ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਕਿ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋਏ, ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ। ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਸਾਧੂ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਖੜੇ ਸਨ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਰਾਮ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਉਹ ਦੋ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਾਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਧੂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਦਿਲਾਇਆ ਕਿ ਰਾਮ, ਜਿਸਦਾ ਹਿਰਨਾ ਰੰਗ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੈ, ਬੇਸ਼ੱਕ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਦੋ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਉਸਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਰਾਮ ਦੇ ਬਿਨਾਂ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਮਨਿਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਹੋਈ, ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦੁਖ ਦੇ ਭਾਵ ਉੱਭਰ ਆਏ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਉਹ ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਲਈ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਜਾਗ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਰਾਮ, ਜਿਸਦੀ ਉਮਰ ਸਿਰਫ ਸੋਲ੍ਹ ਸਾਲ ਹੈ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਾ ਦੀ ਵੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਅਕਸ਼ੌਹਣੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸਦੇ ਸੈਨਾ ਦੇ ਸਿਦ੍ਹੇ ਸਿਦ੍ਹੇ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸੈਨੀਕ ਹਨ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਅਤੇ ਬੇਹੱਦ ਮਹਿੰਗਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਬਣਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਚਾਈ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਰਾਵਣ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਹਨ। ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਰਾਵਣ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਸਾਧੂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਵਣ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਲਈ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਦੇ ਵੀ ਕਾਫੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇਣ ਦਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦਾ ਪਿਆਰ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਗਹਿਰਾ ਸੀ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਹਰ ਸੰਭਵ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬਚਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਸੰਘਰਸ਼ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।