹ ਥਾਂ ਫਲ-ਮੂਲ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਨਿਰਜਨ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਹੈ। ਤੂੰ ਸਦਾ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈਂ; ਇੱਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਰਾਮ, ਤੂੰ ਤਪਸਵੀ ਜਨ ਦੀ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਂਗਾ। ਇਹ ਵੱਡਾ ਮਧੂਕਾਂ ਦਾ ਜੰਗਲ ਇੱਥੇ ਹੈ, ਹੇ ਵੀਰ; ਇਸ ਦੇ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ ਲੰਘ ਕੇ, ਤੂੰ ਇਕ ਵੱਡਾ ਬਰਗਦ ਦਾ ਰੁੱਖ ਵੀ ਵੇਖੇਂਗਾ। ਫਿਰ, ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ, ਪਥਰਲੇ ਟਿੱਲੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਤੂੰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੰਚਵਟੀ ਪਹੁੰਚੇਂਗਾ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਖਿੜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।” ਅਗਸਤਿ ਰਿਸ਼ੀ ਵਲੋਂ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ, ਸੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਵਿਦਾ ਲਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਸੀਤਾ ਜੀ, ਪੰਚਵਟੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।